கென்

தேவதையின் சிறகுகள்

2011-08-30T21:28:00.002+05:30

சிறு பறவையொன்றின் சிறகுகள்
பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்
எதுவும் புரியாமல் ஜெஸிரா
பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்
பறவையைத் தெரிய
பறவையாவதைப்பற்றி யோசித்திருப்பாளோ

தேவதைக்கு தெரியாத சிறகுகளா
என்றபடிக்கு விமானம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தேன்
விரல் குவித்து வாயிக்குள் திணித்துக்கொண்டு
விமான சப்தமிடத்துவங்கினாள்

செல்ல மகள் ஜெஸிரா ஃபாத்திமா

2011-08-23T21:42:00.001+05:30

என் சின்னஞ்சிறு தேவதை
தன் சிறகுகளை தந்திருக்கிறாள்
தன் பொக்கைவாய் புன்னகையால்
என்னை ஒளியூட்டுகிறாள்
எல்லா கணங்களின் ஆசிர்வதிப்பையும்
என் நெஞ்சில் உதைத்தே நினைவூட்டுகிறாள்.

என் சின்னஞ்சிறு தேவதை
தன் சிறகுகளைத் தந்திருக்கிறாள்.

21.07.2011

2011-07-20T17:58:00.002+05:30

எல்லா நன்றியறிதல்களும்
பதிலுபச்சாரங்களும்
உன்னைக் கொஞ்சம்
சிறுமைப்படுத்தவே செய்கின்றன‌

இன்றிலிருந்து உனது
எல்லாப் பரிசுகளையும்
நான் தரையில் விட்டுவிடுகிறேன்
ஈரம் காயாத நாய்க்குட்டிகளைப் போல‌
தம் திசைகளைதாமே அறியட்டுமென - மனுஷ்யப்புத்திரன்.

எல்லா நாட்களும் நினைவின் அடுக்குகளில் பதிந்து எப்போதும் கிடக்கப்போவதில்லை என்றாலும் சில நாட்கள், சில மனிதர்கள் , சில சம்பவங்கள் எப்போதும் மறந்திடாது. எப்போது முதலில் பார்த்தேன் என்று ஞாபகத்தில் தேடி துழாவி யோசிக்கையில், ஞாபகமே இல்லை என்கிற நிதர்சனம் உரைக்கிறது.

நடுவில் திடிரென எல்லோரும் பேசிக்கொண்டார்கள், அவள் கர்த்தரின் பிள்ளையானாள், சேவையின் கரங்களுக்காய் ஒப்புவித்துக்கொண்டாளென்று. நடுவில் யாரோ ஒருவரின் திருமணத்தில் உன்னை பார்த்தேன், பறவையின் சிறகுகளை எல்லாம் உடைத்து விட்டு அழகாயிருப்பதாய் சொல்லிக்கொள்கிறவர்களைப்போல உன் உறவுகளையும் பார்த்தேன். இளமைக்கான சம்பந்தமில்லாத அமைதியுடன் ,பைபிளின் ஏதோ ஒரு அதிகாரத்தை ஏதோ ஒரு காரணத்தோடு , வெகு அமைதியாய் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தாய். அசிரத்தையாய் ஏதோ கத்திக்கொண்டிருந்த என்னிடம் வந்து , அமைதியின் தேவைகள், கர்த்தரின் ஊழிக்காலம் என்றெல்லாம் கதையளந்து கொண்டிருந்தவனைத்தாண்டி வந்து , வழக்கமான கேள்விகள் தவிர்த்து , கடவுள் நம்பிக்கையில்லையா என்றாய்.

கடவுள் மேல் மட்டுமில்லை மனிதர்கள் மேலும் நம்பிக்கையில்லை என்றேன். வாழ்வின் தேவைகள்/ நெருக்கடிகள்/நிராகரிப்புகளின் காலம் அது. நான் என்னவாகப்போகிறென்ற எந்த ஒரு நம்பிக்கையின் நுனியுமற்ற காலம் அது. வழக்கமான திமிரோடு உன் கடவுளிடம் சொல்லி ஒரு 1000 ரூபாயைத்தர சொல் , பிறகு நம்புகிறேன் என்றேன். உன்னை சீண்டுவதற்கான வார்த்தையாடல் அதுவென்றாலும் , நீ பதிலாய் 100 ரூ தந்தால் நானும் நம்புவேன் என்றாய்.

தொடர்ச்சியான வாழ்வின் காட்டாற்று வெள்ளத்தில் நான் எங்கங்கோ அடித்து செல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன். நடுவில் ஏதோ ஒரு நாளில் , வெள்ளி சிலுவையணிந்த உன்னைக்கண்டேன். ஒரு நொடியில் வழக்கமான புன்னகையைத்தாண்டியும் ஏதோ ஒன்றை சொல்லாமல் சொல்லி சென்றாய். நேசத்தின் கைப்பிடித்து உலகை எல்லாம் வென்றதாய் இறுமாந்திருந்த காலமது. எல்லாவற்றையும் உடைத்து எரிந்து கொண்டிருந்தேன். நான் என்னவானாலும் சரியென்பதாய்.

பருவத்தில் மாற்றங்கள் நிகழ்கையில் பழுப்புகள் உதிரும், பச்சைகள் பட்டுப்போகையில் மட்டுமே வருத்தங்கள் மிஞ்சும். சில உருமாற்றங்களுக்குப்பின் நான் ஒரு நச்சுப்புழு என்கிறதை அறிந்து கொண்ட போது மட்டுமே உடைந்து போனேன். எங்கிருந்தோ என்னை ஆண்டுகொண்டிருந்த நேசத்தின் கரங்களின் பிடிகள் இறுகிப்போனது. இனியென்ன என்ற கேள்விக்கு எதுவுமில்லை என்கிற பதிலுக்குப்பதிலாய்

நீதானென்றேன். அதிர்ச்சிகள்/ மறுப்புகள் , கடவுளின் பெயரால் ஏதேதோ செய்திகள். எல்லாம் பொறுத்தும் நீதான்கையில் , நீ அழைத்து சொன்னாய். நான் உன்னை, உனக்காக பார்த்துக்கொள்ள வருவதாய்.உறவுகள் கேள்விகள் , பதில்கள் மற்றும் முடிந்தால் பார்த்துக்கொள்ள சொல்லி எதிரியாடல்கள். நான் உன்னிடம் சொன்னது இது எனக்கான வாழ்வு, இனி நமக்கானதாய் இருக்கும் எப்போதும் என்று மட்டுமே.

வழக்கம் போலவே நாளை வருவதாய் முதல் நாள் அழைத்து சொன்னேன். உனக்கு என் மேல் என்ன நம்பிக்கையிருக்கும் என்றெல்லாம் எதுவும் தெரியாமல். ஒவ்வொரு கையெழுத்திற்கும் முன்னால் என்ன யோசித்திருப்பாய் என்றெல்லாம் என்னால் அப்போது யோசித்து பார்க்க முடியவில்லை. நட்புகள் துணையோடு சேர்ந்து முடிந்த திருமணம்.

ஆறு நீண்ட மாதங்களுக்குப்பின்னாலே உன்னை நானும் என்னை நீயும் சந்திக்க முடிந்த அன்று , உன் கண்ணீரும் தவிப்பும் என்னை மிரள வைத்தது . நேசம் என்பதன் எல்லா அர்த்தங்களையும் பூரணப்படுத்தியவள் நீதான். என் எல்லா விளையாட்டுத்தனங்களையும் எப்போதும் போலவே நேசிக்கிறவள் . என்னால் இத்தனை விளையாட்டுத்தனமாக இன்னமும் வாழ முடிவதன் ஒரே காரணம் நீ முழுக்க என் காதலியாக இன்னும் இருப்பதால்தான்.

திருமணத்திற்குப் பின்னான ஒரு ஆண்டுகள் - வாழ்வின் காதலை எக்கணமும் விட்டு விலகிடாமல் இருக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்திக்கொண்டிருக்கின்றன. என்னவாவேன்கிற ஏக்கங்கள் தொலைந்து இதுதான் நான் என்கிறதை / பெருமிதத்தை பெருக செய்தவளை நேசிப்பதைத் தவிர்த்து என்ன செய்திட முடியும்.

நாளைக்கு லீவ் போடேன் என்கையில், நாளைக்கு என்னடி விசேசம் என்றேன் வழக்கம் போல,

முதல் திருமண நாளை எப்படி கொண்டாடலாம் என்கிற யோசனைகள் சுற்றி வந்தாலும் வழக்கமான உன் சம்பரும் , பாகற்காயும் தயாராயிருக்கும் என்பதில் லேசான பயம் வந்தாலும் . வாழ்வின் எல்லா நொடிகளும் வாழ்கிற உணர்வைத் தந்துகொண்டிருக்கும் சாந்தாமணிக்கு என் காதல் நிறைந்த திருமண நாள் வாழ்த்துகள்.

27.06.2011

2011-06-27T14:30:00.003+05:30

இன்றைக்கு முப்பது வயது முடிந்து முப்பதொன்றில் அடியெடுத்து வைக்கிறேன் . முப்பது வயதின் பிறந்த நாளன்று இருந்த விட்டேத்தியான மனநிலைக்கும் , இன்றைய மகிழ்ச்சிக்குமான கால இடைவெளி வெறும் பனிரெண்டு மாதங்கள் என்பதை நம்ப முடியவில்லை. வாழ்வின் எல்லா கணங்களிலும் திட்டமிட்டு நகர்த்தும் ஆட்களின் நடுவில் நாளைக்கு நாம் கல்யாணம் பண்றோம் , நீ இப்போவே கிளம்பி வா என்கிற ஒருவனை நம்பி வந்தவளின் நம்பிக்கையை நான் பூர்த்தி செய்திருப்பதாகவே மகிழ்ந்து போகிறேன்.

வாழ்வின் எல்லா நிலைகளுக்குள்ளும் சுழன்று ,உருண்டு புரண்டு , இது என் தடம் என்பதை அறியவே 31 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. காலத்தின் எல்லா நகர்வுகளிலும் வந்த சில நண்பர்கள் இன்னமும் தோள் தந்து வருவது மட்டுமே பெரும் நிம்மதியைத் தருகிறது. சூழலின் நச்சுக்கணங்களை நானும் தோற்றுவித்துக்கொண்டாலும் தம் நேசக்கரங்களால காத்து , இது உன் வழியல்ல , நீ நல்ல ஆடும் இல்லை என்ற/ என்கிற மேய்ப்பனாய் நேசத்தின் வாதையத் தருகிறவர்கள் துணையிருக்கிறார்கள் இன்னமும்.

திருமணம் என்னை பக்குவப்படுத்தியிருக்கிறது . 12 ஆண்டுகளாய் தெரிந்த தோழியே மனைவியாய் வந்ததில் நான் பக்குவப்பட்டிருக்கிறேனோ, நேசம் என்பதன் ஏக்கம் இப்போது முழுதாயில்லை. நேசக்கப்படுவதைக் காட்டிலும் ஆனந்தம் வாழ்வில் வேறென்னவாய் இருக்க முடியும். நள்ளிரவு 12 மணிக்கு தூங்கிறவனை எழுப்பி , ஒற்றை மெழுகின் மொத்த பிரகாசம் பிரதிபலிக்கிற காதலின் கண்களோடு ஹாப்பி பர்த் டேடா புருசா என்கிற வார்த்தைகளின் நேசம் எத்தனை பலமாயிருக்கிறது. நேற்றைய கழிந்த வாழ்வு ஞாபகத்தில் அடுக்குகளிலிருந்து என்னைக்கேலியாய் பார்க்கிறது. உன்னைத்தாங்கிக்கொள்ள வரப்போகிறவளுக்கு பின்னால் என் இடம் எத்தகையது என்பதை நீ எதிர்கொள்வாய் என்ற கோபக்கார தோழியின் ஆங்கார முகம் மனதை பிசைகிறது.

வாழ்வென்பது வெறும் காட்டாறுதான் , இருந்தாலும் சேர்கிற இடம் பொறுத்து அதன் இயக்கம் மாறுமென்கிறதை புரியவே இத்தனை ஆண்டுகள். நானென்பது நாமாகி , நாங்களாகி விடுகிற தருணத்தின் பொழுதுகள் மிக அற்புதமானவை. ஒரு நாளில் எல்லாம் நிகழும் என்பதை விட ஒவ்வொரு நாளிலும் எதுவும் நிகழலாம் என்பதான எதிர்பார்ப்பு அதிகரித்திருக்கிறது.

இதுவரைக்குமான வாழ்வில் திருமணம் ஒரு பெரிய எல்லைக்கல்லாய் நிற்கிறது. மனைவியின் கரம் பற்றிய நம்பிக்கைத் தருணங்கள் வாழ்வை , மனதை எளிமையாக்கி நகர்த்திச் செல்கிறது. நான் மிக மகிழ்வோடு இருக்கிறேன், நான் மிகுந்த ஏகாந்த மனநிலையிலிருக்கிறேன், நான் மிக விளையாட்டுக்காரனாய் இருக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்கிற / புரிந்து கொள்கிற மனைவியிடம் எப்போதும்,எல்லாவற்றையும் சொல்ல முடிகிறது விளக்கங்கள் இல்லாமலேயே.

எது எப்படியிருப்பினும், என்னை என் எல்லாக்குறைகளுடனும் நானாகவே ஏற்றுக்கொண்ட நண்பர்கள், என் தொல்லைகளை சகித்துக்கொண்ட நட்புகள், என்னை நோக்கிய எல்லா பிரச்சனைகளிலும் பங்கெடுத்துக்கொண்டவர்கள் என்கிற என் எல்லா நட்புகளுக்கும் நன்றி கூறுவதைத் தவிர வேறென்ன செய்யப்போகிறேன். சென்னைக்கு வருகையில் சரக்கு வாங்கித்தருவதை தவிர்த்து..,

பிறந்த நாளை நிறைய ஆண்டுகள் யோசித்ததேயில்லை, இதை சரியாக நினைவில் வைத்திருந்ததும் இல்லை. ஆனால் 2007 ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடங்கிய என் பிறந்த நாளுக்கான நினைவூட்டல்கள், வாழ்த்துகள், மின்னஞ்சல்கள், செல்பேசி குறுஞ்செய்திகள் என்கிற இப்போது சிறிது சலிப்பையே ஏற்படுத்துகிறது.

அற்பமான வாழ்வின் கணங்களைப்பற்றிய எதிர்பார்ப்பை, நம்பிக்கையை எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறவளை நினைத்துக்கொள்கிறேன் வழக்கம் போலவே . ஒற்றை ம்ம் குரலில் புறாவின் படபடப்பாய் கோபத்தில் பாய்வதை சிரித்தபடியே நகர்த்துகிறேன். நேசமென்பதே நேசிக்கப்படுவதில்தான் புரிகிறது. எல்லா நேசத்திற்குமான நன்றியாய் இந்நாளை உபயோகித்துக்கொள்கிறேன்.

நன்றி நட்புகளே.,

பிரிவின் தொலைவு

2011-04-12T11:00:00.000+05:30

பிரிவென்பது வெறும் தொலைவென்பதாய் நீ தீர்மானித்திருக்கிறாய். தொலைவை தூரமென்பதாகவும் யோசித்து வைத்திருக்கிறாய். அருகருகே அமர்ந்தும் தொலைவாயிருக்கிற ஆட்களைப்பற்றி உனக்கு எப்போதும் தெரியப்போவதில்லை. நீ அழைக்கிற குரலுக்கு ம்ம் சொல்கிற ஒற்றை வார்த்தைக்குள்ளான தொலைவு உனக்கு புரியப்போவதுமில்லை.

ஒளியாண்டுகளில் பயணிக்கிற தூரம் இருந்தாலும் நினைவின் முதல் நேனோ நொடியில் வந்து விழுகிற உன் முகத்தை என்ன செய்வது? தொலைவை எப்படி கணக்கிடலாம். வந்தடைகிற வேகத்தின் மூலம் கணக்கிடலாமா? மணிக்கு இத்தனை என்றெல்லாம் கணக்கிட எந்த அவசியமும் இல்லாத எனக்கு, நீ எப்படி தொலைவில் இருப்பதாய் நம்ம முடியும். நம்ப வேண்டியதன் அவசியம் என்ன?

என் மேன்மையை உயர்த்தி , உன் கிருபையினாலே என்னைப்பெருக செய்தவள் நீ. நீ மட்டுமே எனக்கான வானின் ஒளி நட்சத்திரம். திசைக்காட்டிய , காட்டுகிற விண்ணகத்து மீன். உன் ஒளிக்கண்களும் , ஒற்றை வார்த்தைகளும் எனக்கான பயணத்தில் எப்போதும் உடனிருக்கின்றன.

ஆனாலும் நீ சொல்கிறாய், உனக்கும், எனக்குமான தூரம் மிகவும் அதிகமென்று. நம்புவது உன் இயல்பு என்றாலும் , இம்முறை உன் முரட்டு பிடிவாதத்தால் அப்படி இருப்பதாக என்னையும் நம்ப சொல்கிறாய். நேற்று விடியற்காலை 4.28 மணிக்கு எழுந்தவுடன் , உன் சாய்ந்த முகமும், இதழ் கடைவாயின் ஒளிந்த சிரிப்புமாய் என் முன்னே, நீ நின்றாய். நிஜம் நீதான் நின்றாய். எத்தனை சண்டைகள் நிகழ்கைகளின் முடிவிலும் நீ மட்டுமே என்னைக்காதலிப்பதான வழக்கமான குற்றச்சாட்டை முன் வைப்பாய். யோசித்து பாரேன், என்றைக்கேனும் நான் , உன்னைக் காதலிப்பதாய் வார்த்தைகளில் சொல்லியிருக்கிறேனா என்று. வெறுப்பதாய் மட்டுமே எப்போதும் சொல்வேன். உன்னைக்கொல்வதன் மூலம் மட்டுமே நிம்மதியடைவேனென்றும் சொல்வேன். எதையும் அதன் எதிர் துருவ முனையில் நின்று ஊசாலாடி கிடப்பதையே தொடர்ச்சியாய் நிகழ்த்துகிறவன் நான் என்பாய். இதை மட்டும் எப்படி மறந்தாய்.

பாலையினுள்ளான கடும் கோடையில், எரிக்கும் சூரியனும், தூசுகளடங்கிய மணல் சுனாமியுமாய் வாழ்வும் ,மனமும் சில கணங்களில் பெரும் துன்பம் தருவதுண்டு. ஒற்றைப்பார்வையினால் மொத்த வாழ்வும் இப்படித்தான் என்பதும் , அதையே தொடர்ச்சியாய் முன்வைப்பதும் என்ன விதமான நியாயம்.

நான் ஏன் இதையெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நேற்றைய முத்தம், அதன் ஈரம் காய்ந்த உடன் மறந்திட வேண்டும் என்பது உன் எண்ணம். முத்தமிட நெகிழ்ந்த தருணத்தையும் மனதையும், எப்போதும் உயிர்ப்போடு ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கவேண்டுமென்பது என் பார்வை.

இதன் தொடர்ச்சியாய் என்ன சொல்வாய் ஐ ஹேட் யூ என்பதைத் தவிர்த்து?

என்னவாயினும் பறவைகள் விதைப்பதுமில்லை . சேகரிப்பதுமில்லை என்கிற உன் கர்த்தனின் வசனத்தில் பறவைகள் உண்பதில்லை, உணவைத்தேடுவதில்லை என்று எங்கேயும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா என்று தேடிப்பாரேன். நேசமும் அதன் நெருஞ்சியும் சேர்ந்திருப்பதுதான் வாழ்வு. எதை நேசமாகவும் எதை நசிப்பாகவும் எடுத்துக்கொள்வது என்பதில்தான் இருக்கிறது கொண்டாட்டத்திற்கான சூத்திரம்.

நீ என்பது ஒரு
இசை,
நடனம்,
ஒரு கொண்டாட்டம்
மற்றும் ஒரு
பிரசவம்
உயிர்ப்பித்தலோ, உயிர்த்தெழுதலோ தன்னுள்ளே தானே இருக்கிறது. நேசமும் அதன் நிறமும் என்றும் இழக்காத இந்த மனமிருக்கின்ற வகையில் வாழ்வின் எல்லா கணங்களிலும் ,எல்லா பொழுதுகளிலும், நீ என்னோடே இருப்பாய்! ஏனெனில் நீ என் நேசத்தின் கடவுள். ஆமென்.

தீச்சோறு

2011-02-23T17:00:00.001+05:30

வயலின் நெல் சாயங்கால சூரியனின் நெருப்பு வண்ணத்தில் பழுத்துக்கிடந்தது. அப்பா யோசனையாய் நடு வயலில் இறங்கிப்பார்த்தவர், என்ன சொல்ற அறுப்பு விட்டுடலாமா, எலி வெட்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சு என்றார். அம்மா வரப்பின் பில்லை அறுத்துக்கொண்டிருந்தவள், இன்னும் 8 நாளிருக்கே, ஆனாலும் கதிர் கனம் தாங்காம தலை சாஞ்சிக்கெடக்கு அறுப்பு நாளைக்கே விட்டுடலாம். களத்துக்கு மட்டும் தலயாரிக்கு சொல்லிடு என்றாள்.

காவேரியின் கிளையாறான வீரசோழனின் பாய்ச்சல் கரையில் நிலம் கிடந்தாலும் , ஆத்துப்பாசனத்தில் அறுவடை செய்ததெல்லாம் முப்பாட்டன் காலத்திலேயே முடிந்து போன பின் ஆழ்துளை கிணற்றின் அடி ஈரத்தின் உறிதலில் தான் நிலம் ஈரம் பார்த்துக்கிடந்தது. பெரும் நிலப்பண்ணையின் ஓரமாய் கிழிந்த தாளின் ஒட்டாய்க் கிடந்த நாலங்குல சொந்த நிலம். பண்ணையில் நீர்ப்பாய்ச்சின நாள் போக பத்து மணிக்கரண்ட் இருக்கிற ஒவ்வொரு நாளில் கெஞ்சிக்கூத்தாடி விவசாயம் பண்ணுகிற நிலம்.

இந்த எரநூறு குழி நெலத்தை வச்சு என்னத்துக்குடா மாரடிக்கிறே என்கிட்டேயே கொடுத்திடு நான் களமாக்கிக்கிறேன்னு அடிக்கடி முதலாளி கேட்டாலும் அப்பாவுக்கு அது சொந்த நிலம் , தம் உடம்போட ஒரு பாகம் மாதிரி . கனவுல கூட வயல்ல ஏதாவது வேலைதான் செஞ்சிட்டு இருப்பாரோன்னு இருக்கும் எனக்கு.

பத்து வயதில் தத்தாய் கொடுக்கப்பட்டவர், திருவாரூரின் கடைக்கோடி கிராமத்தில் இருந்து பிரஞ்சின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டுருந்த திருநள்ளாற்றுக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டவர். போட்ட சோத்துக்கு பொதி மாடா சொந்தக்காரங்க ஆக்கினாலும் உழைப்புக்கு அஞ்சாமல் மம்முட்டியும் அருவாளுமாய் அலைந்து திரிந்து வேலை செய்தவர். பசி நேரத்துக்கு சோறு கிடைக்காது, பசிக்குதுன்னு கேக்க முடியாது எல்லாத்தையும் வேலைல மறக்கனும் , ஒத்தையாய் வயல்ல அண்டைப்போடனும் , நாத்துப்பறிக்கனும் காலையில குனிஞ்சா சாயந்திரம் வரைக்கும் கரையேற முடியாது. வயக்காரனும் காரியக்காரனும் கண்கொத்திப் பாம்பா கரையிலேயே நிப்பானுங்க.

அதெல்லாம் அந்தக்காலம் இப்போல்லாம் எவன் நேரத்துக்கு வாங்குற கூலிக்கு வேலை செய்றான் என்பார் அடிக்கடி.

வயலின் எலி வெட்டிய பகுதிகளை பார்த்த படி கரையேறி வந்தவர் அறப்புக்கு சொல்லிடலாம் என்றார் .

வயலின் பொன்னி நெல் கொஞ்சம் வீட்டுக்கும் மற்றது வாங்கின வட்டிக்கும் கடனுக்குமாய் போக சரியாயிருக்கும் எப்போதும். அரப்புக்கு ஆட்கள் சொல்ல போனார் அப்பா. சிறிது நேரத்தில் பரபரப்பாய் திரும்பி வந்தார். அறப்புக்கு யாரும் வர மாட்டாங்களாம், பண்ணை நெலத்துல கூலி கூட்டித்தரலைன்னு சொல்லிட்டதால சங்கத்தில முடிவெடுத்திட்டாங்களாம் என்றார்.

அம்மாதான் சொன்னாள், நாமளே அறுத்திடலாம் , சின்ன சின்னக் கட்டாய் கட்டி களத்தில அடிச்சிக்கலாம் என்றாள்.

இரண்டாம் நாளின் வெளுப்புக்கு முன் அம்மாவும் அப்பாவும் அறப்பறுவாலால் அறுக்கத்துவங்க , நானும் என் தங்கச்சியும் பிள்ளறுவாலால் கைக்குப் பிடித்ததை அறுப்பதாய் பேர் பண்ணிக்கொண்டிருந்தோம்.

பத்து மணிக்கெல்லாம் தெரு ஆட்கள் கரை மேலிருந்து பாத்தபடி குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். ரெண்டு நாளிலும் அப்படியே நடந்துக்கொண்டிருந்தார்கள். புருசனும் பொண்டாட்டியுமா அறுத்திட்டீங்க என்றபடி தலையாரியும் போனார். கட்டாய் கட்டி களத்தில் கொண்டு சேர்த்த மூணாவது நாள் , நெல்லடிக்க மாட்டுக்கு சொல்லப்போனார் அப்பா.

நெல் கட்டையெல்லாம் பிரித்து அம்மாவும் நானும் பரப்பிக்கொண்டிருந்தோம். தெரு முனையில் கூட்டமாய் ஆட்கள் வருவது தெரிந்தது. வந்தவர்கள் சங்கத்தில அறுக்கவே கூடாதுன்னு ஊர்க்கட்டு போட்டிருக்கோம் அதை மீறி ஏன் அறுத்தீங்க என்று காட்டுக்கத்தலாய் கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். தூரத்தில் இருந்து பார்த்த அப்பாவும் ஓடி வந்தார். ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிக்கொண்டு அவரை அடிக்க பாய்ந்தார்கள்.

எப்போது யார் கொளுத்தினா என்றே தெரியாமல் கொழுந்து விட்டு எரியத்துவங்கியது நெல்கட்டுகளும் , களத்தில் பரப்பிக்கிடந்தவைகளும். காய்ந்த நெல்லுக்கும் அதுக்கும் அரை மணி நேரத்தில் ஏகத்துக்குமாய் எரிந்து போனது. களத்தில் கிடந்த மரப்பரையும் , மம்முட்டியின் காம்பும் கருக்கிடந்தன. ஆங்காரமாய் தரையில் அழுதுக்கிடந்த அம்மா மண்ணை வாரி தூத்தியபடி அப்பாவை நோக்கி ஓடினாள்.

எதுவும் சொல்லாமல் அடிப்பட்ட முகத்தை , துண்டால் துடைத்தபடி புள்ளைங்கள வீட்டுக்குக்கூப்பிட்டு போ நான் வரேன் என்றார். அம்மாவோ பிடிவாதமா அவரைப்பிடித்து இழுத்த படி வீட்டுக்குக்கூட்டி வந்தாள்.

எதுவும் சொல்லாமல் அப்படியே வீட்டு சுவத்தில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தார். எந்த பேச்சும் இல்லாமல் எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தவரை அம்மாதான் யே என்ன போச்சுன்னு இப்படி உக்கார்ந்திருக்கே, கையில இருக்கிற சாமானை அடகு வச்சு வட்டியைக்கட்டிடலாம். சாப்பாட்டுக்கு ஒரு மாசம் வெளில அரப்புக்குப் போ நானும் நெல் பொறுக்க போறேன். ரெண்டு புள்ளையும் வெக்கிச்சுப்போய் நிக்குது நான் சோறாக்குறேன் நீ கடையில அரிசி வாங்கிட்டு வா என்றாள்.

அரிசியை வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு அப்பா சொன்னார், உழைப்போட ருசி என்னன்னு தெரிஞ்சவன் எவனாச்சும் சாப்பாட்ல நெருப்பு வெப்பானாடி, நம்ம வேர்வைல வெளஞ்ச நெல்லு அரிசியாகி எத்தன பேரு பசியைப்போக்கும் எத்தன பேரு பஞ்சத்த தீர்க்கும். ஒன்னுத்துக்குமில்லாம நெருப்புக்கு தின்னக்கொடுத்திட்டாங்களேன்னு முகத்திலடிச்சபடி வீட்டு வாசல விழுந்து அழுதார்.

அதுக்கு அப்பறம் எங்க அப்பா எதுக்குமே அழுது நான் பார்த்ததில்லை . நெலத்தை வித்து பத்து வருசத்துக்கு மேல ஆகுது.

கர்த்தரையும் மன்னியும்

2011-02-19T19:23:00.000+05:30

உங்களில் யாருக்கேனும் ஜீப்புடன் எரித்துக்கொல்லப்பட்ட சாமியாரையும் அவரது குழந்தைகள் பற்றியும் தெரியுமா? அட அதாங்க மதம் மாற்றினாங்க எரிச்சுக்கொன்னுட்டாங்கன்னு தானிக்கும் தீனிக்கும் சரியாப்போச்சுன்னு நீதியரசர்கள் கூட்டமா சேர்ந்து சொல்லிட்டாங்களே அதுக்கும் இதுக்கும் என்னன்னு கேட்கிறீங்களா சொல்றேன் இருங்க.

ஆந்திராவின் விசாகப்பட்டினம் பகுதியில் ஒரிசா சட்டீஸ்கர் எல்லைகள் மலைப்பகுதிகளாய் நீண்டு கிடக்கிறது. விசாகப்பட்டினத்திலிருந்து ஒரு ஆறு மணி நேர பயணத்தில் வரும் கடைசி பெரிய ஊரான போப்லி வரைக்கும் பேருந்திலும் அதன் பின்னர் நம்மூர் ஷேர் ஆட்டோக்களின் பயணத்தை நினைவுப்படுத்தும் .அதனைவிடவும் சாகச ஜீப்பிலோ ஆந்திராவின் எப்போதேனும் வரும் அரசின் கூண்டுப்பேருந்திலோ ஆடு, கோழிகளுடன் போய்ச் சேர்ந்தால் மலை அடிவாரத்தின் ஆந்திர கடைக்கோடி கிராமம் வரும். அங்கு காலையிலேயே போய்ச்சேர்ந்திட்டீர்கள் என்றால் பயணத்தைத் தொடர்வது உசிதம் இல்லாவிட்டால், அடர்காட்டுப்பகுதிக்கான ஒற்றையடிப்பாதையில் வெளிச்சமில்லாமலும் காட்டு விலங்களின் பயமுறுத்தல்களுடனோ அதிலும் பெரும்பாலும் குரங்குகள் , காட்டுப்பன்றிகள் இல்லாவிட்டால் காட்டு நாய்கள் . இப்போது புதிதாய் மாவோயிஸ்ட்களைத் தேடியலையும் மத்திய சிறப்புப்படையின் கண்களில் பட்டால் நேராக கடவுளின் கரங்களையடைய நேரிடும் என்பதால் விடியற்காலையில் மலையிறங்கி வரும் பழங்குடிகளுக்காய் காத்துக்கிடந்து , ஐந்து ரூபாய் தாள்களாய் 5 அல்லது 10 ரூபாய் தாள்களாய் 5 நன்றாய் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள் ஒற்றை ஐம்பது ரூபாயோ ஒற்றை நூறு ரூபாயோ அல்லது தனித்தனி தாள்களாய் வைத்திருந்தால் உங்களை அழைத்து செல்வார்கள்.

இந்தப்பகுதியில் 600 கிமீட்டர் நீளத்திற்கு கிடக்கும் மலைப்பகுதி ஆந்திரா ஒரிஸ்ஸா , ஜார்கண்ட் அதைத்தாண்டிய மாநிலங்கள் வரைக்கும் நீண்டு கிடக்கிறது.

ஆந்திரத்தின் எல்லைக்குள் ஒரிசாவின் எல்லை விழுந்தடித்துக்கிடக்கும் பகுதி செழுமையான வனம். அருவிகளும் காட்டாறுகளுமாய் பசுந்த பகுதி. இங்கிருக்கும் இனக்குழுக்களில் இரண்டு இனக்குழுக்கள் பெரியவை. இவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரிசாவின் பகுதியிலிருந்து நாடோடிகளாய் வந்தாலும் ஆந்திரத்தின் எல்லைக்குள் வசிப்பதால் ஆந்திரர்களாய் கருதப்படுகிறார்கள். ஆனால் தெலுங்கு பேச வராது. இவர்களின் மொழிக்கு எழுத்துகள் கிடையாது. நம்மூரின் குறவர்களின் மொழியை ஒத்த ஒலியுடனான மொழி இது. தரையிறங்கிப்போகும் ஆண்களுக்கு மட்டும் தெலுங்கின் அடிப்படை வார்த்தைகள் தெரியும். பெரும்பாலும் பண்ட மாற்றாய்த்தான் அரிசியையோ மற்றதையோ வாங்கி வருவார்கள்.

பெரிய இரு இனக்குழுக்களில் மூன்றாவது மலையை ஒட்டிய அருவியின் கரையோரம் வாழும் மக்கள் விவசாயம் செய்கிறவர்கள். பெரும்பாலும் வாழை பயிரிடுவார்கள். மாமரங்களும் , புளிய மரங்களும் நிறைந்த இவர்களின் பகுதி எப்போதும் கூத்தும் கும்மாளமுமாய் இருக்கும். இவர்கள் தேன் எடுப்பதையும் , நம்மூரின் கேழ்வரகை ஒத்த ஒன்றை உணவுக்காய் பயிரிட்டுக்கொள்வார்கள். இவர்களின் இனத்தில் பெண் தான் அதிகாரம் மிக்கவள். ஆண்களுக்கு என்று எந்த சொத்திலும் பங்கு கிடையாது. மனைவி எப்போது வேண்டுமானாலும் ஆணை குடும்பத்தை விட்டு போக சொல்லி விடலாம். அப்படி துரத்தப்படுகிற ஆண் வேறு குடும்பத்தினருடன் அவர்களின் வயல் வேலைக்கோ அல்லது பொதுவான வேலைக்காரனாகவோ கருதப்பட்டு வேலையின் அளவைப்பொறுத்து உபயோகிக்கப்படுவான். மனைவியினால் துரத்தப்படுவது என்பது ஆணை ஒரு அடிமை நிலைக்கு அனுப்பப்படுகிற தண்டனையை போன்றது.

பெண்கள் அரையில் ஒரு கைலியையோ அதன் துண்டையோ அணிந்திருப்பார்கள். முலைகளில் பெரும்பாலும் மணிகளும் திருமணம் ஆகிய புது மாதம் என்றால் கணவனின் கைலியிலோ துண்டிலோ கிழித்த ஒன்றினால் மூடப்பட்டிருக்கும்.

இவர்கள் பெரும்பாலும் அமைதியை விரும்புகிற கூட்டமாய் மட்டுமே வாழ்கிற மக்கள். காட்டு மூங்கில்களை வெட்டியெடுத்து கிட்டத்தட்ட 40 கிமீட்டர்க்கு மேலாய் தலை சுமையாய் சுமந்து வெறும் 10 ரூபாய்கோ ஒரு தம்ளர் அரிசிக்கோ விற்று வருகிறவர்கள். வீடுகள் பெரும்பாலும் மூங்கில் மரங்களாலான சிறு குடிசைகள். பெரும்பாலும் வெட்ட வெளியில் படுத்து உறங்கிறவர்கள். மலைக்குகைகள் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் வரிசைக்கிரமமாய் இருக்கும். மாம்பழங்களையோ, புளியையோ சீசனில் கிடைப்பதை சேர்த்து வைத்திருக்கிற கோடவுன்களைப்போன்றது குகைகள். எதற்கும் கணக்கோ சாவியோ கிடையாது.

அடர் காடு என்பதால் விஷக்காய்ச்சலும் , மலேரியாவும், போலியோ அட்டாக்குகளும் மிக அதிகம். நாங்கள் உலக வங்கியின் ஆதரவுடன் எய்ட்ஸ் தடுப்பு மற்றும் பொது நலம் என்கிற கொடியின் அடியில் சேவை செய்வதாய் போனவர்கள். எங்களின் 2 ஆண்டுகளின் ஆய்வில் அங்கு ஒருவர்க்குக்கூட எய்ட்ஸ் இல்லாதது பெருத்த ஏமாற்றத்தையே கொடுத்தது. நாகரீகமில்லாத காட்டுமிராண்டிகள் எய்ட்ஸ் இல்லாமல் இருப்பதை எங்களின் சூப்பிரிடெண்ட் ஏற்றுக்கொள்வதாயில்லை. ஆனாலும் மலேரியாவில் தொடர்ந்து மரணங்கள் நிகழ்ந்ததால் பொதுநலம் என்கிறதன் கீழான நிதியைத் தொடர்ந்து பெற்று வந்தோம்.

பெரும்பாலான அடிவாரத்து ஆட்களுக்கு வேலையே மலை வாழ் மக்களிடம் பொருட்களைப்பெற்று கொண்டு அஞ்சும் பத்துமாய் பணம் கொடுத்து ஏமாற்றுவதுதான் . நான்கு வாழைத்தார்கள் சுமந்து சென்று கொடுத்து விட்டு ஒரு டம்ளர் அரிசியும் ஒரு கோழியும் வாங்கிக்கொண்டு வருவார்கள். மூங்கில் 10க்கும் மேலாய் சுமந்து சென்று கொடுத்து விட்டு 20 ரூபாய் பெற்றார்கள் என்றால் பெரிய விசயம்.

மூங்கிலை வாங்கி கூடை முடைந்து அதை பெரும் விலைக்கு விற்பதையும் அதையே இவர்கள் வாங்கிக்கொண்டு வருவதையும் பார்த்து , மலை மக்களுக்கே கூடை முடையக் கற்றுக்கொடுக்க நினைத்தோம். எனவே எங்களின் டீமிலிருந்து மூன்று பேர் , கூடை முடைகிறவர்களிடம் ட்ரெய்னியாக போய்ச்சேர்ந்தோம்.

மூங்கிலில் கூடு மூங்கில் வகையில் தான் கூடைகள் முடைய முடியும் என்கிற தகவலையும் அதை அரைகுறையாய் ஊற வைத்து அதாவது தண்ணீரில் மூழ்கியும் மூழ்காமலும் இருக்கிற வகையில் அரை நாளைக்கு ஊற வைத்து முதலில் நான்கு பகுதிகளாவும் பின் ஒவ்வொரு துண்டையும் எத்தனை சிறு பகுதியாக கத்தியால் பிரித்திட முடியுமோ அத்துணைப்பகுதியாக பிரித்திட வேண்டும்.

கூடையின் அடிப்பகுதிக்காய் மட்டும் எட்டு அல்லது பத்து அடிப்பாக பட்டையான மூங்கில் தேவை. அதன் இடை இடையே சிறு மூங்கிலின் நார்ப்போன்ற பகுதியால் கோர்த்து கோர்த்து முடிகிற இடத்தில் அதை உள்புறமாக மடக்கி விட்டு விட வேண்டும். இது சாதாரண நைலான் கூடை முடைகிற மாதிரிதான் என்பதால் எளிதில் கற்றுத்தேர்ந்தோம்.

இப்போது மலையேறி அவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுப்பது என தீர்மானிக்கப்பட்டதும் எவரேனும் இருவர் மலை மீதே தங்கியிருந்து கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பது சூப்ரிடெண்டின் கட்டளையாய் வந்தது.

எனக்கு அவர்களின் மொழியில் அரைகுறையாய் சில வார்த்தைகள் தெரியுமென்பதாலும் கூடை முடைவதில் நான் எக்ஸ்பர்ட் ஆகிவிட்டதாலும் என்னையும் என்னுடன் தங்குவதற்கு ஜூனியராய் வந்து சேர்ந்த ஷோபியையும் அனுப்பி வைத்தார்கள்.

நாங்கள் தங்குவதற்காய் அவர்களின் குடியிருப்பின் கடைசியில் உள்ள சிறுக்குன்றின் சமதளத்தில் கட்டப்பட்ட குடிசை வீட்டை ஒதுக்கித் தந்தார்கள். காட்டருவியின் முனையிலிருந்து மூங்கில்களை இணைத்து நீர் வர செய்தார்கள். நீரானது பாறையில் விழுந்து தெறித்து சிறு நதியாக விரல்களாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

நாங்கள் சிறு பெண்களாய் ஐந்து பேரை தேர்ந்தெடுத்து கூடை முடைவதை கற்றுக்கொடுக்க துவங்கினோம். அதனோடு எங்களின் ப்ரேயர்களின் போதும் அவர்கள் இருக்கிற வகையில் பார்த்துக்கொண்டோம்.

மூன்றாம் வாரம் முடிகையில் இரண்டு பேர் கூடை முடையத்துவங்கினார்கள் . இப்போது எங்கள் சூப்ரிடெண்ட் மற்ற இனக்குழுப்பகுதிக்கு போக சொன்னார்.

இவர்கள் மொத்தமாய் வேறுபட்டவர்கள். பெண்கள் மட்டுமே உழைக்கக்கூடியவர்கள். ஆண்களுக்கு பணிகளோ கடமையோ கிடையாது . மொத்தமாய் கூட்டமாய் போய் மற்ற ஆட்களின் மாடுகளைத் திருடி வருவதும் அதை தீர்க்கும் மட்டும் தின்று குடித்து சண்டையிட்டுக்கொள்வதுமாய் இருப்பவர்கள். பெண்கள் வழக்கம்போல காட்டுத்தேன் சேகரிப்பதும், மூங்கில் வெட்டி விற்று பணம் பெறுவதுமாய் இருந்தார்கள். இவர்களின் பகுதியில் அடிக்கடி மாட்டுக்கறி கிடைப்பதால் காட்டு விலங்குகளின் நடமாட்டமும் அதிகம் . எவரேனும் காட்டு விலங்குகளிடம் சிக்கி உயிரழப்பும் , உடல் சேதாரமோ நிகழ்ந்த வண்ணமிருந்தது.

புதிய நிதி இந்த இனக்குழு மக்கள் பகுதிக்காய் குடிநீர்த் தொட்டி அமைத்து நீர் வினியோகம் செய்வதற்காய் வந்திருந்தது. தரைப்பகுதியிலிருந்து மலைக்கு கொண்டு சேர்த்த பைப்புகள் மற்ற தளவாட பொருட்கள் ஊரின் நடுவிலிருக்கும் சமதள பகுதியில் வைத்திருந்தோம். இரு வார கடும் உழைப்பில் அடிவார ஆட்களுடன் மலைவாழ் பெண்களும் இணைந்து நீர்த்தேக்க தொட்டிக்கான அடித்தள பகுதியை உண்டாக்கியிருந்தார்கள். கூலியா அரிசியும் ரொட்டிகளையுமே வாங்கிக்கொண்டார்கள்.

நாங்கள் மூன்று வாரக்கால ஆளுமைப் பயிற்சிக்காய் ஹைட்ராபாத் சென்று விட்டு திரும்புகையில் இரு பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. நீர்த்தேக்க தொட்டி கட்டிய பகுதியில் பல்வேறு காவிக்கொடிகள் தென்பட்டன. நிறைய வெளியாட்களும் தென்பட்டார்கள்.

வழக்கம் போல எங்களின் சூப்ரிடெண்ட் மற்ற பகுதிக்கு மட்டும் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தினார். நாங்கள் எங்களின் சர்ச்சை அங்கே கட்டத்துவங்கினோம். 36 பேர்கள் கிறிஸ்துவர்களாய் மதம் மாறியிருந்தார்கள். இப்போது முன்பை விட அடிக்கடை மாடுகள் களவாடப்பட்டன. சிற்சில குடிசைகள் தீவைத்துக்கொளுத்தப்பட்டன. முதல் முதலாய் வோட்டு போடும் வாய்ப்பும் மலைவாழ் மக்களுக்கு கிடைத்திருந்ததும் அங்கேயே வோட்டுக்கான பூத் அமைக்கப்பட்டிருந்ததும் வெளியாட்களின் நடமாட்டத்தை அதிகரிக்க நிறைய வழி செய்தது.

ஆறு மாதங்களுக்குப்பின் இதே இனக்குழுக்களைப்போன்ற மலைப்பகுதி மக்களிடையே சேவையும் மதமாற்றமும் செய்து வந்த சாமியாரும் அவரது குழந்தைகளும் எரித்துக்கொல்லப்பட்டதை அறிந்து எங்களை அந்த பகுதிக்கு செல்லுமாறு பணிக்கப்பட்டோம்.

எரிக்கப்பட்ட குடிசைகள், அடித்து நொறுக்கப்பட்ட எளிய மக்கள், பெண்கள். பீதியும் வன்முறையும் நிறைந்த குழந்தைகள் என்ற கலவர சூழலில் நாங்கள் மருத்துவ உதவிகளையும் ப்ரேயரையும் தொடர்ந்து நிகழ்த்த துவங்கினோம்.அயல்நாட்டு நிதியின் அளவு இப்போது முழுக்க நின்று போயிருந்தது. போலியோவும் , புது வியாதிகளின் இழப்பை பற்றிய எங்களது அறிவிக்கைகள் ஹைட்ராபாத்திலேயே கிடந்து வீணாய்ப்போயின.

சிலுவையில் அறையப்பட்டு உயிர்த்துறந்த கர்த்தரும் , தீமைகளை அழித்து நன்மைகளை பெருக்க வந்த கடவுளும் ஒன்றாய் மலை மக்களை விட்டுப்போனார்கள்.

கந்த்மாலின் எல்லா காட்டு கிராமங்களிலும் காவிக்கொடியும் கர்த்தரும் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் மன்னித்து ஓடிப்போனார்கள்.

சாரு புத்தக வெளியீட்டு விழா

2010-12-11T15:33:00.002+05:30

சாருவின் புத்தகங்கள் உயிர்மை வெளியீடாக 13.12.2010 சென்னை காமராஜர் அரங்கில் வெளியாக இருக்கிறது .

சாரு நிவேதிதாதாவின் ஏழு நூல்கள் - உயிர்மை பதிப்பக வெளியீடு

நாள் : 13. 12. 2010 (திங்கட்கிழமை), மாலை 6 மணி

இடம் : காமராஜர் அரங்கம், 492, அண்ணா சாலை, தேனாம்பேட்டை, சென்னை

வெளியிடப்படும் நூல்கள் :

1. தேகம் (நாவல்) - வாதையின் எண்ணற்ற ரகசியங்களைத் திறக்கும் கதை
2. ஷேக்ஸ்பியரின் மின்னஞ்சல் முகவரி - புதிய & தொகுக்கப்படாத சிறுகதைகள்
3. சரசம்-சல்லாபம்-சாமியார் - நித்தியானந்தர் குறித்த குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் தொடர்
4. கனவுகளின் நடனம் - சமகால தமிழக, இந்திய, உலக சினிமா குறித்த பார்வைகள்
5. கலையும் காமமும் - விவாதங்கள்
6. மழையா பெய்கிறது - சர்ச்சைகள்
7. கடவுளும் சைத்தானும் - கட்டுரைகள்

ரூ.600/- விலையுள்ள இந்தப் புத்தகங்கள் அரங்கில் ரூ.500/-க்குக் கிடைக்கும்.

விழாவில் கலந்து கொள்பவர்கள் :

கனிமொழி எம்.பி.

மிஷ்கின்

எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

நல்லி குப்புசாமி செட்டியார்

ஏ. நடராஜன்

ரவிக்குமார் எம்.எல்.ஏ.

குஷ்பு

மனுஷ்யபுத்திரன்

தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்

மதன் (கார்டூனிஸ்ட்)

அன்பின் வாதை

2010-11-13T03:19:00.000+05:30

மூணாவது படிக்கும்போது ஒருத்தனை சிலேட்டால நெத்திப்பொட்டுக்கிட்ட வெட்டியிருக்கேன், நாலாவது பெயிலானதை கிண்டல் பண்ணிய ஒருத்தனை தார்ரோட்டில் தள்ளி காலைப்பிடிச்சு இழுத்திருக்கேன். ஆறாவதுல வாத்தியார் டிவிஎஸ் 50 பஞ்சராக்கியிருக்கேன். எட்டாவதுல போடான்னு சொன்ன ஒரு பொண்ணு கன்னத்தில அறைஞ்சிருக்கேன். பத்தாவதுல லவ் லெட்டர்ல என் ஹேண்ட் ரைட்டிங்க்ன்னு மாட்டி விட்டவளை சைக்கிளோட உதைச்சு தள்ளியிருக்கேன். சாப்பிட்ட தட்டோட எத்தனை தடவைன்னு சொல்ல முடியாத அளவுக்கு தரையில அடிச்சிருக்கேன், ஒரு தடவை அம்மா முகத்தில பட்டு வெட்டுக்காயமாவும் ஆகியிருக்கு. இந்த சோத்துக்கு நீ பிச்சை எடுப்பேடான்னு ஆங்காரமா அவ சாபமிடுறப்போ அவ சாப்பாட்டுத் தட்டையும் தரையில விசிறி அடிச்சியிருக்கேன்.

நான் எப்படி இருந்தேன் ஏன் இருந்தேன்னு எப்போவும் யோசிச்சதேயில்லை. வாழ்க்கைன்னா என்னன்னும் எப்படி வாழனும்னும் கனவு லட்சியம்னு எதுவுமே இல்லை எப்போதும். காலேஜ்ல அவனவன் பி ஈ படிக்கிறதை லட்சியமா வச்சிருந்தப்போ எனக்கு சாராயம் வித்து பெரிய பணக்காரனா ஆகிடனும்னு மனசுக்குள்ள இருந்திச்சு. பி ஈ சீட் கிடைச்சப்போ பீஸ் கட்ட முடியாதுன்னு வீட்ல தொரத்தி விட்டப்போ சென்னை பாரீஸ் கார்னர்ல இருந்து வேலப்பன் சாவடி வரைக்கும் பசி மயக்கத்தில நடந்துப்போனப்போவும் என்ன செய்ய போறோம்னு எந்த பிளானும் இல்லை. சீனியர்ங்க கூட டேட்டா எண்ட்ரி வேலை டைப் ரைட்டிங் தெரியாம ஆரம்பிச்சப்போவும் , தட்டுத் தடுமாறி எழுத்தைத் தேடி டைப் பண்ணும் போதும் என்னமோ தோணும் ஏண்டா இவ்ளோ தத்தியா இருக்கோம்னு.., டூ வீலர் லைசென்ஸ் வண்டின்னு நைட்லபோய் டேட்டா எண்ட்ரிக்கு சிடி வாங்கிட்டு வர வேலை எப்படியோ கை மாறி எனக்கு வந்திச்சு. அண்ணாநகர் மேற்குல இருந்து கோபாலபுரம் வரைக்கும் நைட்ல மரண வேகத்தில வண்டியோட்டிறது த்ரிலிங்கா இருந்திச்சு. போலீஸ் பேட்ரோல்கிட்ட தினம் மாட்டுவேன் கம்பெனி ஐடி கையில இருக்கிற பேக்ல இருக்கிற சிடிஸ்ன்னு என்னை ஒரு திருட்டி சிடி விக்கிறவனா ட்ரீட் பண்ணுவாங்க. சில நேரம் விடவே மாட்டாங்க. விதம் விதமா குடிச்சிட்டு வண்டியோட்ற பெரிய இடத்து பொம்பளைங்க பொண்ணுங்கன்னு வேடிக்கைப்பார்த்திட்டு இருப்பேன்.

போனா போகுதுன்னு தொரத்தி அனுப்புவாங்க, திரும்பவும் மரணக்கிணற்றுல வண்டியோட்ற சுகம் கிடைக்கும். எத்தனையோ நைட் வள்ளுவர் கோட்டம் வாசல்ல 2 மணிக்கு வந்து உட்கார்ந்திருந்திருந்திருக்கேன். சோகையான லைட் வெளிச்சத்தில அவ்வப்போது போற ஆட்டோ தவிர ரோடே செத்துக்கிடக்கிற உணர்வுதான் வரும். ஒரு ராட்சச மலைப்பாம்பு மாதிரி பகல்ல இருக்கிற ரோடு. , ராத்திரில செத்து மிதக்கிற பாம்பாகிடும்.

வாழ்க்கையோட எல்லா தருணங்களிலுமே எம்மேல யாரோ ஒருத்தர் ப்ரியமா இருந்திருக்காங்க. எனக்கு யோசிக்கவோ நன்றி சொல்லவோ புரிஞ்சிக்கவோ முடியாம இருந்திருக்கு. அப்பா பி ஈ படிக்க காசு கொடுத்திருந்தா நான் எங்காவது வேலை கிடைக்காம அலைஞ்சிட்டு இருந்திருப்பேன். சம்பந்தமில்லாம அழுது பட்டினி கிடந்து சத்தியம் வாங்கிட்டு போனவ வராமயிருந்தா இன்னும் குடிச்சிட்டு தகராறு பண்ணிட்டு நடு ரோட்லேயே கிடந்திருப்பேன். இந்த வேலை உனக்கானது இல்லைன்னு சொல்லவும் ஒருத்தி தேவையா இருந்திச்ச்சு. இது போதும்னு செட்டில் ஆக நீ யாருடான்னு கேட்கவும்., இதுக்கு மேல இன்னும் மேலன்னு ஓடின ஓட்டம் எல்லா ப்ரியத்துக்கும் பின்னாடி யாரோ ஒருத்தர் இருந்திருக்காங்க இருக்காங்க.

குடிச்சிட்டு முகம் தெரியாதவனையெல்லாம் கட்டிப்பிடிச்சிட்டு அழற ஒரு குடிகாரனோட ஏகாந்த மனநிலை இப்போ இருக்கு. மனசை உடைச்சி குமிழாக்கிட்ட மனநிலை , வாழ்க்கையில எளிய மனுசங்களோட அன்பைத்தான் தேடியலையிறோம். விதம் விதமான பேர்ல உறவுக்குள்ள தேடுறது வெறும் ப்ரியத்தைதான். எங்க போனாலும் எதுக்குள்ள புகுந்தாலும் கைக்குள்ள படற நீரோட ஈரம் காஞ்சிட்டாலும் உணர்த்துற குளிர்மை மாதிரிதான் அன்பும் , கையில இருந்து கவிழ்ந்த நீர் நதியோடது. நாமதான் நதியை பெருசா கற்பனைபண்ணிட்டு தேடுறோம், மணல் நடுவிலேயும் ஈரம் கசியிறதுக்கு பேரும் நதிதான்.

இரவின் வார்த்தைகள்

2010-11-13T03:14:00.000+05:30

உறக்கமற்ற என் இரவுகளை
திசைமாறும் பிறை மணல்மேடுகளின்
நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்திருக்கிறேன்
தூரத்து இரவின் பாடலை
வான்நீளும் தீயின் நாவுகளை
அசைப்போட்டுக்கிடக்கும் ஒட்டகங்களை
கரும்பனையாகும் பேரீச்சை மரங்களை
வரிகள் தோறும் இடம்விட்டே
எழுதி வைத்திருக்கிறேன்

விடியலின் பெரும் தீயில்
வெந்திருக்கும் வார்த்தைகளை
தேடிக்கொள்வார் யாருமில்லையெனினும்
இன்னுமொரு இன்னுமொரு இரவுகளிலும்
எழுதி வைத்தே செல்வேன்

கண்ணி

2010-10-02T09:46:00.000+05:30

வயல்களுக்கு நடுவில் தண்ணிப்பாய்வதற்கான சிறு வாய்க்கால்களுக்கு கண்ணி என்று பெயர். ஆற்று நீர்ப்பாசனக்காலத்தில் அங்கிருந்து பெரும் வாய்க்கால்களின் வழி வரும் நீர் , வயலின் தலையிலிருந்து வயல்களின் நீளத்திற்கு ஏற்ப கடைசி வரைக்கும் போகும் அந்த வாய்க்காலிலிருந்து ஒவ்வொரு வயலுக்கோ அல்லது இரண்டு வயலுக்கு ஒன்றாகவோ இருப்பதை கண்ணி என்றே நாகை கடைமடைப் பகுதியில் அழைப்பார்கள்.

ஆற்று நீர் காவேரியின் வெள்ளம் பொறுத்தோ மழைப் பொறுத்தோதான் வாய்க்கால்களில் பெருக்கெடுக்கும். அதுவும் பெரும் பண்ணையார்கள் தங்கள் வயல்களுக்கான நீருக்காய் வாய்க்கால்களை தடுத்து அணைப்போட்டு காவலுக்கும் ஆள் வைத்திருப்பார்கள். இந்த அணைகளில் கருவை முட்களையும் சப்பாத்திக்கள்ளியையும் போட்டு வைத்திருப்பார்கள், யாரும் கையாலோ மோட்டை எதுவும் இடாமல் தடுக்கும் பொருட்டு.

நள்ளிரவின் கீறல் நிலா வெளிச்சத்தில் அப்பாவுடன் மடைத்திறக்க போகையில் நான் பயப்படாமல் இருக்க எதாவது கதை சொல்வார். பெரும்பாலான வாய்க்கால் ஓரங்கள் நாணல் காடு மண்டி பாம்பு புத்துகளுடனும் நுணா மரங்களுடனும் இருக்கும். அங்காங்கே எலந்தை மரங்கள் இருட்டில் குகைப் பூதமாய்த் தெரியும்.

ஒற்றை மண்வெட்டியும் , தாத்தாவின் வீச்சரிவாளும் வைத்திருப்போம். அப்பா கடும் உழைப்பாளி , இரவு முழுக்கவும் மடை வெட்டி வாய்க்கால் உடைத்து தண்ணீர்க் கொண்டு வராமல் விட மாட்டார். எனக்கோ எங்கிருந்தாலும் உடனே உறங்கி விடுகிற மனநிலையில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு நடப்பேன் அவர்க்கூடவே.

ஒவ்வொரு மடைக்கும் ஒவ்வொரு விதமாய் நீரை வெளி வரச்செய்வார். காவலிருப்பவர்களிடம் நயந்துப்பேசியும் , சண்டையிட்டும் மடை திறக்க செய்வார்.

வயலின் கண்ணிகள் எப்போதும் மிகச்சுத்தமாய் வைத்திருப்பார். ஒரு புல்லையோ நண்டு வளைகளையோ காண முடியாது. தினமும் ஒரு புறத்தில் எதையாவது சரி செய்துக்கொண்டிருப்பார். வயல் தலைமாட்டில் நீர் புகுந்தால் வெகு சீக்கிரம் கண்ணிகள் வழியாய் வயலுக்கு நீர்ப்புகவும் வெள்ளக்காலங்களில் வடிகாலுக்கு என தனியாகவும் கண்ணிகள் வைத்திருப்பார். வயதான விவசாயிகள் எப்போதும் ஒரு வயலோட வெளைச்சல் அதோட நீர்ப்பாய்ச்சல்ல இருக்கும்டா, ஒப்பனோட கைப்பக்குவம் இங்க நிறைய பேருக்கு இல்லடா என்பார்கள்.

இனிமேல் அப்பாவிடம் சொல்ல முடியாது அவரை எனக்கும் பிடிக்குமென்று , சொன்னாலும் நம்ப மாட்டார். கண்ணிகள் மண்மூடி புல் வளர்ந்து தூர்ந்துப் போய்விட்டன.

என் நாள் அல்லது நினைவின் குறிப்புகள்

2010-09-02T10:26:00.001+05:30

ரமதான் கரீம்

ரமதான் நோன்பு தொடங்கிய முதல் நாளில் புதிய சைட் ஒன்றின் வேலைக்கான ஆயத்தங்களை துவங்க நானும் என் இன்ப்ரா டீம் லீடரும் அங்கு தேவைகளை ஆராயச் சென்றோம்.

மதியம் 2 மணிக்கு சென்றபோது அங்கு எல்லாமே திறந்த வெளியில் இருப்பதையும் வேலை செய்பவர்கள் மிகுந்த கடினத்துடன் சூரியனின் கொடூர கரத்தில் ,இங்கு கிட்டத்தட்ட 48 டிகிரி வெப்பநிலை நிலவுவதால் யாராலையுமே தொடர்ந்து 1 மணி நேரத்திற்கு மேலாய் வெயிலில் வேலை செய்ய முடியாது.

11 மணிக்கு முடித்திருக்க வேண்டிய வேலை அவசர நிலையினால் தொடர்வதாய் சொன்னார்கள். எங்கள் விசிட்டை முடித்து வருகையில் என் டீம் லீடர் மயக்க நிலைக்கே வந்திட்டார். கார் நிற்கும் இடம் எங்களுக்கு 1 கிமீ மேலாய் இருந்தது அப்போதுதான் புரிந்தது.

எனக்கும் மயக்கம் இருந்தாலும் தண்ணீர் குடித்தால் போதுமென்ற நிலையில்தான் இருந்தேன். ரமதான் நோன்பு மாதத்தில் பொதுவிடத்தில் நீரோ உணவருந்தவதோ தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது இங்கு.

அவரோ என்னால் முடியலைங்க நான் ஓரமா நின்னுக்கிறேன், காரை இங்கு எடுத்திட்டு வந்திடுங்க, ஏசியில கொஞ்ச நேரம் இருந்தால் நான் சரியாகிப்பேன் என்றார்.

எனக்கு லைசென்ஸ் இல்லை, இங்கு லைசென்ஸ் இல்லாமல் கார் ஓட்டுவது மிகப்பெரிய குற்றம். இருந்தாலும் ஓமனில் பாலைவன ஏரியாக்களில் போலீஸ் கேமராக்களோ, போலீஸ் காரர்களோ இல்லாத இடங்களில் கார் ஓட்டுவேன் திருட்டுத்தனமாக. அதை செய்யலாம் என்றாலும் ஒரு கிமீ போக வேண்டிய கட்டாயம்.

சிறிது தூரத்தில் டைல்ஸ் கண்டய்னெரில் டைல்ஸ் இறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். பார்த்த உடனே தெரிந்தது பாகிஸ்தானிக்கள் என்று. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வேகமாய் போய் நிலைமையை சொன்னேன். மூன்று முஸ்லீம்களும் ஓடி வந்து என் டீம் லீடரை கிட்டத்தட்ட தூக்கி வந்து லாரி கேபினட்டில் படுக்க வைத்து ஏசியிலும் விசிறி விட்டார்கள்.

ஒருவர் எங்கிருந்தோ நீர் கொண்டு வந்து அவர் முகம் உடல் எல்லாம் நீரால் நனைத்து தண்ணீரைக்குடிக்கவும் வைத்தார்கள்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. ரமதானின் முதல் நாள், அவர்கள் வெகு நிச்சயமாய் நோன்பில் இருக்கிறார்கள், ஆனாலும் எவனோ ஒருவனுக்காய் எல்லாவற்றையும் தாண்டி உதவினார்கள்.

கடவுள் எவனாயிருந்தாலும் முதலில் இவர்களுக்கு எல்லா உதவிகளையும் வழங்கி , எந்நிலையிலும் இவர்களின் மனம் மாறாதிருக்க செய்யட்டும்.

# காப்பாற்றப்பட்டவர் டேராடூனைச்சேர்ந்தவர், அவர் சட்டையைக்கழற்றிய போதுதான் நான் பூணூலைப்பார்த்தேன்.

காட்டு மல்லிப் பூத்திருக்க

http://www.raaga.com/player4/?id=155050&mode=100&rand=0.884530427865684

http://www.muziboo.com/gkanchana/music/sen/#

இலங்கை வானொலியின் வர்த்தக சேவை கோலோச்சிக்கொண்டிருந்தக்காலக்கட்டமது. 1988 -90 ஆக இருக்கலாம். பனங்குடியிலிருந்து அவர் வருவார். ஒரு பானையும் ஒரு கையை நுழைத்த சட்டையுமாய். ஆயி என்று தான் எல்லோரையும் அழைப்பார். டீ சொல்லு ஆயி என்றபடி டீக்கடையின் வாசலோரம் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து எம்ஜிஆர் பாடல்கள் டிஎம் எஸ் குரலில் பாடுவார்.
அடிவயிற்றின் முட்டுக்கொடுத்தப் பானையில் ஒரு கையின் சில்லரைக்காசாலும் மற்றொரு கையாலும் தட்டிப்பாடுவதைக்கேட்க பெரும் கூட்டமே கூடும்.
இந்தப்பாடலையும் செந்தமிழ் தேன்மொழியாள் பாடலையும் நேயர் விருப்பமாக கேட்பவர்களிடம் கறாராக ஐம்பது பைசா கேட்பார். கொடுத்தால் மட்டுமே பாடுவார்.
அடுத்தடுத்த டிவி யுகங்களில் ஒரு டீக்கு கூட வழியில்லாமல் போன அவரை எப்போதோ சித்தாள் வேலைக்குப்போகையில் பார்த்த ஞாபகம் .
காலம் எத்தனை மனிதர்களை மறக்கடித்திருக்கிறது / மூழ்கடித்திருக்கிறது. காட்டு மல்லி பூத்திருக்க இந்தப்பாடலை இணையத்தில் ஏதேச்சையாக தேடிக்கேட்கையில் அடிவயிற்றில் பானையை வைத்து இசையமைத்துப்பாடிய அவரின் முகம் நிழலாடிப்போனது. ஞாபகங்களின் அடுக்குகளில் நல்லதும் உண்டு கெட்டதும் உண்டு. நகர்வின் கணங்களில் கண்டுணராத எல்லாமே பதிந்தேயிருக்கிறது எங்கோ அதன் ஒரு மூலையில்..,

கடைசியாய் எனக்குப்பிடித்த மிகப்பிடித்த பாரதியார் பாடல்

பாரதியார்

வெண்ணிலவு நீ யெனக்கு, மேவு கடல் நானுனக்கு;
பண்ணுகதி நீ யெனக்குப் பாட்டினிமை நானுனக்கு;
எண்ணியெண்ணிப் பார்த்திடிலோர் எண்ணமிலை நின்சுவைக்கே;
கண்ணின் மணி போன்றவளே! கட்டியமுதே! கண்ணம்மா! 4

வீசு கமழ் நீ யெனக்கு, விரியுமலர் நானுனக்கு;
பேசுபொருள் நீ யெனக்குப் பேணுமொழி நானுனக்கு;
நேசமுள்ள வான்சுடரே; நின்னழகை யேதுரைப்பேன்?
ஆசை மதுவே, கனியே, அள்ளு சுவையே கண்ணம்மா! 5

காதலடி நீ யெனக்குக் காந்த மடி நானுனக்கு;
வேதமடி நீ யெனக்கு, வித்தையடி நானுனக்கு;
போதமுற்ற போதினிலே பொங்கிவருந் தீஞ்சுவையே!
நாதவடி வானவளே! நல்லஉயிரே கண்ணம்மா! 6

எனக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது ..,

2010-08-02T22:27:00.002+05:30

நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.

எனக்கு கடந்த வாரத்தில் திருமணம் ஆகிவிட்டது . பதிவுத்திருமணம் என்பதால் எவரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. எதையும் திட்டமிடாத வாழ்வில் திருமணமும் அப்படியே நிகழ்ந்ததில் மகிழ்ச்சியே .

வாழ்வில் சில தருணங்கள் அற்புதமானவை. சில நட்புகள் நட்புகளாய் பரிமளிக்கிற பொழுதுகள் வாழ்வை இன்னும் உயிர்ப்பாய் வைத்திருக்க உதவுகிறது.

என் அவசர நெருக்கடித் தொல்லையை தாங்கிக்கொண்டு என் திருமண ஏற்பாடுகளை செய்த லஷ்மி - பாலா தம்பதிகளுக்கும், மொத்த நேரமும் கூடவே இருந்து நம்பிக்கைகளை விதைத்த ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர்க்கும், ப்ரியனுக்கும் நன்றிகளைத்தவிர்த்து வேறென்ன சொல்ல.

எப்போதும் முன் கோபமும் , முரட்டு பிடிவாதமுமாய் அலைந்த வாழ்வில் இது வேறொரு தருணம். வழக்கமான வேலை நெருக்கடியில் ஒன்றரை நாட்கள் தொலைப்பேசாமல் போகையில் மனைவி குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள் :”
Please remember me , I m ur wife”.,

நட்புகளுக்கும் , வாழ்த்துகளுக்கும் நன்றிகள்.

பிறழ்வின் கண்

2010-07-07T00:37:00.004+05:30

இலேசான காய்ச்சல், எரிச்சல் மண்டிய பசி, ஏதேனும் உண்ணலாம் என்கிற மனநிலைக்கு வெறும் வெந்நீர் குடித்தால் போதுமென்றும் தோன்றியது. பசித்த நகர ஓட்டமாய் ஓடிய வாகனங்கள் தெருவின் ஓரம் உயிரற்ற உடலாய் கிடக்கின்றன. கிழித்தக் கோட்டில் பிரிந்துக்கிடக்கும் சாலைகளில் மனித நடமாட்டமின்றி , அவ்வப்பொது ஒளிமிகுந்த ஓரிரு கார்கள் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. கார்களின் மேலும் , இடையிலும் ஏறி நிற்கும் பூனைகளின் கண்கள் பளிங்காய் மின்னி மறைகின்றன. இரு புற வானுயர்ந்த கட்டிடங்களின் நடுவில் , சாலையில் ஒரு எறும்பென ஊர்ந்துப்போவது அதுவும் குறையாத வெப்பத்தில், காய்ச்சலின் சூட்டில் நடப்பது மிக ஆயாசத்தையே தருகிறது. நடுவில் கண்ட பூனையின் கண்கள் என்னை என்னுள் ஊடுருவிப் பாயும் கணையாய் ஒளிர்ந்து மறைகிறது.

மனம் ஒரு நகர்வு நதியிலையாய் , மூழ்கியும் சுழலில் சிக்குண்டும், தடுப்புகளில் சிக்கியும் , அமிழ்ந்தும் நகர்ந்தபடியிருக்கிறது. நகர்வது இலையல்ல நதிதான் என்றாலும் தானே நகர்வதான இறுமாப்புகளில் மூழ்கி களிக்கிறதோ. தொடர்பற்ற எண்ணங்களை சிதைத்தபடி காய்ச்சலின் இயலாமை உடலை தளர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. எதுவரையில் நடக்க இயலும் ஏதேனும் பக்கத்தில் உள்ள உணவகமாய் பார்க்கலாம் என்றபடி தேடத்துவங்கினேன்.

கிண்டிப்பாலத்திலிருந்து அடையாறு வரைக்குமான தூரத்தை நள்ளிரவின் உறக்கம் தொலைத்த நேரத்தில் நடந்து கடந்த நாட்களின் கடந்தக்காலத்தை நினைத்துக்கொள்கிறேன்.

இந்நள்ளிரவின் பாலையின் இரவின் வீதியில் பூனைகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. குடல் பிதுங்கி சாலையோடு ஒட்டிக்கிடந்த ஒரு பூனையை நினைத்துக்கொள்கிறேன். நகுலனுக்குப் பூனைப்பிடிக்குமாம். சாருவுக்கு நாய்கள் பிடிக்கும். உனக்கு என்கையில் உன்னை என்றவளை நினைத்து சிரித்துக்கொள்கிறேன். யாருக்கு உன்னப்பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் எனக்கு உன்னைப்பிடிக்கும் , உன்னை மட்டும்தான் பிடிக்கும் என்கிறவளை என்னச்செய்வது என்று யோசித்தபடி சிரித்துக்கொள்கிறேன்.

காலம் ஒரு மழைக்கால சாயங்கால வானவில்லாய் விசித்திர வண்ணங்களை வீசியெறிந்து மின்னி மறைகிறது. தூறலுக்கிடையில் உன் விரல் பற்றி நடக்கையில் , குளிரும் என் உடலுக்காய் உன் ஷாலை எடுத்துப்போட்டாய். நானென்ன பொம்பளையாடி , இதைப்போடுறே என்கையில், என் கொழந்தைக்குளிர்ல நடுங்கிட்டு வரப்போ, நான் என்ன பண்றது. போட்டுக்கோ குட்டி, அடுத்த ஸ்டாப்பில நாம ஸ்வெட்டர் வாங்கிக்கலாம் என்றவள், வாங்கிய இரு ஸ்வெட்டரை அங்கேயே ஒன்றை என்னைப்போடச்செய்ததை நினைத்து சிரித்துக்கொள்கிறேன். ஏதேதே பேசியபடி , குளிரும் சாறலுமான பூங்காவின் பூமரத்தோர இருக்கையில் ஆளுக்கொரு பக்கமாய் அமர்ந்திருந்ததை நினைத்துக்கொண்டேன். நான் கிளம்புறேண்டி என்கையில் , இருடா என்றபடி தான் அணிந்திருந்த ஸ்வெட்டரை கழற்றிக்கொடுத்தாள். ஏண்டி அதான் நான் போட்டுருக்கேன்ல அப்பறமென்ன என்கையில், லூசு என் வாசம் உன் உடம்போட இருக்கட்டும் , குளிரெல்லாம் போயிடும் கழட்டு , சீக்கிரம்டா என்றவளை , வாங்கிக்கொடுத்த திமிர்ல போடுன்னு சொன்ன, இப்போ கழட்ட சொல்ற என்றபடி வீசியெறிந்ததை, கண்கள் தளும்ப ஓடி எடுத்தவள், உனக்கு எப்போவுமே என்னை காதலிக்க வராதுடா என்றாள் .

நள்ளிரவிலும் வெப்பம் குறையாத இங்கு இன்னுமொரு அரை மணி நேர நடையில் தொப்பலாய் வேர்த்தால் காய்ச்சல் குறையலாம் என்று தோன்ற, சாப்பிடும் எண்ணத்தைக்கைவிட்டு நடக்கத்துவங்கினேன். சென்னையிலிருந்து கிளம்புகையில் ஸ்வெட்டரை பெட்டியில் வைக்க இடமில்லாமல் எடுத்து தனியாய் வைத்தது மனதுக்குள் குடையத்துவங்கியது. நீல நிற கோடுகளுடன் , அவளின் வாசம் சுமந்த ஸ்வெட்டர், ஒரு நொடியில் ஓடிப்போய் எடுத்துப் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை தள்ளிப்போட முடியாமல், தானாகவே அறை நோக்கி பிறழ்வின் கணங்கள் தொடரலாம்..,

27.06.2010

2010-06-27T01:07:00.001+05:30

இன்றைக்கு முப்பதாவது வயதில் அடியெடுத்து வைக்கிறேன் . திடீரென நிறைய வயதாகிவிட்ட மனநிலை என்றாலும் முப்பது வயது வரைக்கும் நான் இருப்பதே பெருமித உணர்வைத்தான் தருகிறது. படித்து விட்டு என்ன செய்யப்போகிறோம் என்கிற முன் முடிவுகள் எதுவுமில்லாமல் சென்னையில் வந்திறங்கிய நாளை நினைத்துக்கொள்கிறேன். எண்ணூறு ரூபாய் சம்பளத்தில் ஆரம்பித்த வேலை , திமிரும் கோபமும் பிடிவாதமாய் எங்கெங்கே நகர்ந்து சுற்று சுழன்று எங்கோ வந்து நிற்கிறது.

முப்பது என்பது பெரிய ஆண்டுகள் தான் இதுவரைக்கும் ஒருவரிடம் கூட நான் ஒழுங்கான , சமூகம் எதிர்பார்க்கிற மனிதனாக நடந்துக்கொண்டதில்லை. என்னைப்பற்றிய குற்றச்சாட்டுகளை எல்லாம் நான் மறுதலிக்கவோ , மாற்றிடவோ நினைத்ததுமில்லை. முன்கோபமும் , வெறித்தனமுமாய் என் நட்பை , உறவை , காதலை எல்லாவற்றையும் இழந்தும் பெற்றும் நிற்கிறேன். இந்த திமிரின் எல்லை எதுவரைக்கும் என்கிற கேள்விக்கு சாகிற வரைக்கும் இப்படித்தாண்டா என்கிற உட்குரல் பதிலாய் எதிரொலிக்கிறது.

என்னால் சமூக , குடும்ப வரையறைக்குள் அடங்கிட முடியவில்லை, இறை நம்பிக்கையின் பக்கம் நிற்கவும் முடிவதில்லை. போலி புன்னகைகள், பொய் உறவுகள் என்கிற எல்லைகளின் உள்ளேயே ஓடிப்பிடித்து விளையாட ஆசையுமில்லை. நான் மிகப்பொய்யானவன், தேவைக்காக எதையும் செய்கிறவன், எல்லா வரையறைகளையும் உடைத்து சுயநலம்கொள்கிறவன் என்கிற பேச்சுக்களை மறுப்பதற்கும் இல்லை.

இனி என்ன என்கிற கேள்விக்கு விடைத்தேவையேயில்லை, இன்னுமொரு ஐந்து பத்து ஆண்டுகள், எனக்கான நிகழும் மரணத்தை நான் அனுபவத்த படி , எனக்காய் நானே நான் மட்டுமே அழுதபடி சிரித்தபடி , இப்படி ஒருவன் இருந்தான் என்கிற சுவடுகள் ஏதுமில்லாமல் துடைத்தெறிந்து விட்டு போய் விட வேண்டும். அப்படியெதுவும் நிகழாமல் நானும் உங்களைப்போல வாழ்ந்திடுவதற்கான வாய்ப்புகளை மறுப்பதற்கும் இல்லை.

நாளைக்கு எனக்குப்பார்ட்டி தரவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டு இருக்கிற ஜோஸ்கனை போடி மயிறு என நினைத்துக்கொள்கிறேன். நான் உன் மோசமான பிரண்ட் என்று மின்னஞ்சல் வாழ்த்து அனுப்பியவளை கன்னத்தில் அறைவதாய் நினைத்து சந்தோசமடைகிறேன்.

அற்பமான வாழ்வில் நொடி கோபங்களுக்குள் தீப்பிடித்து எரிக்கிற உக்கிர வன்ம மனம் என்னை விட்டு சிறிது விலகியிருந்தால் நன்றாயிருக்கும் என்பதாய்ப்படுகிறது. இந்த நள்ளிரவின், தனித்த பாலையின் , ஒற்றையறையில் எரிகின்ற மின் விளக்கில் உன் உருவம் வரைந்து மகிழ்கிறேன். நாளைக்கோ அல்ல மற்ற நாளைக்கோ எல்லாம் மறந்த நிலையில் ஒரு ஆச்சரியக்குறியுடன் வாழ்த்தனுப்பக்கூடும் என்கிற நம்பிக்கையில் தேவடியா செருக்கிக்கு , ஒரு போன் பண்ணனும்னு கூடத்தோணல என்கிற மனதை எதுவும் செய்யமுடியாமல் வெறிக்கிறேன்.

எல்லாம் புனைவாய் சொல்வதில் இருக்கும் வலியை எரிச்சலை நிராகரிப்பை துக்கத்தை காதலை மற்றும் என்னை என்னவாய் புரியவைப்பது என்பதில் மனம் சோர்வைத்தான் பதிலாய்த்தருகிறது.

முப்பது வயது மற்றும் இன்னமும் நிற்காமல் தொடர்கிற வாழ்வுமாய்

வெளிர் நிறப்பறவையொன்றின்

மென்குரல்

வாகன இரைச்சல்களில் புலப்படவில்லை

கதிர் நிற பூவொன்றின்

சிறு மணம்

புழுதிக்காற்றில் நுகர்ந்திடவும் இல்லை

துறுதுறுக்கும் எறும்பொன்றின் தவிப்பு

புற்று சேர்க்க

மனம் வரவில்லை

அகம் இழந்த புறம்தனில்

வாழ்வு என்பது யாது.

என் பிறந்த நாளுக்கும் வாழ்த்துகளை சொல்லிய , சொல்லப்போகிற , எரிச்சல் படுகிற எல்லாருக்கும் நன்றிகள்.

அடிமையின் மரண வாக்குமூலம்

2010-06-21T10:19:00.001+05:30

வானில் சிறகடிக்கும் சிட்டுக்குருவி ஒன்றை நினைத்துக்கொள்கிறேன். என் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்வதை அதன் சிறகுகளின் வேக அசைவுகளோடு ஒப்பிட்டு மகிழ்கிறேன். மெல்ல மெல்ல தன்னிரக்கம் தொலைந்து சாத்தானின் மனமாய் மெல்லமிழ்கிறது. உன்னைக்கொலை செய்வதான கனவின் முடிவில் சந்தோசக் கூக்குரலிடுகிறேன். இது பாலையின் கடும் கோடைக்காலம் ஐம்பது டிகிரி செல்சியஸ்ஸின் வெப்ப நிலை பனிப்பொழிவதாய் நினைத்து நகர்கிறது.

பிரிவின் கொடும் கரங்களைத் தீண்ட விடாமல் உனக்கே திருப்பி அனுப்புகிறேன். அண்ட சராசரத்தின் ஒற்றைப்பெண்ணென நீ எண்ணிக்கொள்வதில் எனக்கு மிக மகிழ்ச்சிதான். மனம் எல்லா நிலைகளுக்குள்ளும் கலைந்து புரள்கிறது.எழும் நேரத்தின் எல்லைக்கோடுகளை உடைத்தெறிகிறது. நேசம் என்பதன் கடைசிச்சொட்டும் தீர்ந்தப்பின்னே வன்மத்தின் கடும் கரங்கள் நீள்கின்றன.

சங்குக்கழுத்தை நெரித்து நீ மூச்சுத்திணற கடைசி மூச்சுக்காற்றுக்காய் துடிப்பதை மிக மகிழ்வுடன் பார்த்து ரசிக்கிறேன். உன் கரங்களின் கண்களின் கெஞ்சல்கள் என்னை இன்னும் வெறிநிலைக்குள்ளாக்குகிறது. துடித்தடங்கும் முலைகளின் அசைவுகள் கலவிக்கான வெறியேற்றுகிறது. உயிர்ப்போன உடலின் ஆடைகளை கிழித்தெறிகிறேன். நாக்கு கடிபட்டு , ரத்தம் கசிய நிலைக்குத்திப்போன கண்களுடன் நீ வெகு கோரமாயிருக்கிறாய். மனதின் எல்லா செல்களுக்குள்ளும் மகிழ்வின் உற்சாக ஊற்று கொப்பளிக்கிறது. உன் நிர்வாண உடலின் , சதையின் பளபளப்பை வெறித்தக்கண்களால் உற்றுப்பார்க்கிறேன். எந்த நொடியும் உன் உடலுக்குள் உயிர்ப்பரவும் என்கிற என் எண்ணம் ஒன்றும் நிறைவேறப்போவதில்லை என்றாலும் ஏதோ ஒரு நப்பாசையில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

வானம் பார்த்து சரிந்த முலைகளை என் கைகளால் தொட்டுப்பார்க்கிறேன். இந்த கூர்முலைகள் என்னை எத்தனை முறை கிளர்ச்சியூட்டி இருக்கிறது. இந்த உடலின் அசைவு எத்தனை இரவை உறக்கமில்லாமல் ஆக்கியிருக்கிறது. உன் வாய் வழி வழிந்த முத்தங்கள் என் நேசத்தின் எல்லா வேர்களிலும் காதலின் நீர்ப்பாய்ச்சியிருக்கிறது. இப்போது உயிரற்ற உடலின் இதழ்கள் வெளுத்துப்போய் அச்சமூட்டுவதாய் இருக்கிறது.

இனி என்ன செய்வதென்கிற யோசனையின் முடிவில் உறங்கிட நினைக்கிறேன்.உயிரற்ற உன் உடலோடு கட்டிக்கொண்டு படுக்கிறேன். விடியலின் பின் அழலாம் , கடைசியாய் ஒரு முறை புணர்ந்தும் கொள்ளலாம். இல்லாவிட்டால் தற்கொலை செய்யலாம். கடைசியாய் ஒரு முறை உயிர்திரும்புகிற வழியேதுமிருக்கிறதா என்பதை யோசிக்கலாம்.

இல்லையெனில்
உன்னை நோக்கி நான் என் காதலின் பெயரால் சொல்லலாம் , உடனே எழுந்து வா..,

நீ என்பது காதல்

2010-06-08T20:42:00.003+05:30

என்னிடம் கேட்காதே
சொல்கிறபோதே
தருவதாய் அசையும்
உன் இதழ்களை
என்ன செய்வது.

என்ன செய்வது
கிடைத்தப்பின் அடம்பிடிக்கும்
முத்தத்தின் மனதை

நாசியின் வெப்பக்காற்றில்
உருகும்
உடலின் தீ
நகங்களின் கீறலில்
பசியாறும்
மனதின் நீ

காதலின் தீராத இந்த
காமத்தை
என்னதான் செய்வது

என் செல்லக்குட்டிக்கு ,

முந்தின நாள் மழையில நனைஞ்சி குளிர் ஜீரத்தில இருந்தப்போவும் ஏதோ பேசப்போக வழக்கமான வெறித்தனத்தில செத்துப்போடி அப்போதான் நான் நிம்மதியா இருப்பேன்னு சொன்னதுக்காக ரெண்டு நாள் சாப்பிடாம‌ இருந்து சீரியஸ்ஸாகி ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் ஆகியிருந்தே நீ.

தனியார் ஹாஸ்ப்பிட்டல்ல தயங்கி தயங்கி வந்தேன் , உன் அப்பா பெட்கிட்ட உட்கார்ந்து சாத்துக்குடி உரிச்சிட்டு இருந்தார், உங்க அத்தை எதையோ நறுக்கிட்டு ஜோக் அடிச்சிட்டு இருந்தாங்க. அரை நாள் அங்கேயும் இங்கேயுமா குட்டிப்போட்ட நாய் மாதிரி அலைஞ்சிட்டு இருந்தேன். உங்க அப்பா வெளில போன அடுத்த நிமிசம் புயல் மாதிரி உள்ள வந்தவன் , சும்மா வேற யாரையோ பார்க்க வந்த மாதிரி உங்க அத்தைக்கிட்ட சீனைப்போட்டுட்டு , கண்ணாலையே உன்கிட்ட மன்னிப்புக்கேட்டேன். ஏதேதோ சொல்லி அத்தையை ரிசப்சனுக்கு அனுப்பின நிமிசம் என் கையைப்பிடிச்சிட்டு என்னைப்பிடிக்கலையாடா, நான் சாகனுமாடான்னு அழுத , சத்தியமாடி அந்த நிமிசம் ரொம்ப அருவெறுப்பாகிடுச்சு எம்மேல என் கோபத்து மேல.

என்ன சொல்றதுன்னு தெரியாம கண் கலங்கி நின்னுட்டு இருந்தப்போ சர்வ சாதாரணமா கேட்டே, வேற எவளையோ, அதான் போன்ல மெசெஜ்ஜா தினம் அனுப்பிட்டு அலையுறாளே அவள லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டீயாடா, அதான் நான் சாகனுமாடான்னு கேட்டு முடிச்சிருக்க மாட்ட, பளாரன்னு உன் கன்னத்தில அறைஞ்சிட்டு தேவடியா செருக்கி , உன்கிட்ட எத்தனை வாட்டி சொல்லியிருக்கேன் , ஹவ் ஆர் யூ ப்ரதர்ன்னு மெசேஜ் அனுப்புறவளை சேர்த்து வச்சிப்பேசாதன்னு , மயிறாப்போச்சு செத்து தொலைடின்னு வெறிப்பிடிச்சு கத்தி முடிக்க,

கன்னத்தை சாவகசமா தொடைச்சிட்டு உன் கூட நூறு வருசம் வாழாம சாக மாட்டேண்டான்னு சொல்லிட்டு சரி சரி கோவத்துல கத்தாம கூடையில இருக்கிற ஆப்பிள் எடுத்து சாப்பிட்டு போ, காலையில இருந்து வெளில வெய்யில்ல‌ நின்னுட்டு ஒன்னும் சாப்பிடாம இருந்திருப்பேன்னு சொன்னப்போ நிஜமாவே எனக்கு ஒன்னுதாண்டி தோனுச்சு.

இத்த‌னைக்காதலும் பாசமும் உம் மேல‌ என‌க்கு இருக்கான்னு தெரிய‌லை , உன்னோட‌ இத்த‌னைக்காத‌லைத் தாங்கிக்கிற‌ ச‌க்திக்கு க‌ண்டிப்பா என்கூட‌ நீ வாழ‌னும்னு நினைச்சிக்கிட்டேன். இத்த‌னை ஆசையோடும் , கோப‌த்தோடும்

அது என்னடி எப்போ பார்த்தாலும் ஐ லவ் யூ மெசேஜ் அனுப்பிட்டே இருக்கே, எனக்கு வெறுப்பா இருக்குடி சும்மா நைட் ரெண்டு மணிக்கு மெசேஜ் என்னமோ ஏதோன்னு பார்த்தா ஐ லவ் யூ. என்னடி இது பைத்தியக்காரத்தனம்.

ம்ம் என்னமோ சொல்லிட்டே இருக்கனும்னு தோனுச்சுடா அதான் , ஏன் அனுப்பினா என்ன? பார்த்துட்டு சந்தோசப்பட மாட்டீயா, தூங்காம எல்லாம் ஒருத்தி மெசேஜ் பண்றாளேன்னு , என் ரூம் மேட் கேட்கிறா ஏங்க எதும் ரகசிய போலீஸ் வேலையா பார்க்கிறீங்க மிட் நைட்ல எல்லாம் மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பிட்டு இருக்கீங்கன்னு , நான் என்னத்தை சொல்ல அவக்கிட்ட, நான் லவ் பண்றது ஒரு முசுடைன்னு சொல்லவா முடியும் ஹிஹின்னு வழிஞ்சு வச்சேன்.

இருந்தாலும் இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்டி ,

ஆமாண்டா ஓவர்தான் ஆபிஸ் டைம்ல போன் பண்ணி , போன்ல முத்தம் கேட்டு தரலைன்னா திட்றதைவிடவா இது ஓவர். என்னைக்காச்சும் என் பிரச்சனை என்னன்னு யோசிச்சு இருக்கியா? எனக்கு எத்தனை சங்கடங்கள் இருக்குன்னு , அப்பாக்கிட்ட பொய் சொல்றேன், தம்பிக்கிட்ட பொய் சொல்றேன். ப்ரண்ட்ஸ் எல்லார்க்கிட்டேயும் பொய் சொல்றேன்.

ஏண்டி பொய் சொல்லனும் போய் எல்லார்க்கிட்டேயும் சொல்ல வேண்டியதுதானே, நான் கென்னை லவ் பண்றேன்னு , அதுல என்ன தயக்கம் , லவ் பண்றீயா இல்லையாடி, சும்மா டைம்பாஸ்ன்னா இப்போவே சொல்லிடு, நான் வேற யாரையாச்சும் பார்த்துக்கிட்டுப் போறேன். நேத்துக்கூட என் பக்கத்து சீட் பொண்ணு ஏக்கமா பார்த்துட்டுபோனா

எவ அவ, அவக்கிட்ட நீ பேசி வை, உனக்கு இருக்குடா, போன் பில் ஸ்கேன் பண்ணி அனுப்பி வைக்க சொன்னேன் வச்சீயா நீ, எவக்கூட எல்லாம் கடலைப்போடுறேன்னு கண்டுப்பிடிச்சிடுவேன்னு தானே அனுப்ப மாட்டேன்றா.

அடி என் அறிவுக்கொழுந்தே, எருமைமாடே ஏர்டெல் ஆன்லைன் ஐடி பாஸ்வேர்ட் உன்கிட்டதாண்டி இருக்கு , அதுல டீடெய்ல்டு பில்ன்னு ஒரு ஆப்சன் இருக்கு , அங்க டவுன்லோடு பண்ணி செக் பண்ணிக்கோடி பன்னாட நாயே, உன் சந்தேகப்புத்திக்கு தாண்டி என்னை எவக்கிட்டேயாவது சும்மாவாச்சும் பேச வைக்குது , தப்பி தவறி பேசுறவங்க கிட்டேயும் தெருக்கொழாய் சண்டைப்போடுற பொம்பளைங்க மாதிரி பேசி விரட்டி அடிக்கிற. ஏண்டி உம் புத்தி இவ்ளோ சாக்கடையா இருக்கு. நான் சும்மா ப்ரண்ட்லியா யார்க்கிட்ட பேசினாலும் ஏன், உன் சந்தேகப்புத்தி தீர மாட்டேங்குது. உன் ப்ரண்ட்ஸ் எத்தனைப்பசங்க இருக்காங்க, நான் என்னைக்காச்சும் கொறை சொல்லியிருக்கேனா? என்னை மாதிரி நாகரீகம் எல்லாம் எப்போடி கத்துக்கப்போறே..,

ஆமாம் பெரிய நாகரீகம் கத்துக்கொடுக்க வந்திருக்க நீ, நாயே மிஸ் யூ மெசேஜ் போன்ல பார்த்துட்டு ஒரு வாரம் என்னன்னு சொல்லாம என்னை எத்தனை சித்தரவதை பண்ணின, கடைசியா அது என் ரூம் மேட் ரம்யா அனுப்பினதுன்னு தெரிஞ்சப்போ எப்படி வழிஞ்ச, நீ நாகரீகம் பத்தியெல்லாம் நடத்துறது ரொம்ப கொடுமைடா கென்னு. அதென்னடா கோவம் வந்தா என் கண்ணைப்பார்க்காம வேற எங்கேயே பார்த்து பேசுற, அதுவும் இந்த நிமிசத்தோட உனக்கும் எனக்கும் எதுவுமில்லன்னு சொல்ற எபக்ட்ல , மவனே இடையில விட்டுப்போய்டுலாம்னு எல்லாம் நினைக்காத, உன்னை வாழ விடவே மாட்டேன்.

ஐ லவ் யூடி பரதேசி நாயே! பெரிய ரவுடி மிரட்டுறா, விட்ட ஒரு அறைக்கே ஒரு வாரம் கன்னம் வீங்கிக்கிடந்தவ பேசுறா, பேச்சு மட்டும் இல்லாட்டி அய்யய்யோ உன்னை நினைச்சா

நான் எவ்ளொ சாப்ட் தெரியுமாடா, உன்கிட்ட தான் கெட்ட வார்த்தையெல்லாம் கத்துக்கிறேன், அதுவும் எல்லாத்துக்கும் மயிறு சொல்ற நீ , எனக்கும் இப்போ அந்த வார்த்தைதான் பேவரைட். அன்னைக்கு ஹாஸ்டல்ல ஏதோ வார்டன் பத்திப்பேசிட்டு இருந்தாங்க , நான் சும்மா இல்லாம அவ ஒரு மயிறுங்கன்னு சொல்லிட்டேன். என் ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் ஆச்சர்யமாகிட்டாங்க, எனக்கு வெக்கமாப்போச்சு. கருமம் பிடிச்ச வார்த்தையா கத்துக்கொடுக்கிற, என்னைக்காச்சும் உருப்படியா ஏதும் சொல்றீயா. போடா.

சரிடி ரூம் போறேன் , என்ன அவசரம் பேசிட்டு போடா, நான் சொல்றப்போதான் நீ போகனும்
பெரிய புடுங்கி நீ , நீ சொல்றதை நான் கேட்கனும் போடி , லாக் ஆப் பண்றேன், வேணும்னா கால் பண்ணு அது கூட எனக்கு மூட் இருந்தா எடுத்துப் பேசுறேன். பை , பை.

டேய் போகாத, உனக்காகத்தான் உட்கார்ந்திட்டு இருக்கேன். மரியாதையா சம்பளம் வாங்கி என்னப் பண்ணினேன்னு இன்னம் சொல்லலை நீ, வீட்டு வேலைக்கு பணம் அனுப்பினீயான்னு சொல்லலை, மரியாதையா சொல்லிட்டுப் போ, போன்ல கேட்டா சாட்ல சொல்றேன்னு சொல்ற, சாட்ல கேட்டா போன்ல சொல்றேன்னு ஏமாத்திட்டு இருக்கேடா. டேய் இருக்கியா? டேய் மவனே இரு

செல்போன் அதிர்ந்து அடங்கியது. I HATE UUUUUUUU என்பதாய். சிரித்துக்கொண்டேன்.

உறக்கமற்ற இரவுகள்

2010-04-26T12:15:00.001+05:30

உறக்கம் வராத இரவுகள் அச்சமூட்டுபவையாக இருக்கின்றன. மொத்த இயக்கங்களும் அணைந்த சோகையான விளக்கொளியில் சோம்பலடைந்த தருணமானது வெகு பதற்றமூட்டுபவையாக இருக்கிறது. ஒளிந்து முன்னேறும் ஏதோ பூனையொன்றின் கண்கள் பளிங்காய் மின்னி பயமூட்டுகிறது. படபடக்கும் மனநிலை ஓரிரு நிமிடங்களில் சரியானாலும் பூனையின் கண்களில் தெரிந்தது குரூரமா? பயமா ? ஒளியா ? குழப்பங்கள் நீளத்துவங்குகின்றன.

பகலில் ஓடிக்களைத்த வாகனங்கள் சாலையின் இருபுறமும் சாம்பல்படிந்தாற் போல் கிடக்கின்றன. உருமிக்களைத்த சப்தங்களற்று. என் மொட்டை மாடியின் செல்பேசி டவர்கள் வான்முட்டும் உயரமாய்த் தெரிகிறது. அதன் மேலேறி குதிக்கிற மனம் என்னவென்றே சொல்ல இயலாத எண்ணங்களை மூட்டி செல்கிறது.

இங்கு நிறைய மழை என்ற கடைசி வார்த்தையுடன் தொடர்பறந்த தொலைப்பேசி மூன்று நாட்களாய் இயங்கவில்லை. எந்த செய்தியும் இல்லை. ஏன் என்கிற கேள்விக்கு உன் பதட்டம் என்னைத்தொல்லைப்படுத்துகிறது என்பாள். உன் அக்கரை என்னை இம்சிக்கிறது என்பாள். வார்த்தைகளின் முடிவில் வெகு இயல்பாய் ஒரு மெல்லிய காகிதத்தின் சுருட்டலாய் வீசி எறிவதை எப்போது நிறுத்துவாள்.

கழுத்தின் மெல்லிய நரம்புகள் புடைக்க அதிர்ந்து நிறுத்துகையில் அதை அறுத்து ரத்தம் குடிக்க சொல்கிற மனநிலை இப்போது உச்சத்தில் இருக்கிறது. இது இரவு, பகலின் வேடிக்கைகள் இற்றுப்போன இரவு,சப்தங்கள் அடங்கிப்போன இரவு. இது இரவு.வெறிக்கொண்ட ஓநாயின் கோரப்பற்கள் விரிந்து வரும் மிருகமாய் வெறிக்கிறது இந்த இரவு. ஒவ்வொரு கணமும் துடிக்கும் மனதின் ஒலி தடதடக்கிறது. மெல்ல பெருகும் சப்தம் நெஞ்சின் வெளியில் துடிக்கிறது. பெருகும் வேர்வை கசகசப்பில் நிலைக்குலைந்த மனம் வானம் வெறிக்கிறது.

யாருமில்லாத / யாருக்கும் பிடிக்காத ஒருவன் பிடிக்காத இரவில் வானம் வெறிப்பது அச்சமூட்டுவதாகத்தான் இருக்கிறது. சப்தங்கள் இயக்கங்கள் தொலைந்த ஓய்ந்த கணம் அமைதி என்கிற பேரச்சத்தின் பிடியில் கருமிறவின் உறக்கம் தொலைந்தது எங்கே. சிறகடித்த கோடிப்புறாக்கள் எங்கு உறங்கும். அதற்கான கூட்டில் அதற்கான உறவுகளோடு இருக்கலாம். எதன் பொருட்டு அலைந்து திரிகிறவனாக இருக்கிறேன். எதன் பொருட்டு குடும்ப சிக்கல்களுடன் போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன். யாரைத் திருப்திபடுத்த எல்லாம் இழப்பவனாக இருக்கிறேன். ஆயிரம் கருமை கரங்கள் வழிந்தோடும் இந்த இரவில் என்னை வெறிக்கும் வானின் கிழிந்த ஒற்றைக்கண்ணை பிய்த்தெரிகிற மனநிலைக்கு என்ன பெயர். இது இரவு உறக்கம் வரவே வராத இரவு. உறக்கத்தை வெறுத்தோடுகிற இரவு.

எப்போதோ வீட்டில் கோபித்துக்கொண்டு படுத்துக்கிடந்த முனீஸ்வரனின் கோயிலின் அரசமரம் ,நடுஇரவில் பேயாய் திகிலூட்டிய அச்சம் மறந்தும் கோப ,பசிமயக்கத்தில் உறங்கத்துவங்க சடசடவென படப்படத்த பறவைகளின் இருள் வெறியில் திடிக்கிட்டு எழுந்து கண் மண் தெரியாமல் ஓடத்துவங்கியது நிழலாடியது. இது இரவு. உறக்கமில்லாத இரவு. இது மற்றொரு இரவு. இனிதே கழிந்தது இனி நாளையும்

பூசிக்கொண்ட தாரின் நிறம்
பொய்த்துப்போன நிலவின் கரம்
பூனையின் கண்களில் மினுங்கும்
அறுபட்ட நேர மின்சாரம்

ஆடும் மரங்கள் ஓய்ந்த
நிலையில்
படப்படக்கிறது
ஒற்றைப்பறவை
இரவின்
கருமைப்பூசி
--

நிறங்கள்

2010-04-19T15:08:00.001+05:30

நிறம் 1.

ஆரஞ்சு நிறப்பந்தை நீலநிறமென்றே
அழைக்கிறாள் சஹானா
மஞ்சளின் நிறம் கறுப்பென்றாகிறது
வெள்ளையின் நிறம் ரோஸ் என்கிறாள்
மாறிப்போன வண்ணத்தின் பெயரில்
எல்லாமும் நிறமிழக்கின்றன
இதுவரை அழைப்பட்டவைகள்
வேறான பின்
வானத்தை என்னவென்பாள்
காத்திருக்கிறேன்.

நிறம் 2.

நிறங்களிலானவளின் தோள்களைப்பற்றும்
கொடியாகிறேன்
படர்ந்திட்டவனின் விரல்களில்
அவளொரு இழையாகிறாள்
கலவையின் குழப்பத்தில் கிளைத்திட்ட
புதுவண்ணம்
தேகங்களின் இயைந்த உருமாற்றத்தில்
வானவில்லாய் ஒளிமாற்ற
ராட்சச வண்ணத்துப்பூச்சியாகிறாள்
தூரத்தில் மூங்கில் துளைத்ததன் ராகமிசைக்க
நிறமாறிடுகிறது
காடும்

பால்யம்

2010-04-12T16:42:00.004+05:30

அது பதினொன்றாம் வகுப்பு மயிலாடுதுறையில் டிபிடிஆர் என்கிற நேஷ்னல் பள்ளியில் சேர்ந்தேன். ஆண்கள் மட்டும் படிக்கிற பள்ளி அது. ஊரிலிருந்து 18 கிமீட்டரில் இருந்தது என் பள்ளி. தினமும் காலையில் எட்டுமணி பேருந்து எட்டு நாற்பத்தைந்துக்கு மயிலாடுதுறை சென்றடையும்.

என் வீட்டிலிருந்து அடுத்த நிறுத்தத்தின் பெயர் கரும்பு ஆபிஸ் ஸ்டாப். அங்கு திருஆருரான் கரும்பு அபிவிருத்திக் கழகத்தின் சிறு அலுவலகம் இருப்பதால் அந்த பேர். மூன்று நாட்களுக்குப்பின் அந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் ஏறினாள் . அவளின் ஆடை செயிண்ட்பால்ஸில் படிப்பதை பறை சாற்றியது. எல்லா நாட்களிலும் பள்ளி நடத்தி நூற்றுக்கு நூறு சதவீத தேர்ச்சியை எப்போதும் பெறுகிற கன்னியாஸ்த்திரிகளின் பள்ளி அது. அங்கு படிக்கிறவர்கள் மிக நன்கு படிப்பவர்களாய் மட்டும்தான் இருப்பார்கள் என்பது பொதுவான பேச்சு.

ஒரே ஒரு நோட்டோடு படிக்கட்டில் தொங்குகிற எங்களுக்கு அதுவும் புதிதாய் தினமும் மயிலாடுதுறைக்குப் பேருந்தில் போகிற எங்களுக்கு கேட்கவே வேணாம். பள்ளிக்கல்லூரி அலுவலகம் போகிற ஆட்கள் என எட்டு மணி பேருந்து எப்போதும் நிரம்பி வழியும்.

அவள் கரும்பு ஆபிஸ் மேனேஜரின் மகள் என்றும் எங்கோ மதுரையிலிருந்து ட்ரான்ஸ்பரில் வந்திருக்கிறாள் என்றும் நண்பர்கள் கிசுகிசுத்தார்கள். வெகு திருத்தமான முகம் , முன்பற்களுக்காய் சிறு கிளிப் மாட்டியிருந்தாள். வெகு அழகான பை என்று எல்லா அழகுப்பெண்களை போலவும் இருந்தாள்.

உள்ளூரின் மொக்கைப்பிகர்கள் அவள் திமிர்ப்பிடித்தவளென்றும், யாரிடமும் பேசமாட்டாளென்றும் வயிற்றெரிச்சலில் போட்டுக்கொடுத்தார்கள். நான் படிக்கட்டைத்தாண்டி உள் போக மாட்டேன் , என் நண்பன் அலெக்ஸ் எனக்கு சீனியர் அவன் பனிரெண்டாம் வகுப்பு , நான் நான்காம் வகுப்பில் பெயிலாகிவிட்டதால் என்னை விட ஒரு வகுப்பு முன் படித்தான். அவன் தான் சொன்னான், மச்சான் அவளை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு , அவக்கிட்ட பேசனும்னு , ஏதாச்சும் பண்ணுடா என்றான்.

வழக்கம்போல பேருந்தினுள் ஏறியவளை எந்த ஊரு என்றேன் அவளோ முறைத்துப்பார்த்து விட்டு போய் விட்டாள். என்னடா மச்சான் , உன்னையும் ஒருத்தி மதிக்காம போயிட்டா பாருன்னு பசங்க ஏத்தி விட கோவத்தில், பேருந்தின் உள்ளேப்போயி மயிரா எந்த ஊருன்னுதாண்டி கேட்டேன் பதில் சொன்னா என்ன என்றேன் வேகமாய். கண்கள் கலங்கி , ஆத்திரம் வெடிக்க,கூட்டத்தினுள் ஒளிந்துக்கொண்டாள்.

இருடி மாயரம் வரட்டும் நீ எறங்காமலா போயிடுவே என்று கத்திவிட்டு படிக்கட்டுக்கு வந்து நின்று கொண்டேன். மாயூரம் வந்த பின் அவள் மிக மெல்ல மெல்ல தயங்கி அழுதபடி இறங்கினாள். கூடவே என் பக்கத்து வீட்டு பொண்ணும் வந்தாள் . அவளும் செயிண்ட் பால்ஸில் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கிறவள். அண்ணே இந்த அக்கா மதுரையாம், உங்களைப்பார்த்தா பயமா இருக்காம் அதான் பதில் சொல்லலையாம் என்றாள். எனக்கு இந்த கொடுக்கு வீட்டில் போட்டுக்கொடுத்தால் செருப்படி கிடைக்குமே என்கிற பயத்தில், இல்ல செல்வி புதுசா இருக்கே , நம்ம ஸ்டாப்பிங்க்ல ஏறினா அதான் கேட்டேன் , சரி சரி போகச்சொல்லு என்றபடி உள்ளுக்குள் பயந்தபடி பள்ளிக்கு சென்று விட்டேன்.

அலெக்ஸ் மச்சான் பேசிட்டீயா, அவளை நான் லவ் பண்றேன்னு சொல்லு , உன் கையெழுத்து தான் நல்லா இருக்கும்ல சொல்லு என்றபடி பெனாத்தத்துவங்கினான். ஒரு மாதம் வரைக்கும் என்னைப்பார்க்கையில் தலைக் குனிந்தபடி போவாள், சாயங்காலம் மயிலாடுதுறையிலிருந்து திரும்பி ஊருக்கு வருகையில் அவள் பேருந்தில் இருந்தால் நான் ஏறமாட்டேன். உள்ளுக்குள் எனக்குப்பயம்தான் எங்கே அவ அப்பனைக்கூட்டிக்கிட்டு வீட்டுக்கு வந்திடப்போறாளோன்னு.

நான்காவது மாத காலாண்டுத்தேர்வின் போது அலெக்ஸ் மச்சான் லவ் லெட்டர் தரனும் அதை நீதான் தரே எதாச்சும் கவிதையா எழுதித்தா என்றான்.
ஏதேதோ யோசித்து விட்டு முதன் முதலில் கிறுக்கியது

” எரியும் நெருப்பாய்
உன் நினைப்பு
உதிரும் சாம்பலாய்
என் மனசு “

இதை மட்டும் ஒரு வெள்ளைத்தாளில் எழுதி கீழே கையெழுத்துப்போடுடா என்றால் அலெக்ஸ் கையெழுத்து எல்லாம் வேணாம்டா, சும்மா கொடு என்றான்.

கடைசித் தேர்வின் முடிவில் கொடுக்கத் தீர்மானித்தோம். கடைசி நாளின் முடிவில் பெருந்தில் ஏறியவளிடம் வேண்டுமென்றே என் பரிட்சை அட்டையைக்கொடுத்தேன். அதன் கேள்வித்தாளுக்குக் கீழ் இரண்டாக மடித்த காதல் கடிதம் இருந்தது. அவளின் நிறுத்தம் வரப்போவதற்கு முன் பரிட்சை அட்டையைத் திருப்பி வாங்கிக்கொண்டு காதல் கடிதத்தை மட்டும் மடித்த நிலையில், இந்த கொஸ்டின்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப கஷ்டமாயிருந்திச்சு , நீ வீட்டுக்குப்போயி படிச்சிட்டு நோட்ஸ் இருந்தா அப்பறமா கொடு என்று ஏதோ உளறி விட்டு பேருந்தின் பின் படிக்கட்டுக்குப்போய் விட்டேன்.

பத்து நாட்கள் காலாண்டு விடுமுறை , ஒரு ஒரு நாளும் காலையில் அலெக்ஸ் வருவான். இருவரும் சைக்கிளில் அவளின் வீட்டுப்பக்கமாய் போய் சுற்றுவோம். அவளை ஒரு வாரம் பார்க்கவேயில்லை. பிறகுதான் அவள் விடுமுறைக்கு மதுரைக்குப்போயிருந்தது தெரிய வந்தது.

பத்து நாட்களுக்குப்பின் பள்ளியின் தொடங்கிய நாளில் அவளைக்காணவில்லை , செம்பனார்கோயில் தாண்டிய போது அவள் தன் அப்பாவோடு பைக்கில் போய்க்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். உள்ளுக்குள் நடுக்கம் இருந்தாலும் அலெக்ஸைப்பார்த்தேன்.
விடு மச்சான், உன் பேரும் இல்லல்லா , கேட்டா கொஸீன் பேப்பர் மாறிடுச்சுன்னு சொல்லு என்றான். டேய் என் கையெழுத்துடா அதைக் கண்டுபிடிச்சிடுவாங்கடா என்றேன்.

அன்றும் எதும் நடக்கவில்லை. அடுத்த நாள் அவளைக்காணவில்லை. மூன்றாம் நாளில் பேருந்தில் வந்தவள், என்னைப்பார்த்து லேசாக சிரித்தாள். எனக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை.

மயிலாடுதுறைப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியவள், வேகமாய் என்னிடம் வந்து உன் கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும் என்றாள். கூட இருந்தவர்கள் அலெக்ஸ் உட்பட விட்டு ஓடியேப்போனார்கள்.

நான் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றேன், இது என்ன என்றாள் பேப்பரைக்காட்டி. எனக்கு நாக்கு ஒட்டிக்கொள்ள, இல்ல இது வந்து அலெக்ஸ் என்று உளறி வைத்தேன்.

பத்து நிமிடங்களுக்கு மெல்ல சொன்னாள், தான் பனிரெண்டாம் வகுப்பில் ஆயிரத்திற்கு மேல் மார்க்ஸ் எடுக்க வெண்டுமென்றும் டாக்டர்க்கு படிக்கப்போவதாகவும் நீங்க எனக்கு ப்ரண்ட்டா வேணும்னா இருக்கலாம் என்றும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் அரைகுறையாய் தலையாட்டி விட்டு அவள் கொடுத்த பைவ் ஸ்டார் சாக்லேட்டை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அலெக்ஸிடம் கொடுத்தேன். அவனோ சிறிது நேரம் நான் சொன்னதை கேட்டவன், மயிரான் அவக்கிட்ட லட்டர் கொடுத்தது அலெக்ஸ்ன்னு நீ சொல்லவேயில்லையா என்றான்.

அப்போதுதான் எனக்கும் புரிந்தது. சாக்லேட் இனிக்கத்துவங்கியது. அதற்குப் பின் எல்லா நாட்களும் எனக்கு மட்டும் ஒரு சிரிப்பை உதிர்ப்பாள். படிக்கட்டில் நிற்காதே என்பாள். தினமும் ஒரு ஒரு வார்த்தை பேசுவாள். பனிரெண்டாம் வகுப்பின் பாதியில் அவள் அப்பாவின் ட்ரான்ஸ்பரைத் தொடர்ந்து மதுரைக்கே போவதாய் சொன்னபோது ஏன் அழுதாள் என்று எனக்கு இன்று வரைக்கும் தெரியவில்லை.

உறக்கம்

2010-04-03T15:25:00.001+05:30

உறக்கம் தொலைந்த இரவுகளில்
நீளும் வானின் தேடல்
உடைந்த நிலா நகரும்
வெளிச்சப்புள்ளிகள் பிண்ணணியில்

வெளுப்பை நோக்கிய பரிதவிப்பில்
காற்றில் எரிந்து கரையும்
ஒரு விண்மீன்
புவித்தொடாத அதன் கரங்கள்
நொடிக்குள் மினுங்கி அணையும்

எந்த கணமும் பளீரிடலாம்
கிழக்கின் கடல்கீழான
சூரியன்

இன்னொரு விண்மீன் காற்றில்
எரிவதைக் கண்டால்
உறக்கம் வரலாம்

கவிதைகள் - சிக்கிமுக்கி மின்னதழில்

2010-03-25T23:47:00.002+05:30

நன்றி : சிக்கி முக்கி மின்னிதழ்

1.

நீலத்தை தவிர ஏதுமற்ற வானத்தில்
ஒற்றை முகமாய் பிரகாசிக்கும்
சுற்றிய நூறு மினுக்கெட்டான்களில்
எட்டிப் பறித்ததெது
பட்டென இருள்கிழித்து மறையும்
ஒற்றைப்பூவின் பெயர் தேடச்செய்து
புவி தொடாமல் எரிந்து மறைந்ததெது
எவர் மத்தாப்பின் சிதறல்
ஆகாசம் நிறைக்கிறது
எவர் கனவின் இருள்
மறைந்து ஒளிர்கிறது
2.

ஏதோ ஒரு புள்ளி வழி
கசிந்த வெளிச்சம்
தூசுகளின் வர்ணஜாலங்களில்
மூழ்க‌டித்திருந்த‌து இருளை

நிகழ்வின் பாரம்தனில் தொலைவு
புலப்படாமலே இருந்தது
விளக்குகளைப் பற்றிய தகவல்கள்
அச்சமூட்டிக் கொண்டிருந்தன

பாறைகளின் மீதும் விருட்சமாகும்
பறவையின் எச்சம் என்பதை
இப்போது ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்
எவை என்னவானாலும்
நதியோடு நகர்கின்றன கூழாங்கற்கள்
3.

நீர் சுரக்கும் ஆற்றின்
மணலினுள் மினுங்கும்
நிறமெது
பூ முறிக்கும் கரத்தில்
ஒட்டிக் கொள்ளும்
வனமெது
ஊழ்வினை பாழும் நகர்வுகளில்
தேய்பிறையின் கூரிய அழிவுகளில்
தொலைத்த நிலா தேடுதல்
நிற்பது எங்கனம்?

உறவு

2010-03-23T16:35:00.002+05:30

அம்மா :

கூடப்பொறந்தவனாச்சேன்னுதானேடா , எம்பேர்ல இருந்த மனைக்கட்டை உனக்கு எழுதிக்கொடுத்தேன், உம் மச்சான் எத்தனை சண்டைப்போட்டாரு, நான் பேசி சரிபண்ணிடல. மூனு லட்ச ரூவாய் கொஞ்சம் காசு இல்லையேடா, வந்த பணத்தை வச்சி நீ தொழில் பண்ணி மாடி வீடி கட்டின, எனக்குன்னு ஏதாச்சும் உனக்கு காசு வந்த பின்னாடிதான் கொடுத்தியாடா, பணக்கார வீட்டு சம்பந்தம்னு பெரிய இடத்தில பொண்ணைக்கட்டின, அவ என்னை ஒரு பேச்சுக்குக்கூட மதிக்க மாட்டேன்றா, சர்ச்ல பார்த்தா மூஞ்சைத் திருப்பிக்கிறா, இப்போ பாருடா இந்த பெரிய பயலுக்கு பதினோராயிரம் ரூவா பீஸ் கட்டனும். நானும் மாட்டை வித்து அது இதுன்னு அஞ்சாயிரம் ரூவா தேத்திட்டேன். இன்னொமொரு ஆறாயிரம் ரூவா வேணும்டா. நீ பணமா தர வேணாம். ஏதாச்சும் நகையாக்கொடு. நான் பேங்க்ல வச்சிட்டு ஒரு மாசத்தில அறப்புக்கழிச்சு மூட்டுத்தந்திடுறேன். என்னடா சொல்ற என்றவளிடம்
கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் வானத்தைப்பார்த்து நின்றவன், உனக்கு வேற வேலையே இல்லை. பயலுக கூட சேர்ந்து குடிச்சிட்டு சுத்துறான். மதுகில உட்கார்ந்துக்கிட்டு மனுச மக்க மரியாதை இல்லாம சிகரெட்.நீ வெளுத்ததெல்லாம் பாலுன்னு இருக்கே, இவன் பாரு என்னைக்காச்சும் பெரிய எழவுல ந்ம்மளை எல்லாம் இழுத்து விடப்போறான். சிவப்பு சட்ட பயக கூட சேர்ந்துக்கிட்டு உண்டியல் குலுக்குறான்ல அங்கப்போயி காசை வாங்கிக்க சொல்ல வேண்டியதுதானே. அன்னைக்குப் பார்க்கிறேன் சர்ச் பிரேயர்ல பாதரையே கன்னாப்பின்னானு கேள்வி கேட்கிறான். உன் அக்கா பையனா இதுன்னு கேட்டு சிரிச்சுட்டு போறார் பாதர். உன்கிட்ட எத்தன தடவ சொன்னாலும் அவன் அப்படியே வளந்திட்டான்னு சப்பக்கட்டு கட்ற.

அவனை நல்லவன்னு எவனாச்சும் ஒருத்தன் இந்த ஊர்ல சொல்லட்டும் நான் பாதி மீசையை எடுத்துக்கிறேன் இப்போவே. என் காது பட எவ்ளோ கேவலமா பேசுறாங்க. சோத்துக்கு இல்லாத பய வீட்ல இருந்துக்கிட்டு புரட்சி வெங்காயம்னு . நான் கேட்கிறேன் கூலி வேலைக்குப் போறவங்களுக்கு எத்தன சம்பளம் கொடுத்த உம் மவனுக்கு என்ன? நானும் கொஞ்சம் நெலம் வாங்கி நடவு நடறேன். உங்களை மாதிரி குடும்பமேவா வேலை செய்யறோம். எம் பொண்டாட்டி வயல்ல எறங்கி வேலை செய்றவளா இருந்தா நானும் பேசாம காசு மிச்சம்னு இருப்பேன். வயல்ல 4 மணிக்கு மேல வேல செஞ்சவங்கள கரையேத்தி விட்டுருக்கான். என்னடான்னு கேட்கிறேன். சட்டம்னா எல்லாருக்கும் ஒன்னுதான்னு சொல்லிட்டு போறான்.

படிக்கிற வயசுல எதுக்கு கட்சி கொடிப்பிடிக்கிறதெல்லாம். ரேசன் கடையில இருக்கிறது எம் பொண்டாட்டிக்கு சித்தப்பா மவன். அவன் வீணாப்போகுதேன்னு எதோ மூனு மூட்டை சீனி எடுத்து வித்திருக்கான். அவனை மூட்டையோட பிடிச்சி கன்னாபின்னான்னு பேசி அடிக்க போயிருக்கான். நாம சொந்தக்காரங்களா இருக்கிறதால எனக்கு வந்து சொல்லி ஒரு பாட்டம் அழுதிட்டு போறான். இந்த நாய் இல்லாட்டி பணப்பைய புடுங்கிட்டு போயிட்ட்டாங்கன்னு போலீஸ் கம்ப்ளையண்ட் கொடுத்து உள்ள போட சொல்லியிருப்பேன்.

கூடப்பொறந்தவ ஒருத்தி இருக்கே, நாமளும் கொஞ்சம் பெரிய மனுசனா ஆகனும் வீட்டைக்கட்டனும், காசு சம்பாதிக்கனும்னு அறிவு வேணாம்.செய்யற தப்புக்கெல்லாம் நீயும் மச்சானும் கேள்வி கேட்காத திமிர்ல அவன் பாட்டுக்கு அலையறான். இவன் எங்க படிச்சு உருப்படுவான்னு நீ பணம் செலவு பண்ணிட்டு நிக்கிற. ஒரு பொண்ணைப் பெத்து வச்சிருக்கே. அவளை எங்காவது டீச்சர் ட்ரெயினிங் சேர்க்கனும்னா நாம திருப்பி சர்ச்ல பாதர்க்கிட்ட போயி கையக்கட்டி நிக்கனும். ஒரு நர்ஸ்க்கு படிக்க வைக்கனும்னாலும் அங்கதான் போகனும். எல்லாத்துக்கும் எதிர்வாதம் பேசினா கடைசியா ஒரு நாய்க்கூட என்னடான்னு பாக்காது.

பேசாம அவன் படிப்பை நிறுத்தி வயல்ல வேலைப்பார்க்க அனுப்பு இல்லையா ஆசாரி , கொத்தனார்ன்னு எதையாச்சும் கத்துக்க சொல்லு. இப்படி முரண்டு பிடிக்கிறவனெல்லாம் ஒரு வேலைன்னு வளைஞ்சி செய்ய ஆரம்பிச்சா புழுவா சுருண்டுப்பாங்க என்றவனை மறித்து

விடுடா சின்னப்பயண்டா அவன், ஏதோ வயசு வேகத்தில சுத்திட்டு அலையறான். அவன் கையெழுத்து நல்லா இருக்காம் அதான் மனு எழுதிக்கொடுக்க அவனைக்கூப்பிட்டு அலையுறாங்க. ஏதோ இங்கிலீஸ்ல எல்லாம் எழுதுறாண்டா. படிப்பெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு சேர்மானம் சரியில்லை. கடவுள் இல்லை சர்ச் இல்லைன்னு சொல்லிட்டு அலையறான். எல்லாம் பின்னாடி சரியாகிடும்டா. நீதான் கூடப்பொறந்தவன்னு இருக்கே. உதவின்னாலும் உன்கிட்ட தாண்டா கேட்க முடியும். என் தாலியை வித்து உன் கல்யாண செலவுக்கு பணம் கொடுத்தேண்டா , பழசை எல்லாம் மறந்திட்டு பேசாதடா.

பன்னெண்டு வருசம் கொழந்தை இல்லாம இருந்து பொறந்தவன், உனக்கு தெரியாத பொறந்த ஆறு மாசத்திலேயே நான் வயலுக்கு அங்க இங்கன்னு தனியாப்போட்டுட்டு போயிடுவேன், பால் பாட்டிலை பிடிச்சிட்டு தனியாக்கிடந்தவன்.அப்போத்துல இருந்து அப்படிதான், நடக்க ஆரம்பிச்ச கொஞ்ச நாள்ள இடுப்புலக்கயிரைக்கட்டி வாச வேப்ப மரத்தில கட்டிப்போட்டுட்டு தண்ணி எடுக்க போவேன். வந்து பார்த்த எல்லாத்தையும் கடிச்சி அறுத்திட்டு ரோட்ல நிப்பான்.
நீங்க சொந்தக்காரங்கன்னு ஒரு நல்ல நாளு கெட்ட நாளுன்னு அவனுக்கு ஒரு மொழம் துணி எடுத்து நல்ல சோறு கறின்னு சாப்பிட வச்சதில்லை. இப்போ நீ தாய் மாமன்னா என்னடா பாசம் இருக்கும். அவனவன் காரியத்தைப்பாத்துக்கிட்டீங்க.

சரிடா, இந்தா வயில்ல வெளஞ்சது கத்திரிக்கா, எண்ணெக்கத்திரிக்கான்னா பிரியமா சாப்பிடுவியே உம்பொண்டாட்டிக்கிட்ட பண்ண சொல்லி சாப்பிடு. சாயங்காலமா அவனையே அனுப்பி வைக்கிறேண்டா, ஏதாச்சும் நகையைக் கொடுத்து விடுடா. கூடப்பொறந்தவ நான் உன்னைத்தானே கேட்க முடியும்.

எதும் பேசாத அவன்கிட்ட, நாய்க்கொணம் புடிச்ச பய , சடார்ன்னு கிளம்பி வந்திடுவான், கன்னாப்பின்னான்னு பேசிடுவான் எதும். என்னடா எதும் பேச மாட்டேன்றா என்ற என்னிடம்

சரிக்கா சொன்னா கேட்க மாட்ட, எம்பொண்டாட்டிக்கிட்ட கேட்கனும் சாயங்காலம் அனுப்பு , பார்த்துக்கலாம் என்றான். என்னமோடா உன்னைத்தான் நம்பியிருக்கேன். கைய விரிச்சிடாத அந்த மனுசனுக்கு தெரியாமத்தான் எல்லாதையும் சமாளிச்சிட்டு இருக்கேன். பார்த்துக் குடுடா என் அப்பன் ஆத்தான்னு இருந்தா உரிமையா கேக்கலாம். எல்லாம் மண்ணோட போயிட்டாங்களே கூடப்பொறந்தவன்கிட்ட தாண்டா கேட்க முடியும் என்றேன்.

டேய் தம்பி , எங்கடா போயித்தொலஞ்ச , நான் இப்போதான் உம் மாமனைப்பார்த்து பேசிட்டு வரேன். போயி நிதானமா பேசு. அவன்கிட்ட செயின்னு சொல்லாம நகைன்னு மட்டும் பேசினேன். நீ கொஞ்சம் பொறுமையா பேசி வாங்கிட்டு வாடா.

அவன் கோவமா பேசினாலும் காதுல வாங்கிக்காதடா, என்னடா போறீயா என்றேன். மழையோடு சேர்த்து கத்தி விட்டு சைக்கிள்ள உதைச்சு தள்ளிட்டு போறவனை இவன் எங்க போயி என்ன செய்யப்போறானோன்னு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நான் :

அது ஒரு மழைக்கால சாயங்காலம், அடுத்த செமஸ்ட்டர்க்கான கல்லூரிக் கட்டணம் கட்ட முடியாமல் கல்லூரிக்கு செல்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா தலையலடித்து ஒரு பாட்டம் அழுது விட்டு அவளின் தம்பி வீட்டிற்கு நகை எதையாவது இரவலாய் கேட்க அனுப்பி வைத்தாள். தன் சொந்த தம்பி என்றாலும் என்னை அனுப்பியபடி சொன்னாள் " அவன் கோவத்தில எதும் பேசினா காதுல வாங்கிக்காதடா, பேங்க்ல தான் அடகு வைக்கப்போறோம்னு சொல்லு நேத்திக்கே அவன்கிட்ட பேசிட்டேன், உன்னை அனுப்பி வைக்க சொன்னான் என்றாள்.

வாய் வரைக்கும் வந்த கெட்ட வார்த்தைகளை முழுங்கியபடி அப்பாவின் சைக்கிளை மெதுவாக ஸ்டேண்டிலிருந்து தள்ளினேன், சைக்கிள் சப்தம் கேட்டவர் எங்கடா என்பதாய் பார்த்தார், மாமா வீட்டுக்கு அம்மா போக சொன்னிச்சு என்றேன். வெறுப்பாய் அம்மாவை பார்த்தவர், அ‍ப்படி என்ன மயிறுக்குடி இவன் படிக்கனும் என்றார்.

தெருமுனைத் திரும்பியவுடனே லேசான தூறலாய் ஆரம்பித்த மழை நனைத்து விட்டிருந்தது. மாமாவின் வீட்டு வாசலில் போய் நின்றபோது முழுக்க நனைந்திருந்தேன். மின்சாரம் போய்விட்டிருந்த வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைத்து சாப்பிட ஆயத்தமாயிருந்தவர்கள், என்னைக்கண்டதும் , என்னடா மழையை வீட்டுக்குள்ள கொண்டுட்டு வர என்றார் மாமா. நான் ஒப்புக்கு சிரித்தபடி அம்மா என்றேன், எதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல், என்ன விசயம் வெளக்கு வச்ச நேரத்தில வந்திருக்க என்றார். எட்டிப்பார்த்த மாமி ஒரு நொடித்த குரலுடன் மாமனுக்கு சீர் கொண்டு வந்திருக்காரா இருக்கும் என்றாள்.

ஏதேதோ அவர்களுக்குள்ளாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், நான் ஈரம் ஒட்டிய ஆடையுடன் குளிரெடுக்க உட்கார்ந்திருந்தேன், எரியும் மெழுகின் சோகை ஒளியில் மெல்ல அமிழ்ந்துப்போனேன். திடிரென என்னடா, எதுவும் பேசாம வந்து உட்கார்ந்திருக்க, என்ன சொல்லு என்றார். நான் மீண்டும் அம்மா என்றேன் தீனமாய்,

வாசலிலிருந்து உள்நுழைந்த அவரின் நாய் வந்த வேகத்தில் உடம்பை சிலிர்த்து மொத்த மழையையும் ஒரு முறை மேல் தெளித்தது. யேய் ஏண்டி இந்த நாய்க்கு இருக்கிற அறிவு கூட உங்களுக்கு எல்லாம் இல்லடி, வாசக்கதவை தொறந்து வைக்காதீங்கன்னா ஏண்டி கேட்க மாட்டேன்றீங்க என்றார். மாமி வேகமாக வந்தவள் உங்க மருமவ புள்ள வந்தப்போ தொறந்திட்டு வந்ததுதான் , நான் எப்போ தொறந்து வச்சேன் என்றாள்.

மழை விட்டிருந்தது, விட்டுப்போன மின்சாரம் திடிரென வந்து பளீரிட்டது. நான் என்ன செய்வதென புரியாமல் மாமா என்றேன், நீ ஏண்டா படிக்கிறேன்னு காசை செலவு பண்ணிட்டுக் குடிச்சிட்டு கண்ட பசங்க கூட சேர்ந்து மதுகில உட்கார்ந்திக்கிட்டு அலையுற. பேசாம நம்ம வெல்டர் பய இருக்கான்ல பீட்டர், அவன் கூட போயி தொழில கத்துக்கோ, குடும்ப செலவுக்காச்சும் ஆகும் , குடிக்கிற சிகரெட்டுக்காச்சும் சம்பாதிக்கனும்டா உங்கம்மாகிட்ட சொன்னா கேட்க மாட்டேன்றா, என்றெல்லாம் ஆரம்பித்தவர், தான் எப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்து குடும்பத்தில் முதல் முதலில் மாடி வீட்டைக்கட்டியிருப்பதையும் , அதைப் பார்த்து வயிற்றெரிச்சலில் சொந்தக்காரர்கள் எல்லோருமே காசு காடு என்று பிடுங்குவதையும் விலாவாரியாக சொல்லி முடித்தார்.

மாமி மெதுவாக சுவற்றில் சாய்ந்த படி நிறைய கிளைக்கதைகளை எடுத்துக்கொடுத்தாள். எனக்கு மழையில் நனைந்தததில் உடம்பு மெல்ல குளிரோடு பசியும் சேர்ந்துக்கொண்டு நொடிக்கு நொடி அகோர பசியாகிக்கொண்டிருந்தது.

சரிடா இரு சாப்பிட்டு வரேன் என்றவர், என்னை ஒரு வார்த்தைக்கு கூட சாப்பிட்டியா என்றெல்லாம் கேட்காமல், எங்கடி எம்பொண்ணு அவளுக்கும் சாப்பாடு எடுத்து வை என்றபடி உள்ளே போனார். சிறிது நேரத்தில் அவரின் ஜெபக்குரலும் ஆமென் குரலும் கேட்டு அடங்கி தட்டுக்களும் , கரண்டிகளும் உரசும் ஒலிகள் கேட்டபடியிருந்தது. நான் அப்போதும் பசி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் , சாப்பிட்டு விட்டு வந்து இன்னும் திட்டுக்களை திட்டி விட்டு அம்மா கேட்ட செயினைத் தருவாரா இருக்கும் என்றபடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

சாப்பிட்ட உடனே வந்தவர், முள்ளு மீனைக்கொடுத்து ஏமாத்திட்டா, நாளைக்கு காசு வாங்க வந்தா, பத்து ரூவா கொறச்சுக்குடு என்றபடியே என்னடா இன்னும் நீ போகலையா என்றார். நான் ஏதும் புரியாமல், இல்ல மாமா, அம்மா உங்ககிட்ட செயின் வாங்கிட்டு வரச்சொன்னிச்சு, ஒரு பத்து நாள்ள பேங்க்ல இருந்து திருப்பிக்கொடுத்திடறேன்னு சொன்னிச்சு என்றேன்.

செயினா? ஏண்டா உனக்கு நான் பொறுப்பா இருக்க ஒரு வழி சொன்னா நீ திரும்பவும் செயின்னு வந்து நிக்கிற உங்கம்மாவுக்கு தான் அறிவில்லை நீயுமாடா? போயிட்டு வெல்டிங் கடைக்கு போற வழியப்பாரு. நல்லா வேலைக்கத்துக்கிட்டா நாம சொந்தமா வாங்கிப்போட்டுடலாம். வேற எவனையோ நம்பி வேலைக்கு வைக்கிறதை விட நீயா இருந்தா எனக்கும் நம்பிக்கையா இருக்கும் பாரு என்றார். சொல்லிவிட்டு ஏண்டி லைட்டரை எங்கடி வச்சே எனக்கேட்டவாறு சிகரெட் பிடிக்க போனார்.

சிறிது நேரத்தில் வெளியில் வந்த மாமியின் கழுத்தில் சற்று முன்னர் பார்த்த செயினைக்காணவில்லை. அவள் பூடகமாய் புன்னகைத்தபடி இன்னைக்கு காலையிலதான் வயலுக்கு யூரியா வாங்கிப்போட பணம் வேணும்னு பேங்க்ல வச்சோம், உங்கம்மாக்கிட்ட சொல்லுப்பா. போயி மாமா சொன்னமாதிரி புத்தியா பொழச்சிக்கோ என்றார்.

வெளியில் பெருமழை பெய்யத்துவங்கியது. சைக்கிள் தெருமுனை திரும்புகையில் நினைத்துக்கொண்டேன், அம்மாவிடம் எதையும் சொல்லக்கூடாதென்று. வீட்டிற்குள் நுழைந்த உடனே அம்மா கேட்டாள், என்னடா பெய்யுற மழையையெல்லாம் தலையில வாங்கிட்டு வரே, மாமா வீட்டிலேயே சாப்பிட்டு , தூங்கிட்டு காலையில வந்தா என்னடா , என்னடா எதுவும் பேசாம இருக்கே என்றாள்.

பசிக்குது சோறு போடுறீயா என்கையில், இல்லடா , நீ அங்கேயே சாப்பிட்டு வருவேன்னு நான் சாப்பாட்டுல தண்ணி ஊத்திட்டேன் அதான்டா, இருடா புழிஞ்சுபோட்டு தரேன் என்று அவசரமாய்ப் போனாள்.
மதியம் சமைத்திருந்த சாப்பாடு தண்ணீர் ஊற்றி மீண்டும் புழிந்து ரசமும் அதுவுமாய் மழையில் நனைந்து குளிரெடுத்து வந்த அவமான மனசுக்கு , ஒரு வாயும் இறங்குவதாயில்லை. எதுவும் வெளிக்காட்டாமல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா கேட்டாள், என்னடா செயின் கொடுத்தானா? என்னடா ஒன்னுமே சொல்லாம இருக்கே என்றாள். நான் இல்லை நாளையிலேர்ந்து பீட்டர் கடைக்கு வேலைக்கு போக சொல்லியிருக்கார் என்று முடிக்குமுன் என் நெஞ்சில் உதை விழுந்தது. சாப்பிட்ட தட்டு சிதறிப்போக , பார்க்கையில் அப்பா தலையலடித்தபடி மழையில் இறங்கிப்போனார்.

எனக்குள் பொங்கிய ஆத்திரத்தில் 'என்ன மயிறுக்கு என்னை உன் தம்பி வீட்டுக்குப்போக சொன்ன? படிக்க வைக்க பணமில்லன்னா என்னை உன் சொந்தக்காரங்க எல்லார்க்கிட்டேயும் போயி பிச்சை எடுக்க விடுவியா "என்று கத்தியபடி தட்டை எடுத்து சுவற்றில் அடித்தேன்.

இத்தனை நேரமாய் வெளியில் பெய்த மழை வீட்டிற்குள் பெய்யத்துவங்கியது.

அய்யனார் மூன்று புத்தக வெளியீட்டு விழா - திருவண்ணாமலையில்

2010-03-09T10:49:00.000+05:30

நன்றி: திரு.பவா செல்லதுரை

திருவண்ணாமலையில் வம்சி புக்ஸ் பதிப்பகத்தின் சார்பாக இரண்டு நாட்கள் புத்தக வெளியீட்டு விழா
வம்சி புக்ஸ் பதிப்பகத்தின் சார்பாக 5 புது புத்தகங்களின் வெளியீட்டு விழா 13.03.2010 அன்று மாலை 6.00 மணிக்கு திருவண்ணாமலை டேனிஷ் மிஷன் கர்மேல் கிண்டர் கார்டன் பள்ளியில் நடைபெற உள்ளது. விழாவினை மாவட்ட ஆட்சி தலைவர் மு. இராஜேந்தின் ஐ.ஏ.எஸ். துவக்கி வைத்து உரையாற்றுகிறார்கள். விழாவின் முதல் அமர்வாக மலையாள மொழியில் கே.ஆர். மீரா அவர்கள் எழுதி தமிழில் கே.வி. ஷைலஜா மொழிபெயர்த்த " சூர்ப்பனகை" என்ற சிறுகதை தொகுப்பை எழுத்தாளர் ஜி. திலகவதி ஐ.பி.எஸ். காவல் துறை கூடுதல் தலைவர் அவர்கள் வெளியிட, எழுத்தாளர் சந்திரபோஸ் பெற்றுக்கொள்கிறார். புத்தகம் குறித்து கற்றது தமிழ் பட இயக்குனர் ராம் உரையாற்றுகிறார்.

இரண்டாவது அமர்வாக பின்னி மோசஸின் ” நடுங்கும் கடவுளின் கரங்களிலிருந்து” என்ற என்ற கவிதை தொகுப்பை வெண்ணிலா கபடி குழு இயக்குனர். சுசீந்திரன் வெளியீட, எழுத்தாளர் பவாசெல்லதுரை பெற்றுக்கொள்கிறார். புத்தகம் குறித்து எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி உரையாற்றுகிறார்.

மூன்றாவது அமர்வாக அய்யனார் விஸ்வநாத்தின் மூன்று புத்தகங்கள் வெளியிடப்படுகின்றது. மூன்று புத்தகங்களையும் கவிஞர் சமயவேல் வெளியிடுகிறார். ”உரையாடலினி” என்ற சிறுகதை தொகுப்பை நம் தினமதி நாளிதழின் ஆசிரியர் பி. நடராஜன் பெற்றுக்கொள்கிறார். புத்தகம் குறித்து இயக்குனர். சந்திரா உரையாற்றுகிறார். தனிமையின் இசை” என்ற கவிதை தொகுப்பை திரு. வி. ரமேஷ் பெற்றுக்கொள்கிறார். புத்தகம் குறித்து கவிஞர். தமிழ்நதி உரையாற்றுகிறார். ”நானிலும் நுழையும் வெளிச்சம்” என்ற கவிதை தொகுப்பை புகைப்பட கலைஞன் பினுபாஸ்கர் அவர்கள் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். புத்தகம் குறித்து எழுத்தாளர் அ. முத்துக்கிருஷ்ணன் அவர்கள் உரையாற்றுகிறார்கள். சி. பலராமன் நன்றிகூற முதல் நாள் விழா நிறைவு பெறுகிறது.

இரண்டாவது நாள் 14.03.2010 ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 6.00 மணி அளவில் 4 புத்தகங்களின் வெளியீட்டு விழா அதே இடத்தில் நடைபெறுகிறது. விழாவினை திருவண்ணாமலை சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. கு. பிச்சாண்டி எம்.எல்.ஏ. துவக்கிவைக்கிறார். முதல் அமர்வாக மலையாள மொழியில் சந்தோஷ் ஏச்சிக்கானம் எழுதி தமிழில் கே.வி. ஜெயஸ்ரீ மொழிபெயர்த்த ”ஒற்றைக் கதவு” என்ற சிறுகதை தொகுப்பை எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் வெளியிட, ஏ.எல்.சி.யின் பொது செயலாளர் அறிவர். ரிச்சாட் பாஸ்கரன் பெற்றுக்கொள்கிறார்.
இரண்டாவது அமர்வாக பி.ஜே. அமலதாஸ் தொகுத்த ”இன்றும் வாழும் தெருக்கூத்து” என்ற புத்தகத்தை திரைப்பட கலைஞர் நாசர் வெளியிட கவிஞர். இளையபாரதி பெற்றுக்கொள்கிறார். புத்தகம் குறித்து முனைவர் பார்திபராஜா உரையாற்றுகிறார்.

மூன்றாவது அமர்வாக கே.ஸ்டாலினின் ”பாழ் மண்டபம் ஒன்றின் வரைபடம்” என்ற கவிதை தொகுப்பை கவிஞர். ரவி சுப்ரமணியன் வெளியிட, கவிஞர் அய்யப்ப மாதவன் பெற்றுக்கொள்கிறார்.

நான்கவது அமர்வாக வெ. சுப்ரமணியபாரதியின் ”வெ. சுப்ரமணிய பாரதி கதைகள்” என்ற சிறுகதை தொகுப்பை எழுத்தாளர் நா. முருகேச பாண்டியன் வெளியிட உயிர்எழுத்து ஆசிரியர் சுதிர் செந்தில் பெற்றுக்கொள்கிறார். நிறைவாக கே. முருகன் நன்றியுரை கூற விழா நிறைவு பெறுகிறது.

வரும் சனிக்கிழமை மாலை என்னுடைய மூன்று புத்தகங்களின் வெளியீட்டு விழா திருவண்ணாமலையில் நடக்க இருக்கின்றது. தமிழ்நதி,சந்திரா மற்றும் முத்துக் கிருஷ்ணன் ஆகிய நண்பர்கள் புத்தகங்கள் குறித்து பேச இருக்கின்றனர். இந்த அறிவிப்பை அழைப்பாக ஏற்று நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளவும் வெள்ளிக்கிழமை காலையிலிருந்து நீங்கள் என்னை 9952236058 என்ற எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

அன்புடன்--

Ayyanarviswanath
அய்யனார் விஸ்வநாத்
http://ayyanaarv.blogspot.com

ம்ம்.,

2010-02-24T16:33:00.003+05:30

ஒரு வார்த்தையின் நீளும்
முரண்களில் வெளிப்படலாம்
சிறு வன்மம்
சிறு கோபம்
சிறு அலட்சியம்
சிறு புறக்கணிப்பு
அல்லது

துரோகம்

அதே வார்த்தையின் மறுமுனையில்
கட்டியாளப்படலாம்
பெரும் அன்பு
பெரும் ஆசுவாசம்
பெரும் விழிப்பு
பேரானந்தம்
அல்லது

காதல்

இங்கிலாந்து ஜோ வும் எழுத்தாளர் பேயோனும்..,

2010-02-24T12:07:00.004+05:30

எழுத்தாளர் பேயோனின் பத்தி எழுதுவது எப்படி அல்லது அவரைப்போல பத்தி எழுதுவது எப்படி என்கிற கட்டுரையை அடியொற்றி எழுதப்பட்டது.
சமர்ப்பணம் : எழுத்தாளர் பேயோன்

நீர் சுரக்கும் ஆற்றின் மணலினுள்
மினுங்கும் நிறமெது
பூ முறிக்கும் கரத்தில் ஒட்டிக்
கொள்ளும் வனமெது

ஊழ்வினை பாழும் நகர்வுகளில்
தேய்பிறையின் கூரிய அழிவுகளில்
தொலைத்த நிலா தேடுதல்
நிற்பது எங்கனம்

நேற்றைக்கு காலையிலிருந்த மனநிலையில் நேரடியாகவே பாருக்குப் போய்விடலாம் என்றிருந்தேன். மற்றைய அலுவல வேலைகளின் நிலை மனதில் மோத போன நிமிடத்திலிருந்து பரபரப்பாய் வேலைகள் நடு நடுவில் ஜிமெயில் அழைப்புகளுக்கான பதிலகள் என ஓடி நிமிர்கையில் என்னைத்தவிர எல்லாரும் சாப்பிடப்போய்விட்டிருந்தார்கள். அப்போதுதான் பசி உணர்த்தியது நேரத்தை. மெல்ல எரிச்சல் மண்ட எழுந்தவன் சோம்பல் முறித்தவாறு, கம்ப்யூட்டரை லாக் ஆப் செய்தேன்.

எக்ஸ்கியூஸ் மீ என்றொரு குரலின் இனிமையில் நிமிர்ந்தவன் மெல்ல குளிர்ந்து போனேன். ஐந்தடிக்கும் ஆறடிக்கும் இடையில் ஜீன்ஸ் உடலோடு பிடித்திருக்க, வெண்ணிற சட்டையின் அநாவசிய கை மடிப்பில் தெரிந்தது அவளின் அழகு. திரண்ட செழுமை சட்டையை சேர்த்திழுக்க ஹல்லோ என்றவளின் மறுகுரலில் , வெகு அலட்சியமான ( அலட்சியத்தை வரவழைத்துக்கொண்ட) குரலில் ஹாய் என்றேன்.

தான் இங்கிலாந்த் நாட்டிலிருந்து வந்திருப்பதாகவும் எங்கள் நிறுவனத்தின் பெட்ரோலிய அலுவலகப்பிரிவில் ஆப்ரேசன் மனேஜராக சேர்ந்திருப்பதாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். பெயரை மரிமில்லா ஜோன் என்று எதையோ சேர்த்துக்கூறினாள். நான் வழக்கம்போல ஓகே என்று சிரித்து வைத்தேன். என் அலுவலகத்தில் என்னை எவரும் இவளுக்கு ஏன் அறிமுகப்படுத்தி வைக்கவில்லை என்றொரு கேள்வி எனக்குள் எழ எப்போது வேலைக்கு சேர்ந்தீர்கள் என்றேன். அவளோ தான் சேர்ந்து மூன்று நாட்களாகிறது என்றும் தான் அறிமுகம் செய்து கொள்ள வந்தபோது தாங்கள் இல்லையென்றாள். சரி போ , நம்மைதான் மானேஜர் மனுசனாகவே நினைக்கிறதில்லையே , அவனே சொல்லியிருப்பானா இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரம் என்னப் பேசுவதென்ற நிலையில் அவளாக கேட்டாள் , மதிய சாப்பாட்டிற்கு எங்கு போகலாம் என, நான் சில பெரிய ஹோட்டல்களின் பெயரை சொல்லிவிட்டு அங்கெல்லாம் போகலாம் என்றேன்.

அவளோ வா போகலாம் என்றாள். அட இதென்னடா வம்பா போச்சு என்று நினைத்தவாறு , நான் நான்வெஜ் சாப்பிடுவதில்லை , அதும் இல்லாம இன்னைக்கு சாப்பிடற மூடே இல்லையென்றேன். பின்னே அவ பாட்டுக்குக்கூப்பிட்டு போயி ஸ்பூன் , போர்க்குன்னு வச்சிட்டு சாப்பிட ஆரம்பிச்சிட்டா என் நிலைமை என்ன ஆகிறது என்கிற பயத்தில் நான் சாப்பிடுவதாயில்லை என்றேன் ஓரேடியாக. அவளோ விடாக்கண்டியாக என் கூட வந்து கம்பெனி கொடு , ஜீஸ் மட்டும் குடித்தாள் போதுமென்றாள்.

இவள் நம்மை ஏன் நோண்டுகிறாள் என்று எரிச்சலுடன் தலையாட்டியாவாறு மெல்லிய குரலில் நான் பாருக்குப் போகிறேன், என்னால் தங்களுடன் தற்சமயம் வரவியலாது என்றேன். என்னையும் மீறி என் கோபம் குரலில் தெறித்திருக்க வேண்டும். சற்று நிமிடம் முகம் சுண்டி யோசித்தவள், சட்டென பிரகாசமாய் வா போகலாம் என்றாள். இனிமேலும் இவளை பேச விட்டால் ஆபத்தாய் முடியும் தொலையட்டும் என்னைக்கு இருந்தாலும் நம்மோட கோப அக்னியில் சாம்பலாகப் போகிறவள்தானே என்று உள்ளுக்குள் நினைத்தவாறு எழுந்து வந்தேன். சாப்பிட்டு விட்டு எதிரில் வந்து கொண்டிருந்த என் மானேஜர் என்னை முறைத்தபடி அவளிடம் வந்து, இவர் நம் கேபிளிங்க் டீமோட எக்ஸீகீயுசன் ஹெட், கடந்த வாரத்தில் இருந்து பெட்ரோலிய புராஜெக்ட்ஸ்ம் ஹாண்டில் பண்றார் என்றபடி என்னைப்பார்த்து ஒரு கேலி சிரிப்பை விட்டார்.

எனக்கென்ன என்கிற போக்கில் நின்றுகொண்டிருந்தவனின் தோளில் தட்டி , டேக் கேர் திஸ் இஸ் அவர் நீயூ பிசினஸ் மானேஜர் பார் பெட்ரோலியம் கம்பெனிஸ் என்றார்.

நான் வழக்கம்போல தலையாட்டி வைத்தேன். இந்த பெட்ரோலிய கம்பெனிகளின் புராஜெக்ட்ஸ் என்பது நட்ட நடு பாலைவனத்தில் 100 டிகிரி செல்சியஸில் நிர்வாணமாக படுத்துக்கிடப்பதுக்கு சமம்.

சூரியனின் பொட்டை வெயில் கிரகணங்கள் உடலின் செல்களுக்குள் அடுப்பைப்பற்ற வைக்க, எங்கெங்கு காணினும் மணல், அலைகளாய் பிறை வடிவில் கிடக்கும். நிர்ச்சலமனற்ற வெக்கை வீசிக்கொண்டிருக்கும். எங்கிருந்தோ ஒரு துளையிலிருந்து சேகரித்த குருடாயிலின் பல கரங்களாய் பெட்ரோலிய குழாய்கள் பாதி பதிந்த நிலையில் மணல் மூடிக்கிடக்கும். இதையெல்லாம் பைபர் கேபிள்களால் இணைப்பதுதான் எங்களின் வேலை. பாதுகாப்பின் ஆயிரம் விதிகளை தாண்டி பொட்டை வெயிலில் நிற்பது என்பது திருமண மாப்பிள்ளையை பட்டு வேட்டி ,பட்டு சட்டையோடு திருமண சமையல் அடுப்பில் விறகை தள்ள விடுவதற்கு சமம். எல்லா பெட்ரோலிய கிணறுகளுக்கு அருகிலும் இருக்கும் ஒரு கணக்கீட்டு சாதனத்தை நெட்வொர்க்கில் இணைப்பதுதான் பணி. இதில் சிக்கல் என்னவென்றால், பைபர் கேபிள் பெட்ரோலிய குழாய்களை எங்கும் கிராஸ் செய்யக்கூடாதென்பது அவர்களின் விதி. விதிகள் என்பது மீறப்படுவதற்காகவே தயாரிக்கப்படுகிறதோ என்கிற சந்தேகம் வெகு நாட்களாய் உண்டெனக்கு, அதுவும் இந்த புராஜெக்ட் மானேஜரோ தான் மட்டுமே இந்த உலகத்தைத் தாங்கிப்பிடித்திருப்பதாய் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார். எரிக் ரோத்தின் என்கிற பெயரை எங்களின் மக்கள் காண்டு ரோத் என்கிறார்கள். இங்கு காண்டு என்பதன் அர்த்தம் புரியாமலே வெகு நாட்களாய் நான் உபயோகித்திருந்தேன், பிறகொரு நாளில்தான் புரிந்தது அதன் அர்த்தம். என்னவெல்லாம் மக்கள் யோசித்து பெயர் சூட்டுகிறார்கள் என உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன்.

சட்டென சமநிலைக்கு வந்த நான், என்னருகில் நிற்பவளை அழைத்தபடி அந்த பாருக்குள் சென்றேன். அது ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் இணைக்கப்பட்ட பார். மதியம் இரண்டு மணிக்கு மொத்த இடமும் நிரம்பி வழிந்தது. அரைக்கால் சட்டை அணிந்த யுவதிகள் ஆளுக்கொரு வர்ண திரவ கோப்பையுடன் ஏதோ ஒரு ஆணுடன் பேசுவதாய் பாவனை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஜோனும் ஆளுக்கொரு இடத்தை தெரிவு செய்தோம் , பிறகு என்ன நினைத்தாளோ நான் தெரிவு செய்த இடத்திற்கே வந்தமர்ந்தாள். அவளுக்கு பீர் என்றாள் , நான் வழக்கம்போல ********* பிராந்தியை ஆர்டர் செய்தேன். பிராண்ட் பெயரை எழுதினால் விளம்பரமாகிவிடும் என்பதால் இங்கு மறைப்புக்குறிக்குள் அடைத்திருக்கிறேன். வந்த வேகத்தில் சியர்ஸ் எல்லாம் எதிர்பார்க்காமல் அப்படியே உள்ளுக்குள் சாய்த்து விட்டு தொண்டை எரிய , கண்கள் தளும்பிட உள் நுழையும் அசுரனை அனுபவித்து விட்டு நிமிர்ந்தால், என்னை எரிப்பவளைப் போல பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஜோ. என்னவென்றேன். இந்தியர்கள் ஏன் இப்படி குடிக்கிறார்கள், குடி என்பது உங்களைப் பார்க்கையில் வெகு அநாகரீகமாய் படுகிறது என்று அவள் பார்த்த கேட்ட கேவல இந்தியர்களைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். இந்திய டெல்லி ஆக்ராக்களில் கண்ட பிச்சைக்காரர்கள், குப்பைகள், சாக்கடையோர மனிதர்கள், ஏமாற்றிய டாக்ஸி டிரைவர்கள், நெஞ்சின் மேலாய் பார்வையை எடுக்காத நாகரீக ஆட்கள் என மொத்த இந்திய கேவலத்தின் பிரதிநிதியாக நான் அவளின் வசவுகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.இதற்கிடையில் அங்கனமே நான் மூன்று ரவுண்ட்களை முடித்திருந்தேன். அவளோ பீரை கையிலெடுக்காமல் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ஏன் குடிப்பதாயில்லையா எனக்கேட்க, உனக்கு நிறைய கோபம் வருமா என்றாள். நானோ வெகு மந்தகாசப் புன்னகையுடன், கோபம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாதென்றும், வாழ்நாளில் நான் திட்டிய ஒரே ஒருவர் என் மானேஜர் தானென்றும் பவ்வியமாகக்கூறிவிட்டு அவளைப்பார்த்தேன். நேற்று வந்தவள் என் கோபத்தைப்பற்றி விசாரிக்கிறாள் என்றால் , நம்மைப்பற்றி மானேஜர் முன்னமே போட்டுக்கொடுத்து விட்டான் என்றுதானே அர்த்தம். அவளோ பீரை ஒரு மிடக்கு விழுங்கிவிட்டு ( இப்போது அவளின் தங்க கழுத்துக்குள் பீர் போவது தெரிவதை நான் தாகத்துடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்) உன்னை ஏன் எல்லோரும் ஹிட்லர் என்றழைக்கிறார்கள் என்றாள்.

இதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென என் மூளைக்குள் தேடிப்பார்த்தேன், எதுவும் சிக்காமல் போகவே, லெட் அஸ் செக் டக்கீலா என்றபடி , பேரரை அழைத்து **** என்றேன். இங்கு லெமன் , உப்பை எல்லாம் தர மாட்டார்கள். டக்கீலா மட்டும்தான் நாம் தான் லெமன் உப்பையெல்லாம் தனியாக கேட்டு வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். வந்த வேகத்தில் நான் குடித்து முடித்தேன். அவளோ ஒரு நொடிக்கும் குறைவாக என்னைப்பார்த்தவள், அதே வேகத்தில் ஒரு டக்கீலாக்களை முடித்தாள். அவளின் பாதி குடித்த பீரை எடுத்து அதே வேகத்தில் குடித்து முடிக்க , அவள் வில் ஹாவ் ஒன் மோர் என்றாள். நான் இரண்டு என்றேன். மணி மூன்றரை ஆகியிருந்தது. நாங்கள் இன்னமும் டக்கீலாவில் உட்கார்ந்திருந்தோம். ஆர்டர் செய்த பிரைட் ரைஸ் ஓரமாய் காத்துக்கிடந்தது.

தான் இங்கிலாந்தில் பார்ட் டைம் வேலை செய்து படித்ததாகவும் பள்ளியிலிருந்து காதலித்தவன் வேறொருவளை மணந்து கொண்டதால் மனம் வெறுத்து துபாயில் வேலைப்பார்த்ததாகவும் துபாயின் நெருக்கடிகளில் சிக்கி வேலைப்போய்விட தற்சமயம் ஓமனில் இருப்பதாகவும் கூறினாள். அட வெள்ளைக்காரிக்குமா லவ் பெயிலியர் என்று ஒரு ஆதரவு பார்வையை வீச , அவளோ உனக்கு கேர்ள் பிரண்ட் இருக்காளா? என்றாள். நான் வழக்கமான தலையசைப்பில் இல்லையென்றேன். ஏன் என்றாள் அதைத்தான் நானும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றேன்.

என் கணக்கில் ஹாப் பிராந்தியும் , நான்கு டக்கீலாக்களும் அரைக்கப் பீருமாய் போதை பெருகி வழிந்தது. வெள்ளைக்காரி என் நெஞ்சில் சாய்ந்துக்கொண்டிருப்பதாய் நினைத்துக்கொண்டேன், சந்தோசத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் போதையேறுவதாய் தோன்றியது.
அவளோ ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள், சிகரெட் பற்ற வைத்து என் முகத்தில் ஊதியபடி கோபத்தில் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு வேலை அவளின் காதலனை நினைத்து திட்டிக்கொண்டிருக்கலாம் என்பதாய் பட்டது எனக்கு.

நீ யாருடா எனக்கு ? என்கிற கேள்வியில் சுண்டிப்போனது மனம். நான் யாரென்கிற கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது எனத் தெரியாமல் திகைத்து நின்றேன். உன்னை யோசிக்கக்கூட எனக்கு நேரமில்லை. உனக்கு ஏண்டா நான் பதில் சொல்லனும், எங்க போறேன் , யார் கூட பேசுறேன், என்ன பண்றேன்னு ஏன் சொல்லனும். நீ எனக்கான ஒரு அவுட்லெட் அவ்ளோதான் அதைத்தாண்டி எதுவுமில்லை. வேணும்னு தோணினா நான் பேசுவேன். விருப்பமிருந்தா பேசு , இல்லாட்டி விடு. உன்னைத்தேடி , உன்னைப்பற்றி யோசிக்க எனக்கு பிடிக்கல. என்றெல்லாம் பேசிவிட்டு போனவளை நினைத்துக்கொண்டேன்.

என் எதிரில் சிகரெட் பிடித்து என் மூஞ்சியில் ஊதுகிறவளாய் அவள் மாறிப்போனாள். மெல்ல நினைவிழக்கத்துவங்கியது. பெட்ரோல் குழாய்கள், ஜோ, காதல் , மானேஜர், எல்லாம் தாண்டி

”சார் பில்” என்கிற குரல் காதுக்குள் ஒலியெழுப்பி கலைத்துப்போட்டது.

இன்னும் இன்னுமாய் ஒரு காதல் கதை..,

2010-02-17T17:50:00.003+05:30

நீலத்தை தவிர ஏதுமற்ற வானத்தில்
ஒற்றை முகமாய் பிரகாசிக்கும்
சுற்றிய நூறு மினுக்கெட்டான்களில்
எட்டிப் பறித்ததெது
பட்டென இருள்கிழித்து மறையும்
ஒற்றைப்பூவின் பெயர் தேடச்செய்து
புவித் தொடாமல் எரிந்து மறைந்ததெது?
எவர் மத்தாப்பின் சிதறல்
ஆகாசம் நிறைக்கிறது
எவர் கனவின் இருள்
மறைந்து ஒளிர்கிறது?

மஸ்கட்டிலிருந்து கடைசியாய் கிளம்புவதற்கான டிக்கெட் கையில் கிடைத்தவுடனேயே பொண்டாட்டிக்கு சொல்வதற்காய் தொலைப்பேச நினைத்தவன், திடிரென முன்னால் நின்றால் எத்தகைய ஆனந்த அதிர்ச்சியை அடைவாள் அவள் என்கிற கற்பனையில் அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டேன்.

கிட்டத்தட்ட எட்டு மாத கர்ப்பத்திலிருந்தவளை ஊரில் விட்டு வந்தவன், குழந்தைப்பிறந்த ஒன்பது மாதங்களாகிவிட்டது. தினமுமான தொலைப்பேசி உரையாடல்களில் கடைசியாய் வெடித்து அழுது திட்டி முடிப்பதும், ஒரு வாரத்தில் உன் முன் நிற்பேன் என்கிற வாய்ச்சவடாலுமாய் நாட்களை நகர்த்திக்கொண்டிருந்தேன்.

உன் பொண்ணு,பொண்ணுன்னு போன்ல கொஞ்சுறதை நிறுத்திட்டு இங்க வந்து வச்சுப்பாரு, ஒரே நாள்ள ஓடிப்போயிடுவ. அவ எல்லாரும் தூங்கிறப்போதான் முழிச்சிட்டு விளையாடுறா, அவ முழிச்சுட்டு இருக்கிறப்போ தூங்கினா கத்தி ஊரைக்கூட்டுறா. முன்னேயாவது படுத்துட்டு இருந்தா, இப்போ ஒரு வாரமா எப்படியாவது தட்டு தடுமாறி நடக்க ஆரம்பிச்சிட்டா, டிவி போட்டா பாட்டு இருக்கிற சானலா வைக்கனும் வேற எதைப்பார்க்க நினைச்சாலும் விட மாட்டேன்றா. எங்க படுக்க வச்சாலும் துறு துறுன்னு நகர்ந்துப் போயிடுறா. அவ கூட ஓடி உக்கார்ந்து நடந்து பால்கொடுத்துன்னு ஒரு ஒரு நாளும் என் உயிரே போயிடுது. நீ என்னடான்னா அங்கே உட்கார்ந்துக்கிட்டு, எம்பொண்ணு எம்பொண்ணுன்னு பீத்திக்கிட்டு இருக்கே. பொண்ணு வந்ததிலிருந்து நானும் பார்த்திட்டு தான் இருக்கேன்.மூச்சுக்கு முன்னூறு வாட்டி பொண்ணு பொண்ணுன்னு சொல்றவன் ஒரு நாளிலேயாவது உன் உடம்பு எப்படி இருக்கு, ஒழுங்கா சாப்பிட்டீயானு ஒரு வார்த்தை இல்லை. பொண்ணுக்கு அதைக்கொடுத்தியா இதைக்கொடுத்தியான்னு மட்டும்தான் அக்கறை. நடத்துடா நான் பார்த்துக்கிறேன் என்றெல்லாம் கத்திக்கொண்டிருப்பவளை நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.

தேவதைக்கதைகளில் வருகிற வெண்ணிற ஆடையனிந்த சிறகுளுடனான தேவதையை கேட்டதெல்லாம் தருகிற தேவதையை எல்லோருக்குமே வேண்டுமென்கிற உணர்விருக்கும்.அத்தகைய தேவதைதான் இவள், குறையாத கருணை நிறைத்து வைத்தவள். எல்லா வசதிகளின் உச்சத்தில் இருக்கையிலும் அடுத்த வேலையை நோக்கி அலைந்துக்கொண்டிருந்தவனை காதலித்திட்ட கொடுமைக்காய் வீட்டை விட்டு வந்து திருமணம் செய்து கொண்டவள். ஒரு நாள் கூட நான் திட்டியோ , கத்திக்கொண்டிருக்கையிலோ முகம் சுளித்தவளில்லை. எல்லா திட்டுகளுக்கும் மென்சிரிப்பாய் என்னடா முடிஞ்சிட்டா இல்லையா? இதையெல்லாம் விட்டுட்டே என்று எடுத்துக்கொடுப்பாள்.என் கோபமெல்லாம் மறந்துப்போயி அவளை நோக்க, போடா போயி வேலையைப்பாரு எப்பப்பார்த்தாலும் சண்டை ஈவினிங் சீக்கிரமா வா, பீச்சுக்குப்போகலாம் என்பாள். எனக்கோ இருக்கிற எரிச்சலில் எவன்கூடவாவது போடீ, பீச்சுக்கு என்ன ? எங்க வேணா போ என்பேன். போனில் என்ன சொன்னே, என்பாள் அடுத்த கணங்களில் விழும் திட்டுக்களின் எண்ணிக்கை முடிகையில் என் கோபம் மறைந்து அய்யய்யோ மாட்டிக்கிட்டோமே என்கிற எண்ணம்தான் பெரிதாயிருக்கும். சாயங்காலம் வீட்டுக்குப்போனால் லைட், பேன் என்று எதையும் ஆன் பண்ணாமல் உட்கார்ந்திருப்பாள். என்னடி எப்போ வந்தே என்கையில் ஏன் உயிரோட வந்தேன்னு கேளு, உனக்கு நான் சலிச்சுப் போயிட்டேண்டா, அதான் கண்டபடி பேசுற, நான் எவன்கூட வேணா போவேன்னு நினைச்சு தானே அப்படி பேசுற, உன்னை நம்பி என் வீட்டை விட்டு வந்தேண்டா அதான் இப்படி பேசுற என்று கத்தித்தீர்ப்பாள். கொஞ்ச நேர கெஞ்சல்களில் இறங்கிவருகிறவளாயிருக்க மாட்டாள். எல்லா அடம் , அழுகை முடிய நள்ளிரவாகியிருக்கும். கன்னம் தொட்டு, கெஞ்சி நீ இப்படியே இருடி நான் போறேன், ரோட்ல போயிக்கத்துவேன். என் பொண்டாட்டி என்னைக்கொடுமை படுத்துறா, கேட்டுச்சொல்லுங்கன்னு தெருவுல இருக்கிற எவனையாவது கூட்டிட்டி வருவேன் என்கையில், கண்கள் பொங்கும் சிரிப்பை வெளிக்காட்டாமல் போடா நாயே என்பாள். மெல்ல மெல்ல விடியும் எங்களின் கோப வானம்.

பருவத்தில் வந்த காதலாயில்லை, இவள் எல்லாவற்றிலும் மிக தீர்க்கமான முடிவுகளோடும் தீராத அன்போடும் வாழ்பவள். எனக்கோ யோசனைகள் திட்டமிடல்கள் என்கிறவைகளோடு எந்த தொடர்புமிருந்ததில்லை. ஒரு அரைகுறை சராசரிக்கும் , மிகத்தீர்மானங்களுடனான புத்திசாலிக்குமான காதல். என் நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் எல்லோரும் பொறாமைத்தீ எரிய சொல்வார்கள், நியூட்டனின் மூன்றாம் விதியோட எடுத்துக்காட்டு நீங்கதாண்டா, ஒரு பக்கம் அழகு, அறிவு , நல்ல வேலை, நிறைய சம்பளம்னு ஒரு பொண்ணு, இன்னொரு பக்கம் மொக்கையான, வாங்கிற சம்பளத்தில படம் போடாத புத்தகங்களையும், பசிக்கிதுன்னு சொல்லி ஏமாத்துறவனுக்கு சாப்பாடும் , கூட பார்சலும் வாங்கித்தர லூசு . எதிரெதிர் துருவங்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்க்கும் உண்மைதாண்டா மாப்ளே என்கிறவனின் முகத்தில் கேலியைத்தாண்டிய பொறாமை இருக்கும்.

காதலிக்க ஆரம்பித்த நாட்களில் நான் நண்பர்களோடு வடபழனியில் தங்கியிருந்தேன். கூட இருந்தவர்கள் எல்லோருமே சாப்ட்வேர் ஆசாமிகள். அந்த அறையில் குறைந்த சம்பளத்தில் அதிக செலவாளியாய் நின்றது நான் மட்டும்தானாயிருக்கும். இவளுக்கோ என்னை ஒரே நாளில் கோடீஸ்வரத்தோரணையுடையவனாக ஆக்கிடும் திட்டம் இருந்திருக்க வேண்டும். அங்கிருந்த என் நண்பர்களின் பொறாமையைத் தூண்டி பாருடா நீயும் சராசரி ஆளில்லை என்கிற நம்பிக்கையை எனக்குள் ஊட்ட யோசித்தாளோ என்னமோ, ஒரே வாரத்தில் பதினாறு ஆயிரத்திற்கு சட்டை பேண்ட் என வாங்கிக்கொடுத்திட்டாள். எனக்கோ எதை போடுவது எதை விடுவது எனத்தெரியவில்லை. அவனவன் காலையில் அலுவலகம் போக துவைத்த சட்டை பேண்ட்களுடன் அயர்ன் செய்து கொண்டிருக்க நானோ, புதியதாய் கவரிலிருந்து பிரித்து பின் , அட்டைப்பெட்டியை கசக்கி எறிவேன். இப்படி நிகழ்ந்த மாபெரும் அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் நண்பர்களின் கூட்டம் பொருமிக்கொண்டிருக்க, ஒரு மாலையில் என்னை அழைத்தவள் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் உன் அறைக்கு வருவேன், உன் நண்பர்க்ள் எல்லோரும் அங்கிருக்க வேண்டும் அதுதான் முக்கியம் என்றாள்.

அது ஒரு ஞாயிறின் மாலை , அவனவன் டீவியின் இந்திய தொலைக்காட்சிகளில் முதன் முறையாக படத்தில் மூழ்கியிருக்க எனக்கு செல்பேசினாள். நான் மெதுவாக டேய் என் ஆளு வந்திருக்கா, உங்களை எல்லாம் இண்ட்ரீடியூஸ் பண்றேன் என்றேன். எவனும் என்னை சட்டை செய்யாமல் போடா , கனவு காணாதே என்று டீவியில் மூழ்கிப்போனார்கள்.
இவள் வாசல் வந்து கதவைத்தட்டினாள்.

வெகு கம்பீரமாக உள்ளே வந்தவள், என் பக்கத்தில் வந்து ஜோடியாக நின்று கொண்டாள். அவனவனுக்கு வேர்த்து விறுவிறுக்க வழிய ஆரம்பித்தார்கள். நானோ வானுலக தேவனாக இது அவன் , அது இவன் என்று பெயர் அறிமுகங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரம் இருந்தவள் என்னை வந்து பஸ் ஸ்டாப்ல டிராப் பண்ணுடா என்றாள்.

அடுத்த அரை மணிநேரத்தில் திரும்பி வந்தவனுக்கான மரியாதையை நீங்கள் திரைப்படங்களில் மட்டுமே கண்டிருப்பீர்கள்.

ஏண்டி என்னை உனக்குப்பிடித்தது என்கையில் , “ நீ நீயாவே இருந்தேடா, ஒரு கொழந்தை மாதிரி, அடம் , அழுகைன்னும், கோபம் வந்தா எதையும் ஏறெடுத்தும் பார்க்காம வீசியடிக்கிற கொழந்தையா இருந்தே என்பாள்.

அந்த நிமிடத்தில் ஓடிப்போய் அவளின் கன்னத்தைக்கிள்ளி முத்தமிட்டுக்கொள்வேன். அவளின் கைவிரல்களை கோர்த்துக்கொண்டு ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பேன். கல்யாணம் ஆகி இத்தனை மாசமாச்சு. இன்னுமாடா நான் சலிக்கலை உனக்கு. என்னமோ நேத்து கல்யாணம் ஆகினவன் மாதிரி இருக்கேடா நீயென்பாள். உனக்கு சலிச்சிடுச்சாடி என்கையில் ஆமாம், அதான் புதுசா யாரையாவது லவ் பண்ணலாம்னு யோசிக்கிறேன் என்பாள்.

எல்லா சண்டைகளின் முடிவிலும் என்னை யாரும் தொடக்கூடாது என்கிறதுதான் இருவருக்குமான எல்லைக்கோடு. எத்தனை நிமிடங்கள் நீடிக்கும் என்றெல்லாம் யோசிக்கக்கூட முடியாது. இரவு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு புறமாய் முதுகு காட்டி உறங்குபவளின் அழகு , விடியற்காலையில் என் மார்போடு கட்டிக்கொண்டிருப்பாள். எழுந்து டீ போட்டு வருகையில், சண்டை போடுறான் பொண்டாட்டிக்கிட்டே, இப்போ யாருக்கு நஷ்டமாச்சு என்று கண்ணடிப்பாள்.

கர்ப்பத்தின் ஆரம்ப மாதங்களில் தினமும் வாந்தி , எதை தின்றாலும் வாந்தி நிற்காத வாந்தி. எனக்கோ என்ன செய்வதென எதுவும் தெரியாமல் புலம்பித்தவிப்பேன். இருடா, குழந்தை வேணும்தானே, அப்படிதான் இருக்கும் , நீ பயப்படாமல் இரு என்பாள். பெரிதாகத்துவங்கிய வயிற்றில் எங்கள் குழந்தையின் அசைவுகளை உட்கார்ந்து ஆராய்வதுதான் எங்களின் முழுநேர வேலை. இப்போ பொண்ணு சோம்பல் முறிக்கிறா, என்னடி இன்னும் சாப்பிடலன்னா எட்டி உதைக்கிறா என்கிறதாய் ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்.

ஆறு மாத கர்ப்பக்காலத்தில் நானே கர்ப்பத்தை சுமந்தலைவதாய் எண்ணிக்கொள்வேன். அவளை நகர விடாமல் அதை செய்யாதே , இதை செய்யாதே என மிரட்டிக்கொண்டிருப்பேன். பெரிய இவன், புருசன்னு நிருபிக்கிறாராமாம் என்று முகம் கொள்ளா சிரிப்போடு கிண்டல் செய்துக்கொண்டிருப்பாள்.

எட்டாவது மாதத்தின் ஆரம்பத்தில் வேலை பொருளாதார பிரச்சனைகளின் காரணமாய் வெளிநாட்டு வேலையை ஒப்புக்கொள்வதா? பொண்டாட்டி பிரசவம் பக்கத்தில் இருந்து பார்ப்பதா என்கிற மனச்சிக்கலில் குமைந்துப்போகையிலும் அவள்தான் சொன்னாள், போடா போயி பொறக்கப்போற பொண்ணுக்கு நிறைய தங்கம் வாங்கிட்டு வாடா, நான் பார்த்துக்கிறேன் நீ கவலைப்படாமல் போடா என்று அனுப்பி வைத்தாள். காலத்தின் சுழற்சியில் குழந்தைப் பிறந்த நாளில் நான் அலுவலகத்தில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் வெறிப்பிடித்து அலைந்து கொண்டிருந்தேன்.

இறங்கத்துவங்கியது விமானம், சென்னை அதிகாலையில் பனிமூட்டமாய் மூடிக்கிடக்க, சரெலென்ற பாய்ச்சலில் வந்திட்டது சென்னை.எல்லோருக்கும் முன்னால் மனம் ஓடத்துவங்க, வேகமாய் நடைப்போடத் துவங்கினேன்.நீண்ட குடியுரிமை வரிசையில் அவனைப்பார்த்தேன். எக்கச்சக்க டியூட்டி ப்ரீ பைகளுடன் வெகுத்துடிப்பாய் முன்னேற பிரயத்தனப்பட்டிக்கொண்டிருந்தான். கண்களில் உறக்கம் தாண்டியும் உற்சாக வெள்ளமடித்தது.

எல்லாம் முடிந்து வாசலை வந்தடைந்தவன், மெதுவாய் நினைவுக்குக்கொண்டு வந்தேன். நான் படித்த கதையின் நாயகன் பொண்டாட்டியைத்தேடி வீட்டிற்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். சென்னையின் பரபரப்பு என்னை ஏதோ செய்தது. அவள் இன்னேரம் கணவனின் அன்பில் கரைந்திருப்பாள் , அவன் தன் குழந்தையைக் கொஞ்சி களைத்திருப்பான். என்னை தாண்டி கடந்தப்போன அந்த ஆளை பார்த்தேன்.

மெதுவாய் எரிச்சலுற்று , செல்போனில் நண்பனை தொடர்புக்கொண்டேன், அவனின் மொபைல் சுவிட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டிருந்தது. பக்கத்திலிருந்த ஒரு பெண்ணை வெறிக்கத்துவங்கினேன். சற்று நேரத்திற்கு பின்னான முயற்சியிலும் சுவிட்ச் ஆப் என்றது போன்.

இன்னுமொரு காதல் கதை ..,

2010-02-01T14:58:00.001+05:30

எட்டாம் வகுப்பின் அரையாண்டுத் தேர்வுக்கு முந்தைய டியூசன் வகுப்புகளில் வெகுத்தீவிரமாக படிப்பதாக பாவனைக்கொண்டிருந்தேன். காலாண்டில் வாங்கிய மதிப்பெண்களை விட கொஞ்சமாவது கூடுதலாய் எடுத்து வீட்டில் கெளரவத்தை நிலை நாட்டிடுவது என்பது மிகப்பெரிய குறிக்கோள். முதல் ஐந்து ரேங்க்களுக்குள் வந்தால் சைக்கிள் வாங்கித்தர சொல்லி கேட்கப்போவதாய் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எப்போதும் டீயுசன் ஆரம்பிக்கும் முன் அங்கிருக்கும் பெண்கள் நன்றாய் படிக்கிற மாணவர்களிடம் மட்டும் நோட் வாங்கி சந்தேகங்களைக் கேட்டு பேசிக்கொள்வார்கள். பொண்ணுங்களிடம் பேசுவதே பெரிய சாதனையாய் பார்க்கப்பட்ட அந்தக்காலத்தில் என்னிடம் பேசுவதற்கு கூட எவளும் இருந்ததில்லை. நித்யாவைத்தவிர

வெகு திருத்தமான வட்ட முகம் , எப்போதுமே ஒரு நிமிடத்திற்கு முன் தான் குளித்திட்டு வந்தாளோ என்கிற எண்ணம் தோன்ற செய்யும் சுத்தம். மெல்லிய சந்தனக்கீற்று நெற்றியில், கண்களுக்குள்ளாய் சிரிப்பும் , ஒழுங்கான பல்வரிசையுமாய் இருப்பாள். அப்போது குறுக்கெழுத்துப்போட்டிக்கு வரும் கூப்பன்களை கத்தரித்து எடுத்து வருவாள். சரியான பதில் எழுதி அனுப்பும் வாசகர்களுக்கு நூறு ரூபாய் பரிசளிக்கப்படும் , ஒன்றிற்கு மேலானவர்கள் சரியான பதில் எழுதியிருந்தால் பகிர்ந்தளிக்கப்படும் என்கிற அதன் வாசகங்களைப்பார்க்கையில் எனக்கு சிரிப்பாய் இருக்கும். அப்போது இருந்த என் அரைகுறை அறிவில் அவள் குறுக்கெழுத்தை நிரப்ப உதவுவேன்.

வெகு மெல்லியக்குரலில் என்னிடம் பேசுவாள், ஏன் எப்பவும் கோவமா இருக்கே, உங்க வீட்டுல இருக்கிற அடுக்கு செவ்வந்தி எடுத்துட்டு வந்து தான்னா ஏன் தர மாட்டேன்ற? உனக்கு ஏன் கெட்ட வார்த்தையாய் வருது என்கிற கேள்விகள் தினம் தவறாமல் இடம்பெறும். அவனவன் இருக்கிற மொக்கைப்பெண்களுக்கே டிசம்பர் பூ அதுவும் கட்டி எடுத்து வந்து தருவார்கள், இல்லாவிட்டால் மல்லிகைக்கொல்லைக்கு போய் அரும்பாய் வாங்கி வாழையிலையில் கட்டி எடுத்து வந்து தருவார்கள். என் வீட்டில் அப்போது நிறைய பூச்செடிகளின் விதைகளை சர்ச்சிலிருந்து எடுத்து வந்து வளர்த்து வந்தேன். வயலுக்குப்போட அப்பா வாங்கிப்போகும் யூரியாவை வெகு சிறிது எடுத்து நீரில் கரைத்து அம்மா உரமிடுவதால் எந்த செடியும் செத்துப்போகாது. அத்தனைப்பூக்கும் பூக்களில் அம்மா ஒன்றையும் பறித்து வைத்துக்கொள்ள மாட்டாள். எப்போதாவது எங்கேனும் மாயவரத்துக்கோ, காரைக்காலுக்கோ போய்விட்டு வந்தால் மரிக்கொழுந்து ஒரு கொத்து அப்பா வாங்கி வருவார், அதிலேயும் பாதியை தலையில் சொருகிக்கொண்டு மீதியை தேங்காயெண்ணெய் பாட்டிலில் போட்டு வைப்பாள். எனக்கும் பூ பறித்துக்கொடுப்பதில் தயக்கம் ஒன்றுமில்லை. அம்மா ஆயிரம் கேள்வி கேட்பாள் அதுவுமில்லாமல் பசங்களிடம் வீறாப்பாய் பலநாள்கள் பேசி அவர்கள் பூக்கொடுத்து வழிவதையே சாகிற அளவுக்கு பேசியவன் என்பதால் தன்மானத்தைக்காக்கும் பொருட்டு பொறுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நித்யா அப்போதுதான் சமைக்க கற்றுக்கொண்டிருந்தாள், டியூசன் ஆரம்பிக்கும் முன் எதையாவது ஒளித்து எடுத்து வந்து தருவாள். ஏதாவது அடை, அதிரசம், முறுக்கு , எள்ளுருண்டை , சில நேரங்களில் சீனி லட்டு என்று கிராமத்தில் அரிதாய் விசேசங்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கிற பட்சணங்களாயிருக்கும். எது கொடுத்தாலும் தேவையில்லை, இதெல்லாம் கொடுத்து என்னை அசிங்கப்படுத்தாதே என்றெல்லாம் பிகு பண்ணினாலும் கடைசியாய் டியூசன் சார் வருவதற்கு முன்னால் வாங்கி வாயில் போட்டுக் கரைத்து முடிப்பேன்.

அவள் வீட்டில் இருப்பவர்கள் என்னை ரோட்டில் பார்த்தால் டேய் பாத்திமா மொவந்தானே நீ, ஒம்மாட்ட சொல்லி பூசணிப்பிஞ்சு தொக்குப்பதத்துக்கு கேட்டேன்னு சொல்லு என்பார்கள். வயலும் விவசாயமுமாய் இருப்பதால் அம்மா கத்திரி , வெண்டைச்செடிகளும் கூடவே பரங்கி, பூசணியும் கோடையில் வெள்ளரியும் பயிர் செய்திருப்பாள் எப்போதும். அவள் பாட்டுக்கு செடி கொடி ஆடு மாடுன்னு எல்லாவற்றுக்கூடவும் எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருப்பாள். எவ்ளோ விளைந்தாலும் கேட்கிறவர்களுக்குக் கொடுத்து விட்டு மீதத்தை வீட்டின் சமையலுக்காய் கொண்டு வருவாள். நேரம் கழித்து வருகிற நாட்களில் ரசமும் , முருங்கைக்கீரையும் இருக்கும். வீட்டு வாசலில் இருக்கிற முருங்கை மரத்தை வெட்டி ஆற்றில் எரிய நிறைய நாள் யோசித்திருக்கிறேன். அம்மா வைக்கிற ரசத்தின் ருசி அலாதியானது . அவரவர் அம்மாக்களின் கைப்பக்குவம் அப்படிதான் இருக்குமோ என்னமோ.

அம்மாவுக்கு எப்போதும் என் மேல் பாசம் இருப்பதற்கான சுவடுகளையே நான் கண்டதில்லை. எனக்கு கோபம் வந்திட்டால் வீட்டில் இருக்கும் ஆடு மாடுகளை விரட்டி அடித்திடுவது, தென்னை மரத்திலேறி இருக்கிற இளநீர் குரும்பை வரைக்கும் பிடுங்கிப்போடுவது. இல்லாவிட்டால் உன் அண்ணன் தம்பி எல்லோரும் திருட்டுப்பயல்கள் எங்க நைனா வாங்கினக் கொல்லையை பங்குப்போட்டுட்டாங்கன்னு சொல்வது , தங்கச்சியை தலையில் கொட்டி அழ விடுவது என்கிற எல்லா கொடூரத்தனங்களுக்கும் தீராமல் அவள் ஆசையாய் வளர்த்திருக்கும் செடிகளை வேரோடுப் பிடிங்கி எறிவது வரை செய்வேன்.

அம்மாவுக்கு கோபத்தில் தலைக்கால் தெரியாது , விளக்கு மாறு , செருப்பு என கிடைத்ததையெல்லாம் எடுத்து அடிப்பாள். கையில் மாட்டிக்கொள்ளாமல் ஓடி ஓடி எரிச்சலூட்டுவேன். அரை செங்கல்லை எடுத்து வீட்டின் கதவில் அடிப்பேன். வீட்ல அடங்காதவன் , ஊர்ல அடிப்பட்டுதாண்டா சாவான், என் வாசாக்கு வாங்கதடா , நாசமாப்போயி நடுத்தெருவிலெ நிப்பேடா என்பாள். ஊரில இருக்கிற கிழடு கட்டைங்க எல்லாம் பஞ்சாயத்து செய்வார்கள். ஏண்டா இப்படி பண்றே, வய ஆடு மாடுன்னு கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைக்கிற திமிர்டா உனக்கெல்லாம் , உன்னையெல்லாம் சட்டித் தூக்க வைச்சு சம்பாதிக்கிற காசுல சாப்பிடனும்டா அவ என்கிறவர்களை வெகு திருத்தமாக உன் வேலை மயிரப்பாத்திட்டு போறீயா , இல்லை அரைக்கல்லால அடிக்கட்டுமா எனக்கேட்டபடி அனாயசமாக அவர்களின் காலடியில் பட்டுத்தெறிக்கிற வகையில் செங்கற்களால் அடிப்பேன். தலையில் அடித்துக்கொண்டு போய்விடுவார்கள். எல்லா கூத்தும் என் அப்பா வருகிற வரைக்கும்தான். அவர் வந்தப்பின்னால் அம்மா ஒரு பெரிய ஒப்பாரி வைத்து அழுவாள்.

அவ்ளோதான் அவர் வெளியில் வந்து கையில் சிக்குவேனா என்கிற பார்வையைப்பார்ப்பார். சிறிது நேரத்தில் வீட்டில் வெளிக்கதவு பூட்டப்படும் , நான் கோபத்திலும் கெளரவத்திலும் ரோட்டில் தூரமாய் உட்கார்ந்திருப்பேன். சண்டை வழக்கமாய் இரவு டியூசன் விட்டு வந்தவுடனே ஆரம்பித்து முடியும். ஒன்பது பத்து மணி ஆனப்பின்னே, ஊரில் நடமாட்டங்கள் குறையும் ஆங்காங்கே நாய் ஊளையிடும், பேய்களின் நடமாட்டம் நாய்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும் என்று சொன்னக்கதைகள் அச்சத்தைத்தரும். பசி வயிற்றைப்பிசையும். அச்சமும் அவமானமாய் போய் வீட்டுக்கதவை தட்டினால் திறக்கவே மாட்டாள் அம்மா. அப்பா இடையிடையே பனியில சாப்பிடாம கிடக்கிறான் , தொலைஞ்சிப்போறான் தொறந்து விடு என்கிற குரல் கேட்கும். புள்ளன்னா கண்டிச்சு வளக்கலன்னா நடுரோட்ல சீரழிவான் உன் புள்ள எனத்திட்டி அதை மறுத்திடுவாள் அம்மா.

இவ்வளவு நேரம் இருந்த கோபம் , தன்மானம் எல்லாம் போயி அம்மா பசிக்குதும்மா, பயமா இருக்கும்மா கதவைத்தொற என தட்ட ஆரம்பிப்பேன். அம்மாவோ நான் பேசிய எல்லாவற்றையும் மறு ஒளிப்பரப்பு செய்வாள். இவ்ளோ பேசினானா அப்போ தொறக்காத அங்கேயே கிடந்து சாகட்டும் என்பார் அப்பா.

எத்தனை நேரம் கத்தினாலும் கதவு திறக்கிற வழியைக்காணோம் என்கிற கடுப்பில் வாசல் தரையில் படுப்பேன். மார்கழி குளிரும் , மண் தரையின் ஜில்லிப்புமாய் பசியின் கொடுமையில் சுத்தமாய் தூக்கம் வராது. வீட்டில் இருக்கும் நாய்களோ வேகமாய் வெளியில் ஓடுவது குரைப்புதும் திரும்பி அதே வேகத்தில் ஓடி வருவதுமாய் பயமுறுத்திக்கொண்டிருக்கும்.

எல்லாம் முடிந்து எப்போது உறங்கினோம் எனத்தெரியாமல் மழைப்பொழிகிறதோ என்கிற ஈரத்தின் தெறிப்பில் எழுகையில் அம்மா கோபமடங்காமல் சாணிக்கரைத்து வாசலுக்குப்போட்டுக்கொண்டிருப்பாள். ஒரு வார்த்தைக்கூட பேச மாட்டாள். அம்மா அம்மா இனிமே சண்டைப்போட மாட்டேன் என்று கதறினாலும் பேசமாட்டாள். அப்பா நாலு மணிக்கெல்லாம் வயலுக்குப்போயிருப்பார். பாதி நாட்களில் என்மேல் போர்த்திக்கிடக்கும் அவரது வேட்டியோ துண்டோ அவர் காலையில் போகிற அவசரத்தில் போர்த்தி விட்டுப்போனதாயிருக்கும்.

அம்மாவோ அவள்பாட்டுக்கு வீட்டினுள் எறிந்த கற்களை சுத்தம் செய்வாள்,பிடிங்கி எறிந்த செடிகளை நட்டு வைப்பாள். செடிகளை பார்க்கையில் வேதனையில் முகம் நெரிக்க அதுவும் உயிர்தானேடா உன்னை என்னப்பண்ணிச்சு என்பாள் வெகு ஆத்திரத்துடன். வீட்டை தொறந்து வைக்க முடியல கண்ட நாயும் உள்ளே புகுந்திடுது என சாடைப்பேசுவாள். டீ டம்ளரை நங்கென்று தரையில் வைத்துப்போவாள், பசி ஒரு பக்கம் என்றாலும் கோபமும் சுயகெளரவமும் டீயை தொடுவதற்கு இடம்தராது. தங்கையோ திகிலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள் . நெருங்காமல் ஒரு தூரத்தை கணக்காய் வைத்துக்கொண்டிருப்பாள். அடிக்க ஆரம்பிக்குமுன் அழுது அம்மாவைக்கூப்பிடும் வித்தை அவளுக்குத் தெரியும் மிக நன்றாய்.

காலையில் ஆற்றில் குதித்து நீந்திக்களைத்து பள்ளிக்குப்போகும் அவசரத்தில் வருகையில் பசி மட்டும்தான் இருக்கும். திட்டு கோபம் ஆத்திரம் எல்லாம் மறந்துப்போகும். நீர் விட்ட சோற்றில் தயிரைப்பிசைந்து பசி தீர கட்டி விட்டப்பின் தான் உலகம் சிறு மங்கலாய்த் தெரியும். சைக்கிளில் பெல் அடித்துப்போகிற நண்பர்களைப் பொறாமையில் பார்த்தபடி டிஎல் போயிட்டான்னே என்றோ டில் போயிடுச்சுடா என்றபடியோ ஓட்டமாய் ஓடுவதுதான் தினமும் நடக்கும். டிஎல் என்பது தனலெட்சுமி என்கிற நாகை – மயிலாடுதுறைப்பேருந்து. எங்கள் ஊரை அது ஒன்பது முப்பதுக்கு கிராஸ் செய்யும். முதல் மணி ஒன்பது முப்பதுக்கு அடிக்கும் அதற்கு முன் பள்ளிக்கு செல்லவில்லை என்றால் கிரவுண்டில் முட்டிப்போட வேண்டியிருக்கும் என்பதால் அந்த பரபரப்பு.

அம்மாவிடம் வாங்கியத்திட்டுக்களை கோபத்தைக் காட்ட நித்யா இருந்தாள். அவள் எதைக்கேட்டாலும் வேலை மயிரப்பாரு என்கிற ஒற்றை வார்த்தையில் அழ வைப்பேன். உன் கையில தானே நான் பேசுறேன், என்னை ஏன் இப்படி திட்ற என்கையில் கண்கள் சிவந்து அருவியாய் அழுகைக்கொட்டும். கூட இருக்கும் கொடுக்குகள் எல்லாம் நீ செத்துப்போயிட்டா ஒரு நாளு லீவாவது கிடைக்கும் என்று சாபமிடுவார்கள். உங்களை எல்லாம் கொன்னா கூட லீவு கிடைக்கும் என்பேன். மகமாயி கோயில்ல மண்ணள்ளி வச்சுடுவேன் என்பாள் குட்டி வள்ளி. அந்தப் பக்கம் வா உன்னை ஆத்துல தள்ளிக்கொல்றேன் என்பேன். இரு பீரியட்கள் முடிந்தப்பின்னே, பத்து நிமிட இடைவெளி . அப்போது திரும்பவும் வருவாள் நித்யா, இந்த முறை சாப்பிட எதையாவது வைத்துக்கொண்டு. பெரும்பாலும் வாழைப்பழங்களாயிருக்கும் அல்லது வெகு சொற்ப மாங்காய் பத்தைகள். நான் பாட்டுக்கு கண்டுக்காமல் இருப்பேன், என் பெஞ்சின் வெகு அருகில் வந்து நீ இனிமே சண்டைப்போட்டே நான் பேசவே மாட்டேன் என்றபடி வைத்துவிட்டு போயிடுவாள்.

எட்டாம் வகுப்பின் அரையாண்டு விடுமுறைக்குப்பின்னால் பள்ளிக்கு வந்த நித்யா அரைச்சட்டையிலிருந்து தாவணி போட்டிருந்தாள். வெட்கமும் கோணலுமாய் அவ வயசுக்கு வந்திட்டாடோய் என்கிற என் நண்பர்களின் கேலிக்கூச்சல்கள் என்னுள் எதிரொலித்தது. இனிமே பேச மாட்டாடா அவ பெரிய பொண்ணாகிட்டா என்கிற வைத்தெரிச்சல்களாய் இருந்தது.

டியூசன் போனபோது வழக்கமாய் என்னருகில் உட்காருபவள், வேறு ஒரு பெண்ணுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டாள். என் முகத்தை பார்ப்பதை முடிந்த மட்டும் தவிர்த்தாள். எனக்கோ என்ன **** வயசுக்கு வந்திட்டா , பேசக்கூட மாட்டேன்றா , பெரிய புடுங்கியாகிட்டா என்று வண்டையாய் வந்து கொண்டிருந்தது.

டியூசன் முடிகிற வரைக்கும் என்னால் அங்கு உட்கார்ந்திருக்க முடியவில்லை. முடிந்து வெளியில் வந்தவுடன் அவரவர் சைக்கிள் எடுத்துக்கொண்டு பெல்லை கண்டபடி அடித்துப்பறந்து போனார்கள். நான் மெதுவாக நடக்கத்துவங்கினேன், என்னுடன் என் தெருப்பயல்கள் இருவரும் ஒரு பொண்ணும் நடந்து வந்தார்கள். எனக்குப்பின்னால் நடந்து வந்த நித்யா திடிரென வேகமாய் வந்து என் கையைப்பிடித்து எதையோ திணித்து விட்டு ஓடி விட்டாள்.

வெளிச்சத்தில் பார்க்கையில் ஒரு சிறு கோடு போட்ட பேப்பரில் பென்சிலால் “நாளைக்கு எனக்கு அடுக்கு செவ்வந்தி பூ எடுத்துட்டு வா:” , நித்யா என்றிருந்தது.

கானல் காதல் மற்றும் காமம். - கானல்வரி நாவலை முன்வைத்து

2010-01-29T15:37:00.002+05:30

நான் ஒரு சராசரியான வாசகன், இலக்கியத்தரங்களில் விவாதங்களிலோ இசங்களுக்குள்ளான சிக்கல்களிலோ மாட்டிக்கொண்டு அல்லல்படுகிறவனில்லை. வாசிக்கப்பிடிக்கும் , அதை பகிர்ந்துக்கொள்ளவும் பிடிக்கும்.

தமிழ்நதியின் கானல்வரி நாவல் உயிர்மை வெளியீடாக வந்திருக்கிறது. இவரின் நந்தகுமாரனுக்கு மாதங்கி எழுதுவது சிறுகதை தொகுப்பு வாசித்திருக்கிறேன். அதில் சில கதைகள் எனக்கு வெகுவாய் பிடித்திருந்தது.

மஞ்சள் வெயில் வாசித்த நிறைய பேருக்கு அதன் பாதிப்பு எப்போதும் மாறுவதில்லை. யூமா வாசுகியின் அன்பின் நெகிழ்வில் சிக்கிக்கொண்டு தத்தளிக்க வைத்த நாவல் அது. கதிரவன் நாமாகி கிடந்து உருளச்செய்யும் நாவல்.

தமிழ்நதிக்கும் மஞ்சள் வெயில் மிகப்பிடித்திருக்கிறது, அதன் பாதிப்பில் அதன் முறையில் தன் முதல் நாவலை எழுதியிருக்கிறார் கடித வடிவில்..,

ஆனால் மஞ்சள் வெயிலுக்கும் கானல் வரிக்குமான பெரிய வேறுபாடு எந்த ஒரு வரியிலும் கதிரவனின் மனச்சிக்கலை , பிறழ்வை, காதலின் வலியை, அவஸ்தையை சொல்லியிப்பார் யூமா. வெறும் காதலுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை அல்ல.

நாவலின் முழுக்க இழையோடிருக்கும் வார்த்தைகள் கட்டமைத்திருப்பது வெறும் இருவருக்குமான உடல்தேவைகளை அல்லது அப்படித்தான் வார்த்தைகள் உணரவைக்கின்றன. மெளலிக்கான வரையறைகளில் ஒரு சமகால இலக்கிய (?) ஆணுக்கான இலக்கணங்கள் சரியாகப்பொருந்திடுகிறது.

மாதவிக்கும் மெளலிக்கும் இடையேயான நேசத்திற்கு இலக்கியமும் இணையமும் உதவிட இதற்கு பின்னால் வர்ணணைகளில் நிறைய தமிழ்சினிமா காட்சிகள் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க இயலவில்லை.

காதல் - இதற்குள் எத்தனை வார்த்தையாடல்களை சமூகம் ஏற்றி வைத்திருக்கிறது. ஏற்கனவே மணமான வெவ்வேறான இருவருக்குள்ளும் ஏற்படுவதற்கு பெயர் கள்ளக்காதலா? நாவலுக்குள்ளாய் சரடுபாய்ந்த வார்த்தைகள் ப்ராய்டின் மொழிகளுக்குள் சொல்வதானால் சமூக பயத்திற்கும் சுயமனதிற்கும் இடையிலான சிக்கலான போராட்ட மனநிலையே இத்தகைய காதல்களை கள்ளக்காதலாய் வகைப்படுத்திடுகிறது. ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான காதல் எத்தகைய உறவையும் தாண்டி உயிர்ப்பிக்கும் என்பதை தைரியமாக எடுத்தாண்டுள்ள தமிழ்நதிக்கு வாழ்த்துகள்.

மெளலிக்கும் மாதவிக்கும் தங்களது சமூக நிலையை விட்டு வரவோ அல்லது உடைத்தெறியவோ மனமில்லை. காதலும் அதைதாண்டிய புதுக்காமமும் கரையுடைத்த புதுவெள்ளமாய் பாய்ந்தோடுகிறது. இதற்கு மேலாய் என்னவென்கிற கேள்விக்குள் வழக்கமான பெண்ணாகவும் ஆணாகவும் இருவருமே மாறிப்போவதுதான் இந்த நாவல் . அதற்காய் குழந்தை குடும்பம் என்கிற துணைக்காரணிகளை கைக்காட்டினாலும் நீர்த்துப்போன காமம் தாண்டி காதல் நிலைத்திருக்கவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

எப்போதுமே என்மேல் வைக்கப்படும் ஒரு குற்றச்சாட்டு என் புனைவுகளில் நான் மட்டுமே நல்லவனாய் வருவதைப்பற்றியது. இந்த மொத்த உலகமும் நல்லவன்னு சொல்லலை நான் மட்டுமாவது என் புனைவில் அப்படி வாழ்ந்துக்கொள்கிறேன் என எப்போதும் பதிலளிப்பேன். இங்கேயும் அதேதான் மாதவி மட்டுமே ஒரு அப்பாவியாக, காதலில் தோய்ந்து கசிந்துருகிறவளாக மொத்த குற்றச்சாட்டுகளையும் மெளலியின் மேல் ஏற்றி வைக்கையில் பரிதாபத்திற்கு பதிலாய் ஆயாசம் மட்டுமே வருகிறது மாதவியின் மேல்.

எல்லாவற்றையும் தெரிந்தே செய்தப்பின் குற்றத்தை எதிராளியின் மேலாய் மட்டும் ஏற்றி வைக்கும் வழக்கமான குணம் இந்த நாயகிக்குமா தமிழ்நதி எனக்கேட்க வைக்கிறது. பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்னா அது காமமுற்ற இருவரின் மேலாய் தீர்க்கப்பட வேண்டுமே தவிர ஒற்றையாய் பலிகொடுப்பதில்லை.

நாவலில் உலவும் நிகழ்கால மனிதர்களை ஒரு கிசுகிசுப்புக்கான மனநிலையுடனே படித்தேன். இதையெல்லாம் தாண்டி மெளலி மேல் பெரிதாய் கோபமும் ஏற்படவில்லை சொல்லப்போனால் மெளலிக்கான விளக்கங்களோ சங்கடங்களோ இந்த நாவலில் சொல்லப்படவில்லை. மெளலியின் பார்வையில் இந்த நாவல் எழுதப்பட்டிருந்தால் மாதவிக்கும் இந்த நிலைதான் ஏற்பட்டிருக்கும்.

ஒரே ஒரு காதல் என்கிற ஒன்றை இன்றைக்கும் உயர்த்திப்பிடிக்கும் நிறைய நல்லவர்கள் நிறைந்த உலகில் அதை புறம்தள்ளியிருப்பதற்காய் , காதல் என்கிற மாயப்பிசாசு தன் கரங்களை எந்த தருணத்திலும் பற்றிக்கொள்ளும் என்கிற உண்மையை தைரியமாய் எழுத்தில் உயர்த்திப்பிடித்திருப்பதற்காகவும் வாழ்த்துகள்.

எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் எல்லோரது கதைகளின் அடியிலும் சுய சரிதையின் மெல்லிய நீரோட்டம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, அது எழுத்தாளன் மட்டுமே அறிந்த நதி – இதற்கான குற்றவுணர்வின் மொழிநடைதேவையற்றதும் இன்னும் சிறிதாய் மெளலிக்கான சங்கடங்களையும் நடைமுறை சிக்கல்களையும் இணைத்திருக்கலாம் என்பதும் எனக்குத்தெரிந்த வாசிப்பின் வகையில் என் கருத்து .

மற்றபடி இந்த நாவலின் பிரதி மெளலியாய் இருப்பதில் ஆண்களுக்கு அதுவும் மணமானவர்களுக்கு ஆவலும் சந்தோசமும் இருக்குமே தவிர வருத்தமோ குற்ற உணர்வோயில்லை. என்ன மாதவிகள் தான் கிடைப்பதில்லை.

கானல் வரி – நாவல் – தமிழ் நதி – உயிர்மை பதிப்பகம் – விலை ரூ 50

இதுவும் காதலின் கதையாக இருக்கலாம்.,

2010-01-28T14:10:00.003+05:30

2007-ன் கோடைக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு

வெகு நேரமாய் காத்திருந்தேன் , அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் என்னைத்தவிர நின்றிருந்த எல்லோருமே உயிர்ப்புடன் இருப்பதாய் பட்டது. எல்லோரின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியின் களை, நடுத்தர வயது பெண்களுக்கு ஏதோ ஒரு இயலாமையின் எரிச்சல். ஒரு சிறு பையனைக்கையில் பிடித்திருந்த பெண் வெகு சோகையாய் இருந்தாள், அவளின் மகனாயிருக்க வேண்டும் அச் சிறுவன். சுருங்கிய ஒரு பறவையைப்போலிருந்தவன் ஓங்காரமாய் வாந்தியெடுத்தான். பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்தவர்கள் முகச்சுளிப்புடன் தள்ளிப்போனார்கள். அந்த தாயின் முகத்தில் சோகமும் எரிச்சலும் மாறி மாறி நிழலாடியது. அவளோ அவனை தலையை ஆதரவாய் பிடித்தபடி எவரேனும் உதவுவார்களா எனப்பார்த்தபடியிருந்தாள்.

சிறிது நேரம் அவள் முகத்தை நேருக்கு நேராய் பார்க்காமல் தவிர்த்தவன் , திடீர் நினைவுக்கு வந்தவனாய் முதுகுப்பையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து நீட்டினேன். வெகு ஆசுவாசமான முகத்துடன் வாங்கிக்கொண்டவள் தாய்ப்பறவையாய் நன்றி சொன்னாள்.

மிகுந்த களைப்பாய் உணரத்துவங்கியவன், நேரத்தைப்பார்த்தேன் வந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று மணிக்கடந்திருந்தது. நகர நெரிசல் குறைந்து சிறிது ஆசுவாசத்துடன் வாகனங்கள் கடந்திருந்தன. மெல்ல சோர்வும் பசியும் மனதைக்கிள்ளியது. பேருந்து நிலைய கான்கீரீட் இருக்கையில் அமர்ந்தேன். பேட்டரி தீரப்போகும் செல்போனை எடுத்து ஒரு முறை அழைத்துப்பார்த்தேன். எல்லா சப்தங்களும் தீரப்போகும் இறுதியில் எடுத்தவள் , எங்கேயிருக்கே என்றாள். மெல்ல காத்திருப்பதை சொன்னேன். எதிர்முனையில் சிறிது நேர மெளனம் நிலவியது. மொத்த நகர சந்தடிகளும் நின்று நான் மட்டும் செல்போனில் வார்த்தைகளுக்காய் காது கொடுத்து நின்றிருந்தேன். கடைசியாய் வெகு அலுப்பாய் உனக்கு எத்தனை முறை சொன்னாலும் புரியாது , அங்கேயே இரு வரேன் என்று முடிக்குமுன் செல்பேசி உயிரிழந்தது.

கடைசியாய் வருவதாய்தானே சொன்னாள், வருவாளா ? என்றெல்லாம் மனதுக்குள் நிறைய கேள்விகள் முளைவிடத்துவங்கின. பசியும், குழப்பமும் மண்டத்துவங்கியது. அடிவயிற்றின் கனம் அவஸ்தையாய் மாறி நொடிக்கு நொடி சுள்ளென்று வலிக்கத்துவங்கியது. அக்கம் பக்கமென கழிப்பறை எதுவுமில்லாமலிருக்க, சாலைக்கு எதிர்புறமாய் தென்பட்ட பிளெக்ஸ் போர்டுக்குப்பின் புறம் இடமிருக்கலாம் எனத்தோன்றியது.

சாலையைக்கடந்து பேருந்து நிலையத்திற்கு திரும்பியவன், அவள் வரும் பாதையைப்பார்த்த படி நின்றேன். அரை மணி நேரம் கடந்தப்பின் ஒரு வேளை நாம் எதிர்புறம் போனபோது வந்திட்டு போயிருப்பாளோ எனத்தொடங்கிய சிறு ரணம் உயிரறுக்கும் மரமாகத்துவங்கியது.

உன்னை எத்தனை தடவை சொல்லிட்டேன் இனிமேல் என்னைப்பார்க்க வரக்கூடாது ஏண்டா இப்படி வரே? என கோபக்கனலுடன் வந்தவுடன் குதிக்கப்போகிறவளின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

எவ்வளவு அழகானவள் , ஒரு பிச்சைக்காரனைக்கூட அங்கிள் என அழைப்பவள் உலகத்திலேயே இவளாய்த்தானிருக்க வேண்டும். எத்தனை முறை சொல்லியிருப்பேன், நீ மட்டும் ம் சொன்னா உன்னை லவ் பண்ண எத்தனைப்பேர் வரிசையில நிப்பாங்க , நீ ஏண்டி என்னை லவ் பண்றே?
நீ எவ்வளவு அழகு தெரியுமாடா என்பாள். எனக்கோ காலுக்கு கீழாய் பூமி போயிருக்கும் , வானத்தின் மேகங்களுக்குள் துழாவியபடி சும்மா சொல்லாதேடி , நான் தினமும் என் முகத்தைப்பார்க்கிறேன் என்பேன். என் ஆசைக்குழந்தைடா நீ, அழகுக்குழந்தை நீ. உனக்கு இருக்கிற அறிவுக்கு நீ எப்படி இருக்கனும் முதல்ல பொலம்பறதை நிறுத்து, நான் எதுவுமில்லை டேஷ் இல்லன்னு இனிமேப் பேசாதே எப்பவும். நிறைய படி , நிறைய டிஸ்கஸ் பண்ணு. உனக்கு எவ்ளோ அழகா எழுத வருது. அதை ஒழுங்கா எழுது. எவ்ளோ பேருக்கு இப்படி எழுத முடியும். என்பாள் மொத்தமாய் மூன்று பேர் மட்டுமே படிக்கும் என் வலைப்பூவை நினைத்துக்கொள்வேன்.

எப்போது கோபத்தில் கத்தினாலும் , டேய் டேய் குட்டி கத்தாதேடா, எவ்ளோ அழகா திட்றான் என் குழந்தை என்கிறவளை என்ன செய்வது எனத்தெரியாமல் திகைத்து நிற்பேன். நிறைய தமிழ் கெட்ட வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் அவளுக்கு தெரியாதென்கிற உண்மையை வெகுத்தாமதமாகதான் தெரிந்துக்கொண்டேன். அவளுடைய உலகில் கெட்டவரென்று எவருமே இருப்பதில்லை. எல்லோருமே நல்லவர்கள், எது சரி தவறென்கிற மாய உணர்வுகளுக்குள் விழுகிறவளில்லை. அவளுக்கு என்னைப்பிடிக்கும் மிகப்பிடிக்கும். ஒரு குழந்தையாய் பிடிக்கும், என் கோபத்தை ரசிக்கிறவள் உலகத்திலேயே அவள் மட்டும்தான். எரிச்சலின் என் வண்டைகளுக்கு அர்த்தம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவளை என்ன செய்வதென தெரியாமல் பேச்சற்று நின்றிருக்கிறேன்.

எத்தனை அழகான காதல் இது. குட்டி அங்கே பாருடா, எத்தனை ஆத்மார்த்தமா ஹஸ்பண்ட் வொய்ப் போறாங்க பாரு. கல்யாணத்துக்கு அப்பறமாய் என்கிட்ட இப்படிதான் நீயிருக்கனும். ஏதாவது எடக்கு மடக்கு பண்ணினே என் வெயிட் தெரியும்ல , மேல ஏறி மிதிப்பேன் உன்னை என்கிறவளை , காதலின் கிரகணங்களைப்பொழிகிறவளை கண்ணீர் மல்க பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். அவளின் உலகத்தில் எதுவும் பிரச்சனைகளில்லை. எல்லாவற்றையும் அவளின் கட்டற்ற அன்பு சரி செய்திருந்தது. நாளைக்கு டாடிக்கிட்ட பேசுறேண்டா, அவர் ஒத்துக்கலைன்னா ஓடிப்போயி கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் சரியா ? ரெடியா இரு உன் அழுக்கு ஜீன்ஸை எல்லாம் துவைச்சு அயர்ன் பண்ணி வச்சுக்கோ , சரியா குட்டி ,”கன்னத்தில் கிள்ளி முத்தம் தங்கம்” என்று ஒரு நாளின் இரவில் தொலைப்பேசினாள்.

அடுத்த இரு நாட்களுக்கு எந்த தகவலுமில்லை. அவளின் செல்பேசி ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருந்தது. நான் அனுப்பிய தகவல்களுக்கு எந்த பதிலுமில்லை. மூன்றாம் நாளின் இரவில் செல்பேசியிலிருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது நள்ளிரவில்.

Come To meet mee at my office at 11
மொத்த தூக்கமும் தெறித்துபோக எப்போது விடியுமென உட்கார்ந்திருந்தேன். விடிந்தும் விடியாமலும் அடித்துப்பிடித்து அவளின் அலுவலக வாசலில் நின்றிருந்தேன்.

வெகுத்தாமதமாய் வந்தவள், வாடா சாப்பிட்டு வந்தியா? என்றாள். அவள் முகத்தில் குழப்ப ரேகைகள் சூழ்ந்திருப்பதையும் , கண்களில் ஏதோ ஒன்று குறைந்திருப்பதையும் பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன். நான் ஏதோ பேசத்துவங்குமுன், வா ஹோட்டலுக்குப்போகலாம் நானும் சாப்பிடல , பயங்கரமா பசிக்குது என்றாள்.

தோசையைப்பிட்டு பிட்டு சாப்பிடுவதாய் பாவனைப்பண்ணி கொண்டிருப்பவளைப் பார்த்தபடியிருந்தேன். வெகு மெதுவான குரலில் ஆரம்பித்தாள். நான் சொல்றதைக்கேளுடா, நீ எப்படி எடுத்துப்பேன்னு தெரியலை என்கையிலேயே எனக்குப் பாதி புரிந்திட்டது.

சாப்பிட்டு முடித்து கைக்கழுவி விட்டு பில் கொடுத்தவள் மீதி வாங்குகையிலேயே, குட்டி நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்கேடா, நீ சூப்பரா இருக்கனும்டா, நல்லப்பொண்ணா பார்த்து நானே கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேண்டா. உனக்கு என்னடா குறைச்சல். இந்த கம்பெனி மாறிடு. நீயும் நல்லாத்தானே வேலைப்பார்க்கிறே, எல்லாரும் மாதிரியும் நாப்பதாயிரம் , அம்பதாயிரம்னு சம்பளம் வாங்கனும்டா. என்றெல்லாம் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தவளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

இடையில் அவளின் திருமண பத்திரிக்கையை ஸ்கேன் செய்து அவளின் நண்பர்களுக்கெல்லாம் மெயில் செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு செய்தபோது என் அறை நண்பன் தலையிலடித்துக்கொண்டான். சரியான மானங்கெட்டவண்டா நீயி, அவதான் சொன்னானா உனக்கெங்கடா போச்சு புத்தி, எல்லாத்துக்கு எருமை மாடு தலையாட்டுற அதாண்டா உன்னை ஈசியா ஏமாத்திட்டு போயிட்டா என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான்.

இனியென்ன என்கிற கேள்விக்கு பதிலில்லாமல் அலைந்துக்கொண்டிருந்த நாட்களில் உண்மையாவே உனக்கு வருத்தமா இல்லையாடா என நண்பர்களின் குழாம் குடைந்தெடுத்தது. நானே எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன் வருத்தமா இல்லையாடா ?

பத்தே நாட்களில் அலுவலகம் திரும்பியவள், என் ரெசியூமை எல்லா வலைத்தளங்களிலும் பதிவேற்றம் செய்திருந்தாள். சிற்சில தொலைப்பேசி அழைப்புக்குப்பின் தான் நான் தெரிந்துக்கொண்டேன், அடுத்த மாதத்தின் பத்தாவது நாளில் இந்த கம்பெனியின் இண்டர்வியூ. அடுத்த பத்து தினங்களில் வேலைக்கான ஆர்டர்.
அதைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு தான் காத்திருக்கிறேன் . பேருந்துப்புகையாய் மனதில் அடைத்து மறைந்த நினைவுகளின் முடிவில் தூரத்தில் வருபவளை பார்த்தபடியிருந்தேன். கன்னத்து சிவப்பு இன்னும் சிவந்திருந்தது. கழுத்திலாடும் புது மஞ்சள் சரடு இன்னும் வெளுக்காமலிருந்தது. நெருங்கியவள் வந்தப்பின்னே பார்வையை தரையில் வைத்துக்கொண்டேன். உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேண்டா, நான் இப்போ இன்னொருத்தர் வொய்ப், என்னைப்பார்க்கவோ , பேசவோ கூடாதுன்னு சொன்னா ஏன் கேட்க மாட்டேன்ற. உன்னைப்பார்த்தா எனக்கும் சங்கடமாயிருக்குடா, ஏதோ பைத்தியக்காரன் மாதிரி இருக்கே. வாய் விட்டு திட்டி சண்டைப்போட்டுட்டா கூட நிம்மதியா இருக்கும்டா, உன்னோட மெளனம் ரொம்ப ரணப்படுத்துது. உன்னை நிறைய ஆசைக்காட்டி ஏமாத்திட்டேண்டா, என்ன பாவம் பண்ணினேன்னு தெரியல இப்படி ஆகும்னு எல்லாம் நான் யோசிக்க கூட இல்லடா, எனக்கு எங்க அப்பாவை பலி கொடுக்க விருப்பமில்லடா. உனக்குப்புரியும்னு நினைக்கிறேன் என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தவளிடம் வேலைக்கான ஆர்டரை எடுத்து நீட்டினேன்.

பிரித்தவுடனேயே, செம சூப்பர்டா, சூப்பர் கம்பெனிடா , பாரின்லாம் போகுது என் குட்டி. சாலரி பார்த்தியா, அய்யோ என்னை விட நிறைய வாங்கப்போறேடா, எப்பவும் பொலம்பிட்டே இருப்பியே இப்போ பாரு எவ்ளோ பெரிய கம்பெனில வேலைக்கிடைச்சு இருக்கு.

வா, உனக்கு பெரிய பேக் வாங்கனும், ஒரு ஹாண்ட் லக்கேஜ்க்கு சின்ன பேக் வாங்கிக்கோ, ஐ கார்பன் பிராண்ட் வாங்கிக்கலாம். அப்பறம் விசா , டிக்கெட் , பாஸ்போர்ட் எல்லாம் வச்சுக்க சின்னதா ஒரு பேக் வாங்கலாம் என்று பரபரத்தவள் வாடா , என்னமோ மாதிரி மலைச்சு நிக்கிறே என்று இழுத்துக்கொண்டு போனாள்.

எல்லாவற்றையும் வாங்கி முடித்தவள், பிளைட்ல போகப்போறீயா சூப்பர்டா, ஜன்னலோர சீட்டா இருக்குமா, அந்த நாடு எப்படி இருக்கும்னு கேட்டீயா யார்க்கிட்டேயாவது? சம்பளம் எல்லாம் ஒழுங்கா தருவாங்களா? எல்லாம் நல்லாதாண்டா இருக்கும் எதைப்பத்தியும் யோசிக்காதே, ஒழுங்கா சாப்பிடு, நேர நேரத்துக்கு தூங்கு. இவள் எங்கேயோ இருக்கா , இனிமே நாமதான் ராஜான்னு நினைச்சு ஆட்டம் போடலாம்னு நினைக்காதே. ஒழுங்கா இரு. செம சந்தோசமா இருக்குடா என்றவள் ,

டைம் ஆச்சுடா, இனிமே என்னால உன்னைப்பார்க்கவே முடியாதுடா , வேற உலகம் இது. யாருக்கும் புரிய வைக்க முடியாது. இனிமே உன்னைப்பார்த்தாலும் என்னாலேயே பேசக்கூட முடியாமப்போயிடும்டா. நீ ரொம்ப சூப்பரா வரனும்டா , சீக்கிரமா கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்டா என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

பெண்ணைக் காதலித்தவர் பாக்யவான்; பெண்ணால் காதலிக்கப்படுபவர் கடவுள்.

இது காதலின் கதையாகவும் இருக்கலாம்

2010-01-25T13:58:00.005+05:30

காது மடக்கில் சொருகியிருந்த சிகரெட்டை எடுத்து உள்ளிருந்த புகையிலைத்தூள்களை வெளியில் கொட்டத்துவங்கினான். கைலியின் மடிப்பிலிருந்த கஞ்சாவை சுவாரசியமற்றவனாய் அதனுள் நிரப்பி பற்ற வைத்த முனையை சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்த்தபடி தெருமுனையின் நகர்ந்தபடியிருக்கும் எல்லாவற்றையும் கவனமற்றவனாய் ஒரு பார்வைபார்த்தபடியிரு்ந்தவன். முதல் இழுப்பை வெகு மெதுவாக இழுத்து நுரையீரலின் சுவர் நெருக்கி வெளியில் இடத்துவங்கினான். வானத்தில் வட்டமிடத்துவங்கிய ஒற்றைக்கழுகின் கூர்மை அவன் கவனம் ஈர்க்கத்துவங்கியது. எப்போதோ அம்மா சொன்னது ”வானத்திலிருந்தாலும் கழுகின் கண் பூமியில் தன் உணவின் மேலிருக்கும் ” நினைவுக்கு வந்தது.

புகையேறிய நெஞ்சு இலேசான எரிச்சலுடன் மிதக்கிற உணர்வைத்தந்தது. ஒரு வித மஞ்சள் நெடி மூக்கு , தொண்டை என உடல் முழுக்க பரவசப்படுத்தியது. இனிமேல் வாழ்வில் என்ன இருக்கிறது என்பதை வெகுநிதானமாக யோசிக்கத்துவங்கினான்.

சில கோடைகளுக்கு முன்னாலான ஒரு குளிர் மார்கழியில் ,தூக்கக்கலக்கம் தீராமல் என்னடா நிஜமா வந்திருக்கியா? ஒரு ரெண்டு நிமிசம் நில்லு என்று சொல்லிவிட்டு முகம் கழுவி கரங்களால் தலைமுடியை ஓரமாய் ஒதுக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய் வந்தாள். அவளின் கண்களில் திகைப்பும் மகிழ்ச்சியும் தூக்கத்தின் கலக்கமுமாய் கலவையான உணர்வுகள் பளீரிட்டது.

என் குழந்தைடா நீ, என்னோட ஆசைக்குழந்தை. எனக்கு நீ கிடைச்சது எவ்ளோ பெரிய கிஃப்ட் தெரியுமாடா? ஏதோ ஒன்னுக்காக ஏங்கி , ஏங்கி யாரு யாருக்கிட்டயே எதிர்பார்த்து ஏமாந்து எவ்ளோ கஷ்டம்டா.இப்போது நீ வந்து சரி பண்ணிட்டே எல்லாத்தையும், என் குற்ற உணர்வுகளை என் மன சோர்வுகளை. என் வாழ்நாள் முழுக்க உன்னை யாருக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேண்டா. உன் திமிர் , கோபம், ஆத்திரம்னு எல்லாத்தையும் என்கிட்ட காட்டு. உன் வெறித்தனம் , பொறுக்கித்தனம்னு என்னை உன்னால எப்போவும் வெறுக்க வைக்க முடியாது என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே போகிறவளைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த விடியற்காலையின் குளிர் விலகாத தெருவின் ஓரத்தில் இருவரும் நிற்க குளிர் மரம் சிலிர்த்துக்கொண்டது. சிறுக்குழந்தையின் ஆர்வமென அவனின் கைகளை சேர்த்து தன் கரங்களோடு கோர்த்துக்கொண்டவள், சுயநினைவுக்கு வந்தவளாய் தூங்கினீயாடா? நைட் என்ன சாப்பிட்ட ஏண்டா இப்படி பண்றே? நான் எப்படி பயந்திட்டேன் தெரியுமா என்றெல்லாம் ஏதேதோ பேசியவாறு நீ முதலில் வந்து சாப்பிடு என்று இழுத்துச்சென்றாள்.

மெல்ல விடிய ஆரம்பித்த நகரம் திடீர் அரக்கனாய் மாறிவிட்டிருந்தது. வாகனத்தின் கூக்குரல்கள் மொத்தமாய் நகரம் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பி விட்டிருந்தன. என் முன்னால் நிற்பவளை கண்களை அகற்றாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஏண்டா என்னை இப்படி லவ் பண்ற? உன்னை எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன், நினைச்சா மாதிரி கிளம்பி வரக்கூடாதுன்னு , நைட் ஒழுங்காய் சாப்பிடாம , தூங்காம என்னடா நீ ? உன்னை எப்படியெல்லாம் பார்த்துக்கனும்னு நினைக்கிறேன். உன்னை ஏண்டா இப்படி வருத்தி என்னைக்காயப்படுத்திட்டே இருக்கே என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருப்பவளின் கருணை கண்களின் வழியே வழிந்துக்கொண்டிருந்தது.

என் பூமி காலடியிலிருந்து நழுவிக்கொண்டிருந்தது. நான் என் காதலியுடன் நிற்கிறேன். அவளின் விரல்களைப்பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அவளின் உதடுகளின் வார்த்தைகள் நெற்றி ஒட்டி என் மேல் பனியின் குளிர்த்தூவி படிகின்றன. காதல், காதல் ,காதலின் குளிர்மை என்னை நடுங்க வைத்திருக்கிறது. எத்தனை சண்டைகள், எத்தனை சமாதானங்கள் இதோ என் காதலின் அமுதம் என்னைப்பருகிக் கொண்டிருக்கிறது. அவளின் ஈர உதடுகளின் உற்பத்தியாகும் வார்த்தைகள் என்னைக்கண்டுண்டு செவி நிரம்பிடுகிறது. எல்லாவற்றுக்கும் சரி என்கிறேன். உடலுக்குள் புகுந்திட்ட இரட்டை உயிராய் என்னுள் அவள் நிரம்பிடுகிறாள் அணுக்களின் எல்லா மூலைகளிலும்..,

அந்த வருடத்தின் கோடை அத்துணை உக்கிரமானதாய் மாறிடும் என யாரும் நினைத்திருக்கவில்லை. காலை ஏழு மணியின் சூரியன் நெற்றிப்பொட்டில் எரித்திருக்கிறான். இதுவரை மூன்று முறை தொலைப்பேசிய பின் இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழித்தே வரமுடியுமென்றாள். இரு நாட்களாய் சாப்பிடாததன் பலவீனம் உடலை வருத்தியிருக்கிறது. தாடையில் மூலைக்கொன்றாய் முளைத்திருக்கும் தாடி ஒரு மிருகத்தின் தோற்றத்தைத்தந்திருக்கலாம். கால மாயாவியின் கரங்களில் சிக்கி பிச்சைக்காரனாய் நிற்பவனின் கணக்கில் இன்னுமொரு மணி கூடுதலாய் எடுத்துக்கொண்டு வருபவள் மெல்ல சொல்கிறாள், என்னைப்பார்க்க வரக்கூடாதென்று எத்துணை முறை சொல்லியிருக்கிறேன் ஏன் வந்தாய் எனக்கேட்டபடி , உடனே போவென்கிறாள்.

உனக்காக யாரும் வரனும்னு ஏன் யோசிக்கிறே, நல்ல வேலைப்பார்க்கிறே, நிறைய பணம் சம்பாதிக்கிற அப்பறம் என்ன? நான் உன்கூடவே வரனும்னு எப்படி யோசிக்கிறே? என் வாழ்க்கைன்னு , என் உறவுகள்னு என் உலகம் தனிடா. நீ ஒரு பைத்தியக்காரண்டா, உன்னால இயல்பான வாழ்க்கையை யோசிக்கவே முடியாதுடா. உன்னோட வெறித்தனம் எல்லைமீறிட்டு இருக்குடா. உன்னை என்னால சமாளிக்க முடியலடா. என்னை விட்டுடு. எதுக்கும் என்னால வருத்தப்பட முடியாது. உன் தேவைன்னு எதுவும் எனக்கு இல்லை. நீ இல்லாமல் மட்டும்தான் என் வாழ்க்கையை யோசிக்க முடியும். அவ்ளோதான் உனக்காக நான் செஞ்சது எல்லாமே ஒரு கனவு மாதிரி இருக்கு. என் சொந்த வாழ்க்கையை சிதைச்சிக்கிட்டு என்னால வாழ முடியாது. என் உலகம் வேறடா. நீ அதுக்குள்ள எப்பவும் வர முடியாதுடா. உன்னை மாதிரி ஒருத்தனை என்னால இனிமே எப்போவும் எதுக்காகவும் யோசிக்க முடியாது. தயவு செஞ்சி போயிடுடா.

மெல்ல வாயசைக்கிறேன். வார்த்தைகள் சிக்கித்திணறி வெளிவருகின்றன. எனக்கே கேட்கவில்லை நான் பேசியது. அடுத்த வாரம் கல்யாணம் ஆகபோற பொண்ணுடா நான், உன்னை மாதிரி ஒருத்தன் நல்லாயிருக்கனும்னு நான் யோசிச்சது எவ்ளோ தப்புன்னு யோசிக்க வைக்கிறேடா? நீயெல்லாம் எப்பவுமே நிம்மதியா வாழமாட்டே, உன்னோட சுயநலத்துக்கு பலியாக நான் ஒன்னும் பைத்தியக்காரி இல்லடா. இனிமே என்னைப்பார்க்க எப்போவும் வராதே , உடனே போ என்கிறாள்.

கருணை வழிந்த கண்களைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். மீண்டும் மெல்ல பேசினேன், என்ன ? என்ன கேட்கிற என்றவள் மிக மெதுவாய் என் கண்களுக்குள் உற்றுப்பார்த்தாள்.
ஒரு தீர்க்கமான பார்வைக்குப்பின் என் விரல்களைக் கோர்த்துக்கொண்டாள். என் பூமி நழுவிப்போனது. அவளின் வாசம் என் விரல்களின் வழி உடலெங்கும் பற்றிக்கொண்டது. தீப்பற்றும் கோடையின் வெறி பன்னீர் தெளிக்கும் சாரலின் சுகமானது . ஒரே நிமிடத்தில் போய்விட்டாள். இத்துணைக்காலமாய் ஸ்பரிசம் சுமந்தலைகிறேன். காதலின் ஸ்பரிசம், கருணையின் ஸ்பரிசம். அதற்குப்பின்னாலான என் வாழ்வில் எப்போதும் கோடை மாறவேயில்லை , சாரலின் மழைத்தொடவேயில்லை.

எதையோ யோசிக்கத்துவங்கியதில் தம் கடைசி இழுப்புக்கு வந்திருந்தது,இழுத்து முடித்து அதன் முனையை சிறிது நேரம் மென்றபடி ஏதோ நினைவு வந்தவனாய் காறித்துப்பினான்.

தெற்கிலிருந்து வடக்காய் ஒரு மின்சார வண்டி கதறிவிட்டு போனது. வாசல் வழிந்த வெள்ளமாய் மக்கள் தொங்கியபடி போனார்கள். வெகு அழகான ஒரு ஆணும் பெண்ணும் உலகின் மொத்த மகிழ்வையும் சுமந்து இவனைக்கடந்து போனார்கள்.

ஏதோ நினைவு வந்தவனாய் தண்டவாளத்தின் எதிர்ப்புறத்தில் நடக்கத்துவங்கினான். மிக நீண்ட கோடைக்குப்பின்னான விரலைப்பற்றிய ஸ்பரிசம் நெஞ்சுக்குள் உணரத்துவங்கினான். மெல்ல கூக்குரலிட்டு தடதடத்து வந்துக்கொண்டிருக்கிறது கடற்கரை ரயில்.

சாருநிவேதிதா , சென்னைப்புத்தக கண்காட்சி மற்றும் எழுத்தாளர்கள்

2010-01-20T09:50:00.004+05:30

மஸ்கட்டிலிருந்து நினைத்தாற்போல் கிளம்பி இந்தியாவிற்கு போய் இறங்கியதிலிருந்து சந்தித்த எல்லோரும் கேட்ட கேள்வி “ வேலைப்போயிடுச்சா ? இல்லாட்டி ஏதும் பிரச்சனை பண்ணிட்டு வந்திட்டீயா? என்பதுதான். அம்மா ஒரு படி மேலே போயி அழுது அவளது சொந்தக்காரர்களை எல்லாம் வரவழைத்து ஒரு வழி செய்து விட்டாள். இந்த இணைய விமான பயணச்சீட்டு வேறு அவளுக்குப்பீதியை வரவழைத்து விட்டது. என்னமோ வெள்ளைத்தாளை டிக்கெட்டுன்னு காட்றான்னு நொடிக்கு ஒரு தரம் சொல்லிக்கொண்டாள்.

சென்னைக்குப்போனவுடன் ஜ்யோவ்ராம் சுந்தரைப்பார்க்க போனேன். வழக்கமான இலக்கிய மொக்கைகளுக்குப்பின் பிக்னிக் பார்க்குப் போவதற்காய் நண்பர்களுக்கு தொலைப்பேசினால் ஒருவரும் எளிதில் வருவதாயில்லை. சொல்லி வைத்தாற்போல எல்லா நண்பர்களும் வேலைப்பளுவில் சிக்கிக்கொள்ள நான் பரிதாபமாக சுந்தரைப்பார்க்க அவரோ ”இன்னொரு நாள் பார்த்துகலாம் கென் ” என்றார்.

சாருவை பார்த்துவிட்டு வரப்போனேன். சாரு வழக்கமான அட்டகாசமான வரவேற்பில் சாப்பிட்டாச்சா என்றார். நானோ அவரின் பழைய வீட்டுக்கு தவறுதலாய் சென்று விட்டு பிறகு ஒரு நாலைந்து முறை தொல்லைப்பேசி அவரின் புதிய வீட்டிற்கு சென்றேன். சிறிது நேரம் பார்த்தவர் இருங்க ரசம் வைக்கிறேன் நீங்க சாப்பிடலாம் என்றார். நான் மீன் குழம்பு சாப்பிடுவதில்லை என்பதால் அவரை மட்டும் சாப்பிட சொன்னேன். பிறகு அவரே ஒரு யோசனைக்கூறினார்.

அவரின் வீட்டில் குடும்பத்தினர் எவரும் இல்லாததால் எனக்கு குக்கரில் சாதம் வடித்தார், பிறகு பேச ஆரம்பித்த இலக்கிய விவகாரங்களில் நேரம் ஓடி விட்டதால் நானும் ”புனைவின் நிழல் “மனோஜும் உற்சாகமாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பிறகு சாருவே சாப்பிடுவதற்கும் மாற்று ஏற்பாட்டைக்கூறினார்.

சாதத்துடன் ஆவக்காய் ஊறுகாயும் தயிரும் கலந்து சாப்பிடக்கொடுத்தார். கிட்டத்தட்ட பதிமூன்று மாதங்களுக்குப்பிறகான அமிர்த உணவு அது. மாவல்லிக்கிழங்கு ஊறுகாயும் தயிர்சாதமும் ஆவக்காய் தொக்குமாய் அளவுக்கு மீறி உண்ண வைத்தது. இதில் மாவல்லிக்கிழங்கு ஊறுகாயை வாழ்நாளில் இப்போதுதான் கேள்விப்படுகிறேன் சாருவின் புண்ணியத்தில்.

புத்தக அரங்கத்திற்குள் கட்டுக்கடங்கா கூட்டம், எல்லா புறமும் எழுத்தாளர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. பின்னே வந்திருந்த எல்லோருமே ஒரு புத்தகத்தையாவது போட்டிருந்தார்கள். நான் கொஞ்சம் பரிதாபமாக ஒவ்வொரு அரங்காக அலைந்துத்திரிந்து தேவையான புத்தகங்களை வாங்கிக்கொண்டிருந்தேன். இடையிடையே கிடைத்த நண்பர்களின் புதிய தொலைப்பேசி எண்களுக்கெல்லாம் அழைத்துப்பேசிக்கொண்டிருந்தேன். எல்லோருமே சொல்லி வைத்தாற்போல் சனிக்கிழமை அல்லது புத்தகக்கண்காட்சியின் இறுதி நாளான ஞாயிறு மட்டுமே வரமுடியுமென்றார்கள். மொத்த உலகத்தில் என்னைத்தவிர எல்லோருமே வேலைப்பளுவில் இருப்பது வருத்தத்தைக்கொடுத்தது.

பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே என்னிடத்தில் வாருங்கள் , இளைப்பாறுதல் தருவேன் என்கிறவனாய் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்.

என்ன புத்தகங்களைத்தாண்டா வாங்கினேன்னு தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்களுக்கு பதில் அளிக்கும் முகமாய் ( அப்படி எல்லாம் ஒரு மண்ணும் இல்ல , நானும் ரவுடிதான்னு காட்ட) கீழ்க்கண்ட புத்தக விபரங்களை இணைக்கிறேன்.

ஆகோள் பூசலும் பெருங்கற்கால நாகரீகமும் – ராஜ் கெளதமன் - தமிழினி
பாட்டும் தொகையும் தொல்காப்பியமும் தமிழ்ச் சமூக உருவாக்கமும் – ராஜ் கெளதமன் – தமிழினி
ஆரம்பக் கட்ட முதாலாளியமும் தமிழ்ச் சமூக மாற்றமும் – ராஜ் கெளதமன் – தமிழினி
கொலைநிலம் – தியாகு ஷோபா சக்தி - வடலி
குடியின்றி அமையா உலகு – புலம்
இருப்பும் விருப்பும் – கி.பி. அரவிந்தன் - சாளரம்
பேரினவாதத்தின் ராஜா – அருள் எழிலன் - புலம்
புனலும் மணலும் – ஆ. மாதவன் – காலச்சுவடு
கிருஷ்ணப் பருந்து – ஆ. மாதவன் – தமிழினி
உடல் பச்சை வானம் – அனார் – காலச்சுவடு
பாம்புக்காட்டில் ஒரு தாழை – லதா – காலச்சுவடு
கள்ளக்காதல் – வசுமித்ர ஆதிரன் – கருப்புப் பிரதிகள்
நாய்கள் – நகுலன் – காவ்யா
சிதம்பர நினைவுகள் – மலையாளத்தமிழாக்கம் கே.வி. ஷைலஜா – வம்சி
அங்கிள் சாம்க்கு மண்ட்டோ கடிதங்கள் – தமிழாக்கம் ராமாநுஜம் – பயணி
மண்ட்டோ படைப்புகள் – ராமாநுஜம் - புலம்
பலி ஆடு – கருணாகரன் – வடலி
மரணத்தின் வாசனை – அகிலன் - வடலி
பேய்த்திணை – மெளனன் – காலச்சுவடு
அபராதி – ஃபஹீமா ஜகான் – வடலி
வியாழக்கிழமையைத் தொலைத்தவன் – விக்ரமாதித்யன் – வம்சி
நான் பேச விரும்புகிறேன் – தமிழ்ச்செல்வன் – வம்சி
இரண்டாம் குடியேற்றம் – பால் சக்கரியா – வம்சி
மரப்பாச்சியின் சில ஆடைகள் – வம்சி
கிளிஞ்சல்கள் பறக்கின்றன – வம்சி
சர்மிஷ்டா – என் எஸ் மாதவன் – வம்சி
வெள்ளெருக்கு – கண்மணி குணசேகரன் – தமிழினி
டேபிள் டென்னிஸ் – கோபி கிருஷ்ணன் – தமிழினி
பச்சைப்பறவை – கெளதம சித்தார்த்தன் – உன்னதம்
குட்டி இளவரசன் – அந்த்வான் து செந்த் எக்சுபெரி –க்ரியா
செடல் – இமையம் - க்ரியா
வீடியோ மாரியம்மன் – இமையம் – க்ரியா
ஆறுமுகம் – இமையம் - க்ரியா
மீஸான் கற்கள் – மு.யூசும் – காலச்சுவடு
தூர்வை – சோ. தர்மன் – காலச்சுவடு
கன்னி – ஜெ.பிரான்சிஸ் கிருபா – தமிழினி
அம்பாரம் – பூமணி- பொன்னி
கானல் வரி – தமிழ்நதி – உயிர்மை
அதீதத்தின் ருசி – மனுஷ்யப்புத்திரன் – உயிர்மை
சொல்லக்கூசும் கவிதை – வா.மு.கோ.மு – உயிர்மை
நகரத்திற்கு வெளியே – விஜய் மகேந்திரன் – உயிர்மை ( விஜய் மகேந்திரன் பரிசாக அளித்தார்)
அவிழும் சொற்கள் – ரவிக்குமார் – உயிர்மை
இலைகளை வியக்கும் மரம் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
நகுலன் வீட்டில் யாருமில்லை – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
பேசத்தெரிந்த நிழல்கள் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
மலைகள் சப்தமிடுவதில்லை – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
வாசக பர்வதம் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
கோடுகள் இல்லாத வரைபடம் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – உயிர்மை
வேட்கையின் நிறம் – உமா ஷக்தி – உயிர்மை ( உமா பரிசாக அளித்தார்)
நீல நதி – லக்‌ஷ்மி சரவணக்குமார் – உயிர்மை
மணற்கேணி – யுவன் சந்திரசேகர் – உயிர்மை
சாந்தாமணியும் இன்னும் பிற காதல் கதைகளும் – வாமுகோமு - உயிர்மை
சாருவின் பத்துப்புத்தகங்கள் – உயிர்மை
மற்றும் இரு உயிர்மை , ஒரு உன்னதம் , ஒரு காலச்சுவடு , இரு புதிய தலைமுறை எல்லா பதிப்பகத்தின் விலைப்பட்டியல்கள் , ஒரு இலவச நாட்காட்டியும் சேர்த்து விட்டுப்போன இன்னும் ஒரு ஐந்து புத்தகங்கள் இருக்கலாம்.

ஒரு பெரிய மூட்டையுடன் கிளம்பி நண்பனின் அறைக்குப்போன போது ஏதோ தொழு நோய்க்காரனை துரத்துவதைப்போல துரத்தியடித்தார்கள். புத்தகங்களை பணம் கொடுத்து வாங்குவது தவறென்கிற தமிழ்ச்சமூக மனநிலை என்று மாறுமோ? என்றெல்லாம் பெரிதாய் யோசிக்காமல் எதையோ பேசி சரிக்கட்டினேன்.

புத்தகங்கள் வாங்க கூடவே வந்து உதவிய தம்பி அகிலனுக்கு நான் நன்றி சொல்லவில்லையெனில் அடுத்த புத்தகக்கண்காட்சிக்கு வாங்குவதற்கு புத்தகங்களின்றி அலைய நேரிடும் என்பதால் என் ப்ரியங்கள்.

நேரில் சந்திக்க முடிந்த கவிஞர் வா.மணிகண்டன், நிலாரசிகன்,விழியன்,வாஸ்கோடகமா - நந்தா, நரேஷ், அருட்பெருங்கோ,ப்ரியா,இராவணன்,வில்லன், அகநாழிகை வாசுதேவன், கேபிள் சங்கர், நர்சிம்,லேகா,மற்றும் பெயர் மறந்துப்போன தொப்பிப்போட்ட நண்பர்,அதிஷா,நளன் மற்றும் அவர் நண்பர்கள்,ஸ்டான்லி பெலிக்ஸ், தொலைப்பேசிய RVC, இளமை ஊசாலாடிய பைத்தியக்காரன்,பா.ராகவன்,பிரான்சிஸ் கிருபா, ஷோபா சக்தி,செல்வப்புவியரசன், சுகிர்த ராணி, விஜய் மகேந்திரன், உமா ஷக்தி, ரவிக்குமார் அனைவருக்கும் நன்றிகள்.

நிறையப்பேரின் பெயர்கள் மறந்துப்போனதால் அவர்கள் அனைவருக்கும் மொத்தமாய் நன்றிகள். பிக்னிக் பார்க்குக்கு கூப்பிட்டும் வராத எதிரிகள் அனைவருக்கும் என் கோபங்கள்.

பிக்னிக் பாரில் ஆரம்பித்து டாஸ்மாக்கில் முடித்து வைத்த ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர்க்கு என் அன்புகள். வாழ்வை எல்லா நொடியும் பதற்றத்துடனும் , பைத்தியக்காரத்தனத்துடனும் வைத்திருந்தாலும் தீராத அன்பாலும் தாங்கவியலா அதீத கோபத்தாலும் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் எல்லாவல்ல என் ஆசைக்குழந்தைக்கு ம் திரும்பவும் புனைவு எழுத இருப்பதால் இப்போதைக்கு எதுவும் இல்லை.

இடையில் நாவல் செய்துக்கொண்டிருப்பதாய் சொல்லி என்னை அலறவிட்ட மாபெரும் இணைய எழுத்தாள நண்பருக்கும் , பார்த்த பக்கமெல்லாம் தோன்றி இசங்களால் கலங்கடித்த வில்லனுக்கும் , சாரு கையப்பிடிச்சிக்கோங்க, அவர் தோளில் சாய்ந்துக்கோங்க என்றெல்லாம் காய்ச்சியெடுத்த இணைய பெருமெழுத்தாளர்களுக்கும் என் வாழ்நாள் முழுமைக்குமான நன்றிகள்.

உயிர்மை பைகளுடன் உரசியவாறு வந்து ஆயிரம் ரூபாய்க்கு புத்தகம் வாங்கியதை என்னைத்தவிர கண்காட்சிக்கு வந்த எல்லோரிடமும் சொல்லிய அவளுக்கும் / அவருக்கும் என் சிறப்பு தலைக்குனிந்த வணக்கங்கள்.

இத்துடன் இதை வாசித்த/ வாசிக்கிற உங்களுக்கும் என் அன்பான கனிந்த பணிவான வேறென்ன நன்றிகள்தான்.

கென்

மஸ்கட் நள்ளிரவு 2.34
இந்திய நேரம் விடியற்காலை 4.04

தற்கொலைக்கான காரணங்கள்

2009-12-22T12:37:00.003+05:30

இன்னும் சிறிது நேரமிருக்கிறது
விடைபெற
சொல்லப்பட வேண்டிய ஆட்களின்
எண்ணிக்கை பெரிதாயில்லை
மாரடித்து புழுதிமண்டிய தெருவில்
விழுந்தழ யாருமில்லை
ஊரும்கூடி துக்கம் கொள்ளப்போவதில்லை.

ஏதாவது சொல்லிப்போக
ஒருவரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
நீ தந்த நேரம் குறைவுதான்
உனக்கான உலகத்தின் நெருக்குதல்பற்றியும்
உன் மகிழ்வின் நாள் இதுவெனவும்
பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்.

மெல்ல தூறலான சுய அழுகை
பெருமழையானது
ஏதாவது சொல்லிப்போக
ஒருவரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
இனியும் கொஞ்சம் அழுகை
திருப்பிக்கொடுத்திடா கடன்கள்
கொஞ்சம் காதல்
பிறகானஎன் மரணம்.

தற்கொலைக்கான காரணங்களை விவரிப்பது
மிகக்கடினம்
உங்களுக்கான வானத்தில் அவை
அற்ப தூசுகளாயிருக்கலாம்
மழை நின்ற வனத்தின்
ஈசல்களின் ரெக்கைகளாயிருக்கலாம்
நேற்று செத்துப்போன பூனையின்
நாற்றமடிக்கும் குடல்களாயிருக்கலாம்
அழுகிப்போன பழத்தின்
குமட்டும் புழுக்களாயிருக்கலாம்.

தற்கொலைக்கான காரணங்களை விவரிப்பது
மிகக்கடினம்
தற்கொலை செய்துகொள்வதைப் போலவே

இலையுதிர்க்காலம்

2009-12-17T12:18:00.000+05:30

சித்திரவதை பிரமிடுகளின் உயரம்
அதிகரித்தபடியிருக்கும் நடுபாலையில்
கற்கள் சுமந்தலையும் ஒட்டகங்கள்
உயிர் துறக்கின்றன

திசைகளற்ற மணற்வெளியில்
கானல்நதியின் படகுகள் பற்றி
விவரித்தபடியும்
பெருகும் அலையினால் வெள்ளம் வரலாமென்றும்
மனவோட்டத்தின் அமைப்புகளில்
மாற்றங்கள் செய்கிறாய்

வறண்ட பச்சையம் செத்த
இலையொன்று மெல்ல உதிர்கிறது.

மிக மிக மெல்ல

உயிர்க்கொலை

2009-12-10T16:50:00.001+05:30

பாடையின் மூங்கில்களில் கட்டப்பட்டிருக்கும் குரல்
போகும் வழியெங்கும்
பிணத்தின் காதுகளில் எதிரொலித்திருக்கும்.
தோண்டப்பட்ட புதுக்குழியினுள்ளே
நேற்றையவர்களின் எலும்புகள் மண்டையோடுகள்
பீச்சியடித்த சாராயத்தின் ருசியில்
வெட்டப்பட்ட குழியின் அளவைபடுத்தே
அளப்பவனுக்கும் அதன் குரல் எதிரொலிக்கும்
மூன்றாம் சுற்றில் உடைந்த பானை
ஈரமாக்கும் தானிய விதைகளை
கடைசியாய் பார்த்தபோது அவன் புன்முறுவல் செய்திருக்கலாம்

நாளைய பிணக்குழியில் கண்டடைவீர்கள்
சிரித்த முக மண்டையோட்டை
செரித்துப்போன கோழியின் மிச்ச எலும்புகளை

கொலை அல்லது கட்டமைப்பு

2009-12-07T15:18:00.000+05:30

எனக்கான சொற்சித்திரங்களில் கட்டமைக்கப்படுகிறாள்
இரவென்றும் பகலென்றும் தோற்றப்பிழையாகிறாள்
பிரிவின் முடி பற்றியிழுத்து வருகிறாள்
உறைநிலை யுடைத்த பனிக்கட்டியின்மேல் உப்பாகிறேன்
கொஞ்சம் மரத்தூள்களை தூவச்செய்கிறாள்
உருகும் நீரின் தூய்மை பற்றி பேசத்துவங்குகிறாள்
பொசுக்கும் ஒளியை குறுகிடச்செய்கிறாள்
நட்சத்திரங்கள் முளையிட்ட நாற்றங்காலில்
உடைந்த நகமாகிறாள்.

குறுக்காடும் மேகக்கோபம்
கணத்திற்கொன்றாய் தோற்றம் கொள்கிறது
புவிக்குள் நுழையும் ஒளிக்கீறலில்
அவள் பெயரை சொல்லிக்கொள்கிறேன்
முகமற்றவர்கள் நகரும் தெருவொன்றில்
ஒப்புமைத் தோற்றம் தேடியலைகையில்
எனக்கான கரிசனங்கள் உதிரத் துவங்குகின்றன.
இயல்பின் மொழி குலைந்த நாளொன்றில்
எதிர்படும் விலங்கொன்றை வன்மத்துடன் கொல்கிறேன்

இன்றைய இரவில் பொழியக்கூடும்
முகமூடி தொலைத்த நிலவொன்றின்
பாவனை நிரம்பிய பனி யொளி.